Η Αγία Αποτείχιση

0
726

Ομιλεί η Πρεσβυτέρα Αικατερίνη του π. Νικολάου Μανώλη
(Απομαγνητοφώνηση)

Προηγουμένως όταν είπα ότι είμαστε στο άγνωστο σε σχέση με την προηγούμενη κατάσταση, με τα θεμέλια του οικοδομήματος, δεν εννοούσα ότι δεν ακολουθούμε τους Πατέρες, δεν ξέρουμε που πάμε, ότι είμαστε στα χαμένα. Βιωματικά είμαστε στο άγνωστο. Βιώνουμε κάθε ημέρα διαφορετικά την αποτείχιση.

Είναι κάτι όμορφο όμως αυτό που το λέω. Βιωματικά μπήκαμε σε έναν άγνωστο χώρο για εμάς, που όμως ξέραμε ότι ήτανε γεμάτος από Αγίες μορφές και επειδή τα σημεία των καιρών το επιβάλανε και σε εμάς τους ελαχίστους που φορούμε το ράσο, [και] που δεν φορούμε το ράσο -σε σας- ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε σε αυτά τα σημεία των καιρών που είναι τόσο δυνατά ειδικά με τα προχθεσινά, με τα πρόσφατα.

Το σχίσμα έγινε μέσα στην Εκκλησία. Γίνεται, δρα καθημερινά, αναπτύσσεται. Είναι ένας όγκος καρκίνου που όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται με χημειοθεραπείες, αλλά τον αφήνουμε ανεξέλεγκτο να κάνει τις μεταστάσεις του, να κάνει τις μολύνσεις του. Κι εμείς, λέμε, ωραία πάμε. Για που πάμε όμως; Που πάει ένας καρκίνος τον άνθρωπο; Που πάει ένα καρκίνωμα θρησκευτικό, θεολογικό τους πιστούς;

Αυτό επιβαλλόταν λοιπόν, βάσει των σημείων των καιρών να γίνει. Η Αποτείχιση είναι το βίωμα το καινούριο για εμάς, το πρώτο πάτωμα θα λέγαμε στην οικοδομή που έχτισαν τα γερά θεμέλια του Γέροντος Αγάθωνα.

¨Όλο αυτό το λέω, γιατί; Και γιατί θέλω να δικαιολογήσω κάτι που ο πάτερ λέει συχνά ότι ονομάζω την αποτείχιση «Αγία Αποτείχιση». Έχει σχέση με το προηγούμενο που σας είπα, ότι το άγνωστο έχει σχέση με το βίωμά μας.

Όταν έκανε την αποτείχιση ο πατήρ Νικόλαος, γιατί σ’ αυτόν τα χρωστάμε όλα, εγώ σαν γυναίκα του πρώτα, εσείς σαν πνευματικά του παιδιά δεύτερον, και στον πατέρα Θεόδωρο και σε όλους όσους φωτισμένους ξεκίνησαν με ζήλο και με ανησυχία για την Ορθοδοξία -ανησυχία είναι η αποτείχιση για την Ορθοδοξία και το συνεπάγεται της ανησυχίας αυτής είναι η δράση μας, τίποτε παραπάνω, τίποτε λιγότερο- τότε εγώ στην αρχή ήμουνα… [επιφυλακτική].

Γιαυτό είπα ότι πήγαμε πολλές φορές στον Γέροντά μας με τον παπαΝικόλα και συζητούσαμε. Ότι πήραμε την ευλογία του, δεν ήταν … «πάρε την ευλογία και κάνε αποτείχιση γιατί με πιέζεις». Ακούσαμε και αυτό: «ο παπαΝικόλας πίεσε τον Γέροντά του για να πάρει την ευλογία.» Ήμουνα μπροστά. Το διαψεύδω. Μπορώ να πω, με την καλή έννοια πάντα, ο Γέροντας πίεσε τον παπαΝικόλα. Και έπρεπε να τον πιέσει. Δέκα χρόνια πριν, όλοι έλεγαν στον Προφήτη Ηλία, τι μας λες παπαΝικόλα; Βαρεθήκαμε να ακούμε για τον πάπα, για τον Οικουμενισμό. Κάποιος τον πίεζε όμως όπως είδατε σήμερα. Άνοιξε τα χαρτιά του όλα ο παπαΝικόλας.

Ήμουνα λοιπόν σε όλες τις συζητήσεις. Και τί έκανα εγώ; Ό,τι μπορούσα χειρότερα ομολογώ. Φοβόμουνα, έτρεμα. Γι’ αυτό μίλησα κάποια άλλη φορά για το αν έλθει η Χάρις του Θεού οι μαθητές βγαίνουν και διαλαλούν μετά, ενώ πριν τρέμουν στο δωμάτιο πριν έλθει ο Κύριος μέσα σ’ αυτό και τους επισκεφτεί. «Γέροντα, μην τον αφήνεις», «Γέροντα, μη». Το ένα, το άλλο, «είναι ακόμα νωρίς». Εγώ μέσα μου ήξερα ότι όχι νωρίς ήτανε, αλλά ίσως αργά κιόλας. Αλλά, η λογική. Το συναίσθημα, η γυναικεία κυρίως φύση στην οποία κυριαρχεί περισσότερο η δειλία και ο φόβος. Και, «Οικογένεια έχεις. Γιατί δεν ρισκάρει εκείνος, γιατί δεν ρισκάρει ο άλλος, εσύ θα βγάλεις πάλι το φίδι από την τρύπα;»

Όλα αυτά τα άκουσε ο Γέροντας. Καταλάβαινε τα πάντα. Γιατί ποτέ δεν πίεσε κανέναν και ας το ομολογήσει ένα από τα πνευματικά του παιδιά, τα χιλιάδες, αν πιέστηκε από τον Γέροντα Αγάθωνα για κάτι. Δεν με πίεσε. Με άκουγε στωικά και έλεγε ότι έχω δίκιο γιατί καταλάβαινε τη φύση μου.

Αυτό ήτανε για μένα όμως. Απλώθηκα. Είπα τους λογισμούς μου. Χαλάρωσα, δεν με κυνήγησε, με την έννοια με πίεσε -Κάνε αυτό που λέει ο άντρας σου, έχει δίκιο. Είσαι χαζή; Είσαι θεολόγος δεν καταλαβαίνεις ότι μιλάει σωστά; Όχι. Αυτή η… [σ.σ. δεν ακούγεται καλά] που δίνει σε όλους, άνοιξε το μυαλό μου, την καρδιά μου, και κατάλαβα ότι τα λέω για να τα ακούω εγώ, που δεν τα πιστεύω κιόλας.

Έτσι έγινε και είπα, εν τάξει, κάνε την αποτείχιση και όσο μπορώ θα σε στηρίξω. Είναι ένα βήμα και αυτό, με λιγότερη πίστη απ’ ότι τα επόμενα. Αλλά έγινε Δόξα τω Θεώ και την ημέρα της αποτείχισης, για να μην μακρηγορώ άλλο, έγινε το θαύμα και κατάλαβα τι είναι αυτό πλέον, αυτή η αποτείχιση. Όχι κατάλαβα. Βίωσα. Γεύτηκα. Όπως δοκιμάζουμε να δούμε αν είναι γλυκό κάτι, ένα γλυκό που μας προσφέρουνε και λέμε, ας το δοκιμάσω. Έβαλα το δάχτυλό μου και κάτι γεύτηκα και λέω, αμάν, ήτανε πολύ ωραίο αυτό το συναίσθημα, δεν το ξεχνάω.

Αυτό το συναίσθημα όμως, το άγνωστο, γιατί μπήκαμε σ’ αυτόν τον άγνωστο χώρο από εκεί και μετά, τον Φεβρουάριο και μετά πριν δύο χρόνια, είναι το να θέλεις μετά να πάρεις το κουταλάκι και να φας. Το γλυκό είναι πολύ γλυκό. Και σήμερα, αυτήν την στιγμή δεν το κρύβω, για μένα η Αποτείχιση είναι Αγία. Όπως για τον Μάρτυρα το Μαρτύριο είναι Άγιο. Εμείς εν ζωή ζούμε ένα μυστήριο, το οποίο το ακούσαμε θεωρητικά, δεν το πιστεύαμε. Τώρα που το πιστεύουμε … το βιώνουμε. Γιατί η πίστη και το βίωμα είναι το κορύφωμα σε όλη την Ορθόδοξη ζωή μας. Εγώ αυτό έχω να πω και το ξέρετε κι εσείς, γιατί μιλάμε την ίδια γλώσσα εμείς εδώ που είμαστε μαζί. Δεν το αλλάζω με τίποτα. Είναι Αγία η Αποτείχιση. Είναι Ιερή η Αποτείχιση. Είναι Ευλογημένη.

Και όταν κάποτε κάποια ψυχή με ρώτησε, πως το πέρασες αυτό το στάδιο; Ερχόσουνα εδώ και μας έλεγες λογισμούς πως να πείσουμε τον παπαΝικόλα να μην κάνει αποτείχιση. Εσύ τώρα τί; Είσαι η γλάστρα δίπλα του; Τί είσαι; Σε πιέζει; Είσαι στην υπακοή του;

Ναι. Είμαι στην υπακοή του, αλλά τώρα πια η υποκοή του για μένα είναι όχι πια παιχνίδι, είναι η χαρά μου. Χαίρομαι που με αξίωσε ο Θεός να τον καταλάβω, να μπω στο μυαλό του, να νοιώσω το καρδιοχτύπι του που το πολέμησα αρκετά. Και όχι μόνο αυτό. Είπα σε αυτήν την ψυχή, τώρα, ζήτησα από τον Θεό να μου δώσει την απόλαυση της αποτείχισης, όχι βάσει της υπακοής. Αυτό ξεχάστε το, λέω στο πρόσωπο αυτό.

«Απόλαυση». Πολύ ειδική λέξη και πολύ δυνατή λέξη για να λες τώρα εδώ. Ζοριζόμαστε να κάνουμε αποτείχιση. Ζορίστηκες εσύ, και τώρα μιλάς για απόλαυση;

Ναι. Αυτό είναι τώρα που θα σας πω. Ο Γέροντας μας, απ’ αυτά που ακούσατε και από αυτά που βλέπετε από τον παπά μας εδώ, τον περιώνυμο, μας έμαθε να απολαμβάνουμε την ζωή. Πάντα είχε αυτό το στοιχείο. Η Ορθοδοξία, μας έλεγε, είναι απόλαυση. Όποιος βιώνει την Ορθοδοξία είναι ήρεμος, είναι γεμάτος, όλα όσα μας λέει και στα βίντεο που ακούμε. Είναι απόλαυση ο Χριστός.

Ε λοιπόν. Όλα αυτά τα χρόνια πριν την αποτείχιση μας είχε μάθει πάνω-κάτω να ρουφάμε τα λόγια του και να προσπαθούμε -πάλι για βίωμα θα μιλήσω- να το κάνουμε όσο μπορούμε βίωμα, μέσα από τις τριβές μας, μέσα από την καθημερινότητά μας. Είχαμε αυτόν για φάρο: Απόλαυση η Ορθοδοξία. Τώρα η αποτείχιση δεν θα είναι απόλαυση; Αφού ζήτησα εγώ απόλαυση από τον Θεό, να μου δώσει να απολαύσω Αποτείχιση, ομολογώ σήμερα ότι είναι και Αγία και Ιερή και είναι μία απόλαυση που μόνο αν μπεις μέσα μπορείς να μιλήσεις για αυτήν. Έξω από αυτήν ας μην μιλάμε.

Εδώ τώρα αυτό δεν το λέω σαν την αλεπού που έκοψε την ουρά της… «Και για κοιτάξτε χαρωπή και ωραία… Προμοτάρετε κάτι και δεν κοιτάτε τα κυνηγητά που σας κάνουν. … Η παπαδιά το ωραιοποιεί.» Δεν ωραιοποιώ και ξέρετε ότι είμαι πάντα φειδωλή στις δηλώσεις μου. Αλλά όταν κάτι απ’ την καρδιά σου πηγάζει, βγαίνει απ’ τα χείλη. Ξεχειλίζει μάλλον από την καρδιά. Και να κάνω έναν συσχετισμό. Δεν απαιτούμε αυτοί που μας κοιτάζουν με το μικροσκόπιο και με την λογική να μας καταλάβουν. Αυτό αν δεν έλθει από τον Θεό δεν έρχεται ποτέ. Και το κεφάλι σου, που λέει και ο Γέροντας, να χτυπάς στον τοίχο, αποκλείεται.

Ανάλογη όμως μεταχείριση είχε τύχει -τώρα θα πάω στον μοναχισμό γιατί σήμερα μας καίνε οι άνθρωποι του Αγίου Όρους, είναι η μέρα τους, έχουμε την αγωνία. Στο Άγιον Όρος πριν πολλά χρόνια ήταν ένας.. όχι Άγιος, τότε ένας Γέροντας, ένας τρελλός ασκητής στα βουνά και στα λαγκάδια, που μπήκε σε μια τρύπα και έκανε πράγματα μην συζητάτε. Ακόμα και οι μοναχοί του Αγίου Όρους τον είχανε για πλανεμένο, τον είχανε για τρελλό, τον είχανε, τον είχανε. Και ο Όσιος Παΐσιος ακόμη δεν ήθελε να πάει κοντά του, να τον δει έστω, να τον γνωρίσει, και ομολόγησε στο τέλος της ζωής του ότι ήτανε λάθος του.

Ποιός ήτανε αυτός παιδιά; Όλοι έχουμε τον πόλεμό μας και από τα αδέλφια μας ακόμη. [Ήτανε] ο Άγιός μας, ο προστάτης μας, ο προστάτης της αποτείχισης, ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

Και αυτός πολεμήθηκε παιδιά. Ε λοιπόν, ποιό το περίεργο στην όλη ζωή μας; Μια από τα ίδια, έτσι δεν είναι. Τις πρεσβείες του να έχουμε και τίποτε άλλο.

σ.σ. Να έχουμε επίσης και τις πρεσβείες και του άλλου αγαπημένου μας Οσίου, του Οσίου Παϊσίου.

Απομαγνητοφώνηση Φαίη.

Από την ομιλία του π. Νικολάου «Ο Άγ. Αρτέμιος, ο γέροντάς μου και οι αιρετικοί [ΒΙΝΤΕΟ 2019]»

ΠΗΓΗ