Αριστείδης Π. Δασκαλάκης: Ανοιχτή επιστολή προς τον Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμο

0
716

του Αριστείδη Δασκαλάκη
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Σεβασμιώτατε, ευλογείτε!

Με λύπη και απογοήτευση ανάγνωσα την απαντητική σας επιστολή, ελλιπή θεολογικών επιχειρημάτων – κατά τη γνώμη μου – , στα εύλογα ερωτήματα και ανησυχίες του κυρίου Χρήστου Παναγιώτου.

Δεν θα ήθελα να σας κουράσω στο ιδιαίτερα, φαντάζομαι, φορτισμένο πρόγραμμα της Αγίας και Μεγάλης εβδομάδος.

Θα σας εκθέσω δύο αράδες σκέψεις που νομίζω ότι εκφράζουν κι άλλους αδελφούς.

Και θα ξεκινήσω με μικρές αναφορές πάνω στην απάντησή σας, με τη σειρά των θεμάτων που αναφέρετε.

Εάν θέλετε να αποφεύγετε την καλλιέργεια σκανδαλιστικών λογισμών, καλό είναι να αποφεύγετε να ανάβετε σπίρτα σε ξερά χόρτα (με τέτοιου είδους πράξεις) και όχι να τρέχετε να κατασβήσετε τη φωτιά (με απαντήσεις σε επιστολές).

Η πράξη είναι που καλλιεργεί λογισμούς και θέτει σε κίνδυνο την ενότητα. Αναφέρεστε στο δικαίωμα άγνοιας της ιεραρχίας σε ειδικά θέματα, τα οποία είναι λελυμένα από «ειδικούς» και «επιτροπές» της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Πείτε μου λοιπόν εάν μία απόφανση ή απόφαση για ένα θέμα των επιτροπών σας, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με επιστολές ή λεγόμενα Αγίων, ο λαός τι κάνει;

Για παράδειγμα, εάν η επιτροπή βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος, αποφανθεί για τη μεταμόσχευση μονήρων οργάνων, κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που υποστηρίζει Άγιος της Εκκλησίας μας, ή είναι υπέρμαχος του εγκεφαλικού θανάτου όταν μεγάλοι νευρολόγοι στην Αμερική υποστηρίζουν ότι εγκεφαλικός θάνατος δεν υπάρχει, επιβεβαιώνοντας έτσι σύγχρονους Αγίους και γέροντες της Εκκλησίας μας, εσείς τι θέση παίρνετε; Κάνετε υπακοή στη Σύνοδο και στις «ειδικές» επιτροπές; Πολλές επίσης ειδικές επιτροπές του Υπουργείου (Α)Παιδείας καταστρώνουν εδώ και δεκαετίες  πατριδοκτόνα και Χριστοκτόνα σχολικά προγράμματα. Τι έκαναν γι’ αυτό οι επιτροπές σας; Τι λένε οι «ειδικές» συμβουλευτικές επιτροπές της Εκκλησίας για το Σκοπιανό; H μάλλον τι έλεγαν πριν το πρώτο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης και τι μετά απ’ αυτό;

Επίσης αναφέρετε ότι ο Επίσκοπος οφείλει να κρατά την πόρτα της Εκκλησίας ανοικτή στους ανθρώπους. Αυτό επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες.

Τι σημαίνει ανοικτή;

Aνοικτή όταν δεν τελούνται ακολουθίες, για να δεχτεί τουρίστες εκδρομείς; Και με τι ένδυση; Ανοικτή στους απίστους ή αλλοθρήσκους κατά τη διάρκεια ακολουθιών; Kι αν ναι, μέχρι πότε;

Mέχρι το πρόσταγμα «Ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε· οἱ κατηχούμενοι, προέλθετε· ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε. Μή τις τῶν κατηχουμένων» ; Μα αυτό ίσχυε για τους κατηχούμενους. Όχι για τους άθεους αμετανόητους και αιρετικούς.

Ανοικτή για τους μετανοημένους οι οποίοι εισέρχονται στην τάξη των κατηχουμένων;

Μας μπερδεύεται Σεβασμιότατε.

Μήπως μιλάτε αλληγορικά; Μήπως εννοείτε ότι ο επίσκοπος – αυτοπροσώπως ή δια εκπροσώπων του – οφείλει να περιφέρεται σε αμφιβόλου προελεύσεως συνάξεις ή σε χώρους αιρετικών ή αθέων προς εξεύρεση ποιμνίου;

Ποια είναι η επικαιροποιημένη θέση της ιεραρχίας για όλα αυτά; Δεν γνωρίζω. Είμαι σε θέση όμως να ξέρω ποια είναι η θέση που απορρέει απ’ την παράδοση της Εκκλησίας και το βίωμα των Αγίων.

Λάθος έπρατταν κάποτε όταν, στο πρόσταγμα «Ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε· οἱ κατηχούμενοι, προέλθετε· ὅσοι κατηχούμενοι, προέλθετε. Μή τις τῶν κατηχουμένων», έβγαιναν εκτός ναού οι κατηχούμενοι; Ή μάλλον όσοι δεν κοινωνούσαν;

Λάθος είναι η προτροπή «Τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν»; Και οι θύρες έκλειναν ερμητικά; Έκλειναν «κατάμουτρα» όπως λέτε, όχι από μίσος και αποστροφή προς τους κατηχουμένους ή τους αμετανοήτους, αλλά για προστασία των ιδίων και του μυστηρίου; Οι διαταγές των Αγίων Αποστόλων λεν: «Ας φυλάγονται οι θύρες του ναού, μήπως έλθει μέσα κάποιος άπιστος ή αμύητος». Δεν επέτρεπαν στους «μολυσμένους» από αίρεση να εισέλθουν στον ναό.

Σχετικά τώρα με τους Ρόταρυ, είναι γνωστό ότι κάθε τι το σκοτεινό και αντίχριστο της Μασωνίας είναι πάντοτε επιδέξια καμουφλαρισμένο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Ρόταρυ. Είναι και αυτό επιδέξια καμουφλαρισμένο, διότι, δεν είναι σήμερα τίποτε άλλο, παρά ένα καμουφλαρισμένο παρακλάδι της Μασωνίας, ένας προθάλαμός της. Οι Ρόταρυ δρουν εκεί, όπου δεν μπορούν να δράσουν φανερά οι Στοές των Μασώνων! Αποτελούν τόπο άγρας μελών, για τη Μασωνία.

Η Μασωνία κατευθύνει αοράτως σήμερα την οργάνωση των Ρόταρυ, για να εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Οι Ροταριανοί ακολουθούν την αυτήν τακτική με τους Μασώνους (ειδικές τελετές εισδοχής νέων προσηλύτων, αλληλοβοήθεια, συνεστιάσεις, νεολαία κλπ).

Όταν η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απαγόρευσε στους Ροταριανούς να παρίστανται ως ανάδοχοι, οι θεοσοφισταί επετέθησαν με πρωτοφανή εμπάθεια κατά της Εκκλησίας: «Πάλι! Η Ηρωδιάς της μισαλλοδοξίας και του σκοταδισμού μαίνεται…», γράφουν στο περιοδικό τους («Ιλισσός», τεύχος 104, σελ. 154).

Αποκαλούν την Εκκλησία του Θεού Ηρωδιάδα, προσβάλλοντας Τον ίδιο τον Κύριο. Οι Ροταριανοί προβάλλουν την ιδέαν της Παγκοσμίου Κυβερνήσεως, που είναι και ο κύριος σκοπός των οπαδών της Μασωνίας, της ΜPA, (Πανθρησκείας), και του Σιωνισμού. Διδάσκουν ότι ο άνθρωπος πρέπει να προσπαθεί να τοποθετήσει τον εαυτόν του εις το Σύμπαν, με βάση τις γνώσεις του και την εμπειρία και με προϋπόθεση το Μυστικισμό ως κύριο όργανο και μέσο!

Διαφημίζουν την Μαύρη Μαγεία ως χόμπυ, όπως και οι μαύροι Μασώνοι.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει καταδικάσει τον Ροταρυσμόν ως ύποπτο της Μασωνίας.

Όπως όλες οι εωσφορικές οργανώσεις, έχουν και οι Ρόταρυ το, για την Ευρώπη Κέντρο τους, στην Ελβετία. Ακόμα και το Γερμανικόν κράτος, μετά την άνοδον του ολετήρα αντιχρίστου Χίτλερ, είχε κλείσει όλες τις Λέσχες των Ρόταρυ, ως μασωνικά και φιλοσιωνιστικά κέντρα, που επεδίωκαν σκοτεινούς σκοπούς.

Το «Σύνταγμα» ή ο εσωτερικός κανονισμός των Ρόταρυ δηλώνει απεριφράστως κατά τον πλέον μασωνικόν τρόπον, ότι «αι ιδέαι των Ρόταρυ ευρίσκονται σε απόλυτη αρμονία με όλες τις θρησκείες της».

Το γεγονός και μόνο ότι η Εκκλησία της Ελλάδος έχει εκφραστεί αρνητικά με λόγια ή οδηγίες για τους Ρόταρυ – ασχέτως εάν δεν τους ενέταξε σε λίστες ασύμβατων με την Ορθοδοξία -, το γεγονός ότι σεβάσμιοι γέροντες – παραθέτω ομιλία του Άγιου γέροντα Αθανάσιου Μυτιληναίου (ο οποίος τόνισε ότι η σχέση Μασωνίας – Ρόταρυ είναι σχέση Μητέρας – Παιδιού) – έχουν χαρακτηρίσει την οργάνωση αυτή, ως παρακλάδι της Μασωνίας, θα έπρεπε να σας προβληματίσει, και να μην μετείχατε με κανένα τρόπο σε καμία συνεστίαση. Επειδή επιμένετε συνεχώς στην υπακοή στη Σύνοδο, θέτετε ένα θέμα λεπτό κι επικίνδυνο. Υπακοή σε Σύνοδο, σε επίσκοπο, σε πνευματικό, σε γέροντα γίνεται μόνο τότε, όταν δεν προσβάλλεται ο δεσπότης Χριστός, με ανηθικότητες, με αιρέσεις, με άρνηση των Πατερικών λόγων, με προσβολή των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων, με ξεκάθαρη αλλοίωση του Ορθοδόξου βιώματος.

Ο Επίσκοπος όπως και ο Πνευματικός, επειδή είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού», δεν μπορεί να αποδέχεται αιρέσεις και προσβολή του Χριστού. Η αποδοχή λοιπόν της αιρέσεως από τον Κληρικό καταστρέφει την θεραπευτική Ποιμαντική του. Λέγει ο Άγιος Ιγνάτιος ο Μπριαντσιανίνωφ «Με την αποδοχή ψευδοδιδασκαλιών (δηλ. εσφαλμένων σκέψεων για το Θεό), με την παραμόρφωση της δογματικής και ηθικής διδασκαλίας, που μας αποκάλυψε ο ίδιος ο Θεός, συντελείται – χάρις στην επίδραση και παρέμβαση των ψευδοδιδασκαλιών – η φθορά του πνεύματος. Και έτσι ο άνθρωπος καταντάει υιός του διαβόλου».

Κατά τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης, όποιος «αιρετίζει» (αναπτύσσει αιρετικό φρόνημα) αποκόπτεται από τη μυστική κεφαλή της Εκκλησίας, τον Χριστό «οπωσδήποτε αυτός που αποκόπηκε από την σώζουσα Πίστη είναι ακέφαλος, όπως ο Γολιάθ με το ίδιο του το ξίφος, το οποίο ακόνησε κατά της αληθείας, χωριζόμενος από την αληθινή Κεφαλή». Πως ένας τέτοιος Πνευματικός θα διδάξει σε άλλους τη σωτηρία;

Πως ένας Επίσκοπος θα ποιμάνει το ποίμνιο;

Μη λησμονούμε ότι η μετάδοση της Ορθοδοξίας είναι ο πρώτιστος σκοπός ενός κληρικού και του γέροντος, κατά την Κλίμακα του Οσίου Ιωάννου, καθώς λέγει στις προτροπές του προς τον Ποιμένα: «Την ακεραία πίστη και τα ευσεβή δόγματα ας αφήσεις πριν από όλα σαν κληρονομία στα τέκνα σου, ώστε όχι μόνο τα τέκνα σου, αλλά και τους εγγονούς σου να οδηγήσεις στον Κύριον δια της οδού της Ορθοδοξίας».

Αν ο αιρετίζων Πνευματικός αποδιώξει τότε τον ορθοφρονούντα πιστό, είναι εύλογο, ότι η ευθύνη πίπτει στον κακώς φρονούντα Γέροντα και Πνευματικό, διότι η Εκκλησία μας διδάσκει ότι η υπακοή μας στους Γέροντες (ή επισκόπους) πρέπει να αποσκοπεί στον Χριστό.

Απαγορεύεται η αδιαφορία ή η σιωπή περί των αιρέσεων εκ μέρους του Πνευματικού. Επίσης η Αγία Γραφή βοά για την αξιέπαινη απείθεια.

Η σαφής επισήμανση του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτας (Γαλ. 1, 8.9), και μάλιστα δύο φορές με επίταση («ως προειρήκαμεν, και άρτι πάλιν λέγω») να μη δεχθούν καμία καινοτομία του ευαγγελικού κηρύγματος, ακόμη κι αν προέρχεται από άγγελο εξ ουρανού ή από τους ιδίους τους Αποστόλους, φανερά καταργεί κάθε έννοια «Πρωτείου» των μεμονωμένων προσώπων έναντι της Παραδόσεως μέσα στην Εκκλησία (αφού ούτε οι ίδιοι οι Απόστολοι δεν μπορούν υστερογενώς να αλλάξουν το Ευαγγέλιόν τους, επειδή είναι «άνωθεν»), αλλά και επιπλέον αρκεί από μόνη της να μας καθοδηγήσει στο τι γίνεται όταν φαινόμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε υπακοή εναντίον της Πίστεως της Εκκλησίας: απομακρύνουμε όποιον αλλοιώνει το αρχαίο ευαγγελικό κήρυγμα («ανάθεμα έστω»).

Αν λοιπόν υπάρχει αμφιβολία για ορθοπραξία ή για αιρετίζουσα συμπεριφορά (και η πιθανή κατά την Ιεραρχία, σχέση των Ρόταρυ με τη Μασωνία ενέχει τέτοιους κινδύνους) καλό είναι ο επίσκοπος να απειθεί και σε Σύνοδο και σε Πατριάρχη.

Φαντάζομαι όμως Σεβασμιότατε ότι δεν τέθηκε εντολή απ’ τη Σύνοδο να μετέχετε αδιακρίτως και υποχρεωτικώς σε συνεστιάσεις οργανώσεων, αμφιβόλου προελεύσεως και σκοπού. Άρα τελικά δεν τίθεται ούτε θέμα απείθειας, έστω και δικαιολογημένης.

Σχετικά τώρα με το καινοφανές και κενοφανές γεγονός των συναυλιών σε ιερούς ναούς θα ανατρέξω κι εγώ στα λόγια του Ιερού Χρυσοστόμου «ουκ έστι θέατρον η Εκκλησία, ίνα προς τέρψιν ακούωμεν». Μου φτάνει ακόμα και μία φράση του Αγιοπνευματοφόρου αυτού ανδρός. Δεν χρειάζεται να ανατρέξω σε άλλη βιβλιογραφία.

Σχετικά τώρα με τον 97ο Ιερό Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου «Τοὺς ἢ γαμετῇ συνοικοῦντας, ἢ ἄλλως ἀδιακρίτως τοὺς ἱεροὺς τόπους κοινοποιοῦντας, καὶ καταφρονητικῶς περὶ αὐτοὺς ἔχοντας, καὶ οὕτως ἐν αὐτοῖς καταμένοντας, καὶ ἐκ τῶν ἐν τοῖς σεβασμίοις ναοῖς κατηχουμένων ἐξωθεῖσθαι προστάσσομεν. Εἰ δέ τις μὴ τοῦτο παραφυλάξοι, εἰ μὲν κληρικὸς εἴη, καθαιρείσθω· εἰ δὲ λαϊκός, ἀφοριζέσθω» έχω να πω το εξής.

Στην ερμηνεία του Κανόνα στο Ιερό Πηδάλιο ο Άγιος Νικόδημος αναφέρει ότι, ιερούς τόπους ο Κανών δεν ονομάζει τους ναούς αλλά τους περί τον Θείον Ναόν κατοικίες (τα λεγόμενα Κατηχούμενα). Δηλαδή θέτει τα σύνορα ευσεβείας και ευλαβείας πέρα των ορίων του Ιερού Ναού. Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος ο Ναός μολύνεται από εκδηλώσεις που δεν αρμόζουν στο σκοπό και την αποστολή του. Συμπληρωματικά θα ήταν χρήσιμο να διαβάσετε το κείμενο του π. Άγγελου Αγγελακόπουλου στο παρακάτω σύνδεσμο: https://www.katanixis.gr.

Εν κατακλείδι και για τα δύο θέματα που θίγονται στις επιστολές (Ρόταρυ – συναυλία) μας προστάζει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον «Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς». Δεν οφείλουμε να υπακούσουμε;

Ή στο όνομα μιας αντίθεης ουμανιστικής αγάπης να παραγράψουμε τους λόγους του Κυρίου και να κάνουμε τους ναούς μας κέντρα διερχομένων, συναυλιών, εκδηλώσεων ακολουθώντας την πεπατημένη των αιρετικών;

Πολύ φοβούμαι πως η τυφλή υπακοή στη Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στα όργανά της, στις αποφάσεις της, αποτελεί ένα πολύ ωραίο και βολικό άλλοθι σ’ αυτά που παραγγέλνουν πολλές φορές οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, οι Πατέρες που δογμάτισαν όταν το απαίτησαν οι περιστάσεις, οι διωκόμενοι Πατέρες που πέρασαν της ζωή τους στην εξορία, που έχυσαν το αίμα τους προστατεύοντας την παράδοση και το ορθόδοξο βίωμα. Αλίμονο αν σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς περιμέναμε απ‘ την εκάστοτε ιεραρχία και μόνο να ποιμάνει τα πρόβατα. Ο λύκος θα τα κατασπάραζε. Η Σύνοδος της Κρήτης αναγνωρίζει την αλήθεια και στους αιρετικούς. Στο παγκόσμιο συμβούλιο «εκκλησιών» αποτελούμε ισότιμα μέλη με υβριστές του Θεού.

Πόσο ακόμα θα μολύνουμε την πίστη μας με το πρόσχημα της αγάπης, του εκσυγχρονισμού, της ιεραποστολής; Πόσο νερό θα μπει ακόμα στο κρασί;

Σεβασμιότατε, ο λόγος, οι θέσεις και οι αποφάσεις της ιεραρχίας, σε θέματα δόγματος, πάντα για εμάς τους αμαρτωλούς ορθοδόξους, που αγωνίζονται να παραμείνουν στο δύσβατο μονοπάτι της Ορθοδοξίας, στη στενή και τεθλιμμένη οδό, που μόνο αυτό σώζει, περνά απ’ το ψηλό κόσκινο του Ευαγγελίου, των Οικουμενικών Συνόδων και των Πατερικών λόγων, των πεπραγμένων και λεχθέντων, των Αγίων μας – που μόνο αυτοί μίλησαν και δογμάτισαν εν Αγίω Πνεύματι – παλαιών και σύγχρονων.

Στα εθνικά θέματα θα κοσκινίζονται οι πράξεις της ιεραρχίας, στο κόσκινο του Λεωνίδα, του Μακρυγιάννη, του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου, του Παπαφλέσσα, του Παύλου Μελά και πολλών άλλων.

Όταν η διοικούσα εκκλησία προκαλεί το εθνικό ή θρησκευτικό αίσθημα θα βρίσκει απέναντι το λαό του Θεού.

Ανησυχητικοί οι λόγοι του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς που μας λέει: «Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει τόσο εξαπλωθεί που οι πιστοί δεν θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από την πλάνη και να τους συμβουλέψει στη σωτηρία. Τότε οι πιστοί, δεν θα μπορούν να δεχτούν ασφαλείς οδηγίες από ανθρώπους άλλα οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των αγίων Πατέρων. Ιδίως σε αυτήν την εποχή ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας».

Σεβασμιότατε δεν απαιτώ κάποια απάντηση από μέρους σας λόγω του βεβαρυμένου προγράμματός σας όπως εξάλλου μας ενημερώσατε στην επιστολή σας. Δεν μπορώ όμως να σας στερήσω και το δικαίωμα. Ελπίζω κι εύχομαι ένα μεγάλο μέρος του καθημερινού σας φορτίου, να αποτελεί η μελέτη και η προσευχή, για το κατά πόσο η πορεία της διοικούσας Εκκλησίας αποκλίνει απ’ την σωτήρια παράδοση, απ’ τις επιταγές των Αγίων Πατέρων, έστω κι αν ο εντολέας είναι ο Πατριάρχης μας, η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ή κάτι ισχυρότερο κατά κόσμον απ’ αυτά και προερχόμενο από δυσμάς.

Με πολύ σεβασμό και πόνο.

Ευλογείτε

Αριστείδης Π. Δασκαλάκης