Κοσμίδης Ν. Ελευθέριος, Άσπρο – Μαύρο

0
508

του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη
Contributor Editor

Είμαστε κοινωνία αντιθέσεων.

Η δήλωση αυτή κάποτε θα προβλημάτιζε ως προς το δεύτερο σκέλος της.. “αντιθέσεων” ποιων αντιθέσεων;

Διατρέχοντας ακροθιγώς την Ελληνική πραγματικότητα εκεί κάπου στη δεκαετία του 90, φαίνεται να είχε εμπεδωθεί η σοσιαλιστική αντίληψη για την κοινωνία: ποιος βγάζει τα περισσότερα κοροϊδεύοντας τους άλλους.

Αντίθεση 1η: Δημόσιοι υπάλληλοι (βολεμένοι) – οι άλλοι.

Αντίθεση 2η: Ακραίος κομματισμός εις βάρος της πολιτικής (και τελικά της κοινωνίας).

Αντίθεση 3η: Τι ομάδα είσαι; Αν ήσουν Άρης στο μπάσκετ τότε ξέρεις… ΑΡΗΣ – οι άλλοι.

Αντίθεση 4η: Χωριό ή πόλη; και κατέβηκαν οι χωριάτες στην πόλη και κατάπιαν τους παλαιούς “πολιτιάνους” και όταν για Πάσχα επέστρεφαν στο χωριό έκαναν μπούλινγκ στους συγχωριανούς, “έκαναν τους καμπόσους”, μα αποδείχθηκε περίτρανα πως υπονόμευσε την ύπαρξη (τουλάχιστον την οικονομική) όλης της χώρας.

Ανασύροντας λίγες μόνον από τις αντιθέσεις της δεκαετίας του 90 αν επανέλθουμε στο αρχικό δίλημμα, μάλλον θα αναρωτηθούμε: κοινωνία; ποια κοινωνία;

Εκείνη την κοινωνία όπου οι γυναίκες έκαναν αγώνα για να μην κάνουν γάμο και παιδιά αλλά καριέρες και οι gay κάνουν αγώνα για να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά;

Εκείνη την κοινωνία που δεν ανέχεται ως διαφορετικότητα τον φασισμό που καίει και σκοτώνει αλλά ανέχεται ως διαφορετικότητα, υπερασπίζεται και προπαγανδίζει τον αναρχικό – φασίστα, που καίει και σκοτώνει;

Εκείνη την κοινωνία που ανοίγει την αγκαλιά της αδιακρίτως στη δίχως κανόνες υποδοχή προσφύγων, μεταναστών και λαθρομεταναστών και κατηγορεί για ρατσισμό τα ήδη μέλη αυτής;

Εκείνη που επιβραβεύει την απιστία και τιμωρεί την Ορθόδοξη πίστη;

Εκείνη που η διοικούσα εκκλησία επιβραβεύει τους αιρετικούς και διώκει τους παραδοσιακούς πιστούς;

Όχι λοιπόν, δεν είμαστε κοινωνία αντιθέσεων γιατί έχουμε πάψει να είμαστε κοινωνία. Χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους και κυρίως χωρίς Χριστό είμαστε στην αρχή μηδενιστές και τελικά αναρχικοί.

“Ο μη υποτασσόμενος ενί, υποτάσσεται πολλοίς και εν τέλει ανυπόταχτος μένει”

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής