Λυκ. Νάνης, Σχόλιο για τη συνάντηση του Αρχιεπισκόπου με μέλη του «ΚΑΙΡΟΥ»

0
265

του Λυκούργου Νάνη

Μέλη του διασπαστικού, του σώματος των Ελλήνων θεολόγων, αντι-συλλόγου «Ο ΚΑΙΡΟΣ», συγκοινωνούντος δοχείου με το νεοορθόδοξο περιοδικό «ΣΥΝΑΞΗ» και τη διαβόητη, αντι-πατερική και πατρομάχο «ακαδημία θεολογικών σπουδών» της μητροπόλεως Δημητριάδος (ποιας άλλης…), ευθύνονται, κυρίως και πρωτίστως, για τη μετάλλαξη-αποορθοδοξοποίηση του μαθήματος των Θρησκευτικών και τη μετατροπή του σε ένα αγνώριστο πολυ-θρησκειακό έκτρωμα.

Με επικεφαλής τους το γνωστό και μη εξαιρετέο Σ.Γιαγκάζογλου, επί σειράν ετών διευθυντή(!!!) του επισήμου εκκλησιαστικού περιοδικού «ΘΕΟΛΟΓΙΑ» (που καταντήσαμε αλήθεια…), σχεδίασαν και κατάρτισαν τα ελεεινά και τρισάθλια «νέα θρησκευτικά», τα οποία συντελούν στην καλλιέργεια ενός συγκρητιστικού, οικουμενιστικού και διεθνιστικού ιδεώδους, με θρησκευτικό κάλυμμα και επίχρισμα.
Και τα «σέρβιραν» στους μαθητές και τις μαθήτριες, με τη συνέργεια του αμαρτωλού ΙΕΠ (Ινστιτούτου (αντι) εκπαιδευτικής πολιτικής).

Το ΣΤΕ, όμως, με δύο μνημειώδεις αποφάσεις του, που εδράζονται επί ενός ορθότατου σκεπτικού, διεκήρυξαν πανηγυρικά την αντισυνταγματικότητά τους, υπό την έννοια ότι αυτά δεν ανταποκρίνονται στη σχετική συνταγματική επιταγή επί τη βάσει της οποίας το περιεχόμενο και ο σκοπός του μαθήματος θα πρέπει να αποβλέπουν στην ανάπτυξη της ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ χριστιανικής συνειδήσεως των διδασκομένων.

Πρόκειται, αναντιλέκτως, για ισχυρό κόλαφο στην επηρμένη παρειά των «καιριτών» και των συνοδοιπόρων τους Φίλη, Γαβρόγλου, Γιαγκάζογλου και… σία!

Και οι μεγάλοι ένοχοι, αντί να σιωπήσουν μετά τη δεινή ήττα- την οποία υπέστησαν, εξήλθαν στον εξώστη της δημοσιότητος προκειμένου να αναμηρυκάσουν για μία ακόμη φορά τα χιλιοειπωμένα περί «αναχρονισμού» και «οπισθοδρομικότητος» και τις συναφείς α-νοησίες (Φίλης, Γαβρόγλου), αντλημένες από το ακένωτο ψευτοπροοδευτικό και θολοκουλτουριάρικο, politically correct λεξιλόγιο ή να εκφράσουν την «ανησυχία τους» για τη ΔΗΘΕΝ εισήλαση του ΣΤΕ στην περιοχή των θεολογικών, παιδαγωγικών, εκκλησιαστικών και πνευματικών ζητημάτων («καιρίτες»). Ενώ το δικό τους, μεταλλαγμένο κατασκεύασμα, βρίθει γνήσιας θεολογίας, εκκλησιολογίας και εκκλησιαστικότητας, πνευματικότητας και παιδαγωγικής πληρότητας… Να μη βασκαθούμε! 

Ενεφανίσθη, επιπλέον, στα ΜΜΕ και η κα Ρεπούση του «συνωστισμού», προκειμένου να εκφράση και αυτή την ανησυχία της… Ιδού ποιοι είναι οι αντιδρώντες ή μάλλον η όπισθεν αυτών κρυπτομένη λεγεών!
Αλλά «βρίσκουν και κάνουν», κατά το δη λεγόμενο, οι προαναφερθέντες.
Τους παρέχει «ζωτικό χώρο» η λεγόμενη «επίσημη Εκκλησία».

Η οποία ΑΚΟΜΗ δεν εξήρε, όπως όφειλε να πράξη,επισήμως και πανηγυρικώς, τις μνημειώδεις δικαστικές αποφάσεις και δεν ζήτησε την ΑΜΕΣΗ συμμόρφωση του υπουργείου α-παιδείας και πολυ-θρησκείας με αυτές.

Αφού η ίδια, διά της τριμελούς εξ αρχιερέων επιτροπής ουδέν ουσιαστικό έπραξε αλλά μάλλον, διά της όλης στάσεώς της, συνετέλεσε στην παγίωση της διδασκαλίας του εκτρώματος θα έπρεπε να χαίρεται γιατί το ΣΤΕ έδωσε τη λύση στο πρόβλημα. Και να εκφράση και δημοσίως την ανεκλάλητη χαρά της!.

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έπραξε. Προφανώς υπήρξε ο απαιτούμενος χρόνος προς τούτο, όπως και ο αντίστοιχος προς συνάντησή του αρχιεπισκόπου με τους ενόχους ενός ιδιαζόντως ειδεχθούς πνευματικού εγκλήματος σε βάρος του Έθνους και της ελληνικής νεολαίας… ( Τα στελέχη του «ΚΑΙΡΟΥ» βρήκαμε το χρόνο και τη διάθεση να τα δεχθούμε, να χαιρετίσουμε, όμως, την απόφαση του ΣΤΕ και να αξιώσουμε από το αμαρτωλό Υπουργείο την άμεση συμμόρφωση με αυτή δεν βρήκαμε…).

Τους οποίους ενόχους, θα έπρεπε ΕΞ ΑΡΧΗΣ να στοχοποιήση και καταγγείλη ενώπιον του ελληνικού λαού ως αυτουργούς του πολυθρησκειακού μορφώματος και να στιγματίση το προαναφερθέν έγκλημά τους.

Κατά τη γνώμη μου, η διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος υπό τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο το Β’, ευθύνεται περισσότερο από όλους για το συγκεκριμένο κατάντημα.
Ευθύνεται, κυρίως, διά της επιδεικνυομένης  σιωπής, ανοχής και συμβιβασμού της προς τους νεοταξίτικους και εθνομηδενιστικούς εκείνους κύκλους που απεργάζονται τη θρησκευτική, εθνική, κοινωνική και πολιτισμική μας ομογενοποποίηση. Αλλά και για την πιθανή υπόθαλψη ενίων εξ αυτών όπως κατέδειξε η περίπτωση Γιαγκάζογλου που κατείχε τη διευθυντική θέση επισήμου εκκλησιαστικού περιοδικού, όπως προαναφέραμε.

Θα έπρεπε να «χαλάσει τον κόσμο», κατά το κοινώς λεγόμενο, για το ζήτημα των Θρησκευτικών, θέμα φλέγον και ζέον και τσουρουφλίζον και  υψίστης σημασίας και σπουδαιότητος για το ποίμνιό της αλλά και για το Έθνος και την κοινωνία μας γενικότερα. Αντ αυτού βιώνουμε καθημερινά μία συνεχή δειλία και απραξία από την πλευρά της. Και μέσα σε αυτή τη νοσηρή ατμόσφαιρα άδραξαν την ευκαιρία  και κάποιοι, γνωστής σκέψεως και κατευθύνσεως μητροπολίτες, όπως ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος, προκειμένου να προβούν σε «βαθυστόχαστες» δηλώσεις σχετικά με το όλο θέμα, οι οποίες, όμως, βλάπτουν ακόμη περισσότερο την ιερή υπόθεση της διασφαλίσεως και κατοχυρώσεως του ορθοδόξου χριστιανικού προσανατολισμού και χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Δεν γνωρίζουμε τι ειπώθηκε στη συνάντηση του αρχιεπισκόπου και των μελών του «ΚΑΙΡΟΥ». Και ούτε μας ενδιαφέρει. Αυτό που μας εξοργίζει είναι η έλλειψη σθεναρής αντιδράσεως της διοικούσης Εκκλησίας (πλην επαινετέων εξαιρέσεων) στην εισαγωγή των  «καιρίτικων» «νέων Θρησκευτικών» στην εκπαίδευση και η στάση της απέναντι  στους αυτουργούς τους, τουτέστιν στα μέλη εκείνα του ΚΑΙΡΟΥ, τα υπεύθυνα για την εκπόνηση των συγκρητιστικών Θρησκευτικών. Aποτελεί σκάνδαλο ολκής.