Η συνάντηση Ορθοδόξων Ιεραρχών στο Αμμάν της Ιορδανίας και τα αποτελέσματά της

0
455
Η αίθουσα όπου πραγματοποιήθηκε η Συνάντηση Προκαθημένων και Αντιπροσώπων έξι Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Αμμάν της Ιορδανίας στις 26 Φεβρουαρίου του 2020.

Γράφει ο Μέτοικος 
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Την απαραχάρακτη και ακίβδηλη πίστη στη λειτουργία του Συνοδικού πολιτεύματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μόνο ο Νέας Ρώμης Βαρθολομαίος επιδεκτικά παραθεώρησε και παραθεωρεί.

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra


Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟ ΑΜΜΑΝ ΤΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ

του Μέτοικου

Πραγματοποιήθηκε η Συνάντηση Προκαθημένων και Αντιπροσώπων έξι Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Αμμάν της Ιορδανίας στις 26 Φεβρουαρίου του 2020.

Στη Συνάντηση που στέφθηκε με επιτυχία, παρά την εκκλησιαστική και πολιτική υπονόμευση και τη συστηματική κατασυκοφάντηση, συμμετείχαν: Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιερουσαλήμ με επικεφαλής τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία με επικεφαλής τον Πατριάρχη Μόσχας κ.κ. Κύριλλο, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας με επικεφαλής τον Πατριάρχη Σερβίας κ.κ. Ειρηναίο, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας με επικεφαλής τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τυργοβιστίου κ. Νήφωνα, η Πολωνική Ορθόδοξη Εκκλησία με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Λούμπλιν και Χελμ κ. Άβελ, και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Τσεχίας και Σλοβακίας με επικεφαλής τον Μητροπολίτη Πρέσοβ και Αρχιεπίσκοπο πασών των χωρών Τσεχίας και Σλοβακίας κ. Ραστισλάβο.

Τα Λάθη

Ο πρόεδρος της Συνάντησης των Ορθοδόξων πατριαρχών και ιεραρχών στο Αμμάν της Ιορδανίας πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος «χρεώνεται» τρία σφάλματα.

Α) Η αποστολή προσκλήσεως στην Αγγλική γλώσσα, προς τους απανταχού της Οικουμένης Προκαθημένους των Ορθοδόξων του Θεού Εκκλησιών, για συμμετοχή στην Ορθόδοξη Συνάντηση στο Αμμάν, είναι λάθος σημειολογικό, που δεν άφησε ανεκμετάλλευτο ο πατριάρχης Βαρθολομαίος τονίζοντας την όχι «ευχάριστη έκπληξή του» για το γεγονός πως το :«επιγραφόμενον Ελληνορθόδοξον Πατριαρχείον Ιεροσολύμων» αλληλογραφεί… εις γλώσσαν ξένην προς την μητρικήν ημών τοιαύτην». Παρά ταύτα, η Συνάντηση στο Αμμάν παρήγαγε τετελεσμένα στο χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως θα αναπτύξουμε.

Β) Το δεύτερο σφάλμα αφορά το χαρακτηρισμό της Σύναξης των Ορθοδόξων Προκαθημένων ως: «Αδελφική Συνάντηση των Ορθοδόξων Εκκλησιών».

Αυτός ο χαρακτηρισμός είτε από έλλειψη τόλμης, είτε ως προϊόν πολιτικών πιέσεων, είτε ακόμα ως ύστατη προσπάθεια διατήρησης της Ενότητας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, επί της ουσίας αδικεί τη σύναξη, καθώς την περιορίζει στα όρια μίας «οικογενειακής συνάντησης», όπως ειρωνικά την αποκάλεσε ο Νέας Ρώμης Βαρθολομαίος.

Η Συνάντηση στο Αμμάν της Ιορδανίας, έπρεπε να λάβει τη μορφή διευρυμένης τοπικής Συνόδου, καθώς δεν έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά της συνάντησης που οργάνωσε π.χ. ο Κύπρου Χρυσόστομος το Μάρτιο του 2016 στη μεγαλόνησο.

Η Συνάντηση αυτή έπρεπε ανυπερθέτως να ονομαστεί τοπική Σύνοδος, διότι οι εργασίες της είχαν θεραπευτικό χαρακτήρα, αφού ως στόχο της έθεσε την αντιμετώπιση των δαιμονικών επιθέσεων εναντίον της ενότητας της Εκκλησίας και τη μετατροπή του εγωκεντρισμού σε θυσιαστική προσφορά υπέρ της ενότητας και καθολικότητάς της, από περάτων έως περάτων της γης.

Κάκιστα υποβιβάστηκε στο επίπεδο μιας Συνάντησης, που περιορίστηκε μόνο στη συζήτηση προβλημάτων της επικαιρότητας και, την αναζήτηση τρόπων για έξοδο από την κρίση που προκάλεσε η ανιστόρητη και ιεροκανονικώς αμάρτυρη παρέμβαση Βαρθολομαίου στην Ουκρανία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται στα πρόθυρα μιας μόνιμης και ολέθριας διαίρεσης, υποκινούμενης από γεωπολιτικά συμφέροντα. Η Ενότητα της Εκκλησίας είναι σημαντικότερη από τη φήμη των προσώπων που την υπηρετούν.

Είναι λάθος που, η Συνάντηση στο Αμμάν της Ιορδανίας, δεν ονομάστηκε τοπική Σύνοδος, καθώς, η διασάλευση της συνοδικότητας και Ευχαριστιακής κοινωνίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία αγγίζει πλέον ζητήματα του δόγματος, τόσο για τα μυστήρια, όσο και για τη φύση Της.

Η Εκκλησιαστική ιστορία μαρτυρεί πως, οσάκις κινδύνευε η πίστη και η Ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού, οι Προκαθήμενοι των Εκκλησιών συγκροτούσαν Συνόδους χωρίς την άδεια του Κωνσταντινουπόλεως, την οποία έτσι και αλλιώς καμία Οικουμενική Σύνοδος δεν θεωρεί ως προϋπόθεση. «Άδεια», που μόνο με την πλαστογραφημένη ερμηνεία του 3ου Ιερού Κανόνα της Β΄ και του 28ου της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου «κέκτηται» ο Νέας Ρώμης Βαρθολομαίος.

Χρειάστηκαν, μήπως, την «άδεια» του Κωνσταντινουπόλεως Μητροφάνη, υπολόγισαν την «κανονική τάξη της εκκλησίας» οι Πατριάρχες: Ιεροσολύμων Ιωακείμ, Αντιοχείας Δωρόθεος και Αλεξανδρείας Φιλόθεος για να συνέλθουν το Μάρτιο του 1443 σε Σύνοδο προκειμένου με τις υπογραφές τους να καταδικάσουν και να ακυρώσουν τις αποφάσεις της Φλωρεντίας ;

Η απόφασή τους διαίρεσε την Ορθοδοξία ή την έσωσε;

Ποιο θέμα, από τη διαφύλαξη της Ευχαριστιακής κοινωνίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι σημαντικότερο, ώστε αυτό να αποτελεί λόγο συγκλήσεως τοπικής Συνόδου;

Η διαφύλαξη της Ευχαριστιακής κοινωνίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, με άλλα λόγια η αποφυγή με κάθε τρόπο ενός σχίσματος, που ήταν το θέμα της συνόδου στο Αμμάν, έχει καθολικότητα, αφού εκφράζει τόσο την αγωνία των χριστιανών απανταχού του τετραπέρατου κόσμου, όσο και τις επιταγές των Οικουμενικών Συνόδων για ενότητα Ευχαριστιακής κοινωνίας, η οποία υπονομεύθηκε από τις πράξεις του Νέας Ρώμης Βαρθολομαίου.

Γ) Το τρίτο σφάλμα είναι ένα καινοτόμο τόλμημα, που αγγίζει τα όρια προσβολής του δόγματος. Ενώ ορθότατα οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών κάθισαν, για τις εργασίες της συνόδου, σε μία στρογγυλή τράπεζα, σηματοδοτώντας την ισότητα και ενότητα των Εκκλησιών στα πλαίσια του Συνοδικού συστήματος, οι οργανωτές έκαναν το λάθος να βάλουν «εις τον τόπον του Προέδρου» την εικόνα της Παναγίας κατά τον τύπο της Γλυκοφιλούσας, ενώ, αναμφισβήτητα, στη θέση αυτή τοποθετείται, καθώς μαρτυρεί η βυζαντινή αγιογραφία ή, το ιερό Ευαγγέλιο ή, η εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού ως η μόνη Κεφαλή της Εκκλησίας, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα το λόγο του Θεανθρώπου :«Ο γάρ εσι δύο τρες συνηγμένοι ες τμν νομα, κε εμι ν μέσ ατν».

Η υπονόμευση

Το «αιρετίζον και αδίστακτο Φανάρι, ευρισκόμενο βεβαίως έξω και παρασάγγας πέρα από την Θεολογική, Κανονική και Εκκλησιολογική τάξη και πράξη», με πατριαρχικά γράμματα κατηγόρησε ευθέως τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο πως: α) Η αρχική έμπνευση της Συνάντησης δεν ήταν αυτοπροαίρετος β) Η πρωτοβουλία αυτή είναι ανιστόρητος και ιεροκανονικώς αμάρτυρη γ) Ο πατριάρχης Θεόφιλος ενήργησε χωρίς να εξετάσει στοιχειωδώς το κόστος και το όφελος «του εγχειρήματος εις το Σώμα της Μίας Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας»! δ) Η σύμπραξη της Σιωνίτιδας Εκκλησίας, με το πολιτικό κέντρο του ρωσικού κράτους έχει σκοπούς βλαπτικούς «δια την εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν»! ε) Η υποκινούμενη «οικογενειακή συνάντηση» στο Αμμάν, έχει ως «μοναδικόν στόχον την ανατροπήν των καλώς εχόντων! εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία και την αλλοτρίωσιν των Εκκλησιολογικών θεμελίων αυτής»! στ) Η Συνάντηση υπηρετεί «ανεπιγνώστως αλλοτρίους σκοπούς [όσων] από αιώνων υπονομεύουν τον πανίερον Οικουμενικόν Θρόνον».

Τις πιέσεις, σε πολιτικό επίπεδο, μαρτυρά το γεγονός πως, στη Βουλγαρική Εκκλησία, η πρόσκληση του Ιεροσολύμων Θεόφιλου για συμμετοχή στη Συνάντηση στο Αμμάν δεν γνωστοποιήθηκε στα μέλη της Ιεράς Συνόδου του Βουλγαρικού Πατριαρχείου!

Σοφιζόμενοι σοφίσματα οι υπόχρεοι δια το οφφίκιο και, όσοι προσδοκούν ανταμοιβή υπηρεσιών από τον Κωνσταντινουπόλεως έστω και δια του οφφικίου του «άρχοντος της ψαραγοράς», ανέλαβαν τη μεταφύτευση κάθε φύτρας ψεύδους και κακού που καλλιεργήθηκε στο Φανάρι, προκειμένου να υπονομευθεί η Συνάντηση των Ορθοδόξων Ιεραρχών στο Αμμάν.

Σε μακροσκελή τους άρθρα υποστηρίζουν εμμέσως και σαφώς πως: α) Ο πατριάρχης Θεόφιλος συγκαλεί τη σύσκεψη στο Αμμάν υπό καθεστώς εμφανούς αδυναμίας, αφού, όπως διατείνονται, επίσκοποι Ιεροσολυμίτες δήλωσαν ότι το Πατριαρχείο τους δεν επιθυμεί καμία διαφοροποίηση από τη γραμμή του Κωνσταντινουπόλεως β) Διαδίδοντας τη χαλκευμένη είδηση πως ο πατριάρχης Θεόφιλος, στη συνάντηση στο Αμμάν, προτίθεται να εκτοξεύσει μύδρους εναντίον του Μόσχας, για την αναίτια! Διακοπή της Ευχαριστιακής κοινωνίας του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, επιδιώκουν τη δημιουργία κλίματος καχυποψίας μεταξύ των συνέδρων γ) Προσπαθούν να υπονομεύσουν το όποιο κοινό ανακοινωθέν της συνόδου, κοινολογώντας ψεύτικες ειδήσεις πως, τάχα, το πατριαρχείο Ιεροσολύμων δεν θα συμπράξει ποτέ με τους Ρώσους εναντίον του Οικουμενικού πατριάρχου δ) Επαναλαμβάνουν τη θέση τού πατριάρχου Βαρθολομαίου, ότι ο Ιεροσολύμων Θεόφιλος αποφάσισε τη σύγκληση της συναντήσεως στο Αμμάν ύστερα από πιέσεις του Ρώσου Προέδρου Πούτιν και του Μόσχας Κυρίλλου.

Βέβαια, υπήρξαν και φωνές που, εν «αφελότητι καρδίας», κατηγορούν τους συμμετέχοντες στη σύνοδο του Αμμάν για συνωμοσία, φατρία και τυρεία! Μάλιστα, σε μια έξαρση μεγαλοψυχίας, «επιτρέπουν» στον πατριάρχη Ιεροσολύμων να συγκαλέσει Σύνοδο, μόνο με ένα θέμα: την αναγνώριση των σχισματικών, καθηρημένων, αχειροτόνητων, πλανεμένων Ουκρανών, που είναι το πλήρωμα της ψευδοεκκλησίας Βαρθολομαίου στην Ουκρανία. Προσκεκλημένοι σε αυτή τη Σύνοδο μόνο όσοι από τους Προκαθημένους των Εκκλησιών αρνούνται να αποδεχθούν τις αντικανονικές αποφάσεις Βαρθολομαίου. Προϋπόθεση της δυνατότητας να συγκαλέσει Σύνοδο ο Ιεροσολύμων Θεόφιλος, η αναγνώριση του εκκλησιαστικού πραξικοπήματος Βαρθολομαίου στην Ουκρανία!

Οι αβάσιμες στο σύνολό τους κατηγορίες, ασύστατες υποδείξεις και άδικες επιθέσεις εναντίον του πατριάρχου Ιεροσολύμων Θεόφιλου διανθίζονται τόσο με μειωτικές επισημάνσεις για τη θέση που κατέχει το Πατριαρχείο στα Δίπτυχα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όσο και με υποκριτικά καλέσματα αγάπης, για τάχα «λυσιτελή έκβαση» των κατά καιρούς ανακυψάντων προβλημάτων στα πλαίσια της «αλληλοπεριχωρήσεως των ημέτερων ιερών θεσμών», δηλονότι των πατριαρχείων Ιεροσολύμων και Κωνσταντινουπόλεως.

Βεβαίως, είναι γνωστό πως την «αλληλοπεριχώρηση» ο αρχιεπίσκοπος Νέας Ρώμης Βαρθολομαίος την αντιλαμβάνεται όπως η Διωναία, το σαρκοφάγο φυτό που περικλείει και καταβροχθίζει όσα έντομα το εμπιστευτούν.

Πάντως, για μία ακόμα φορά και στα πλαίσια της οργανωμένης υπονόμευσης της συνόδου των Ορθοδόξων Προκαθημένων στο Αμμάν της Ιορδανίας, εκδηλώθηκε η νοσηρή βούληση του Κωνσταντινουπόλεως για ισχύ!

Ο Νέας Ρώμης Βαρθολομαίος διερωτάται πως είναι δυνατόν «να επιλύωνται άνευ της ουσιαστικής βουλήσεως! και συμμετοχής [του]… νέα και επείγοντα θέματα» για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στις επιστολές προς τον πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως δράττεται της ευκαιρίας να τονίσει «την πρωτεύθυνον θέσιν [του] καθώς [αυτή] αποτελεί αγιοπνευματικόν! προϊόν των παρελθουσών Αγίων Συνόδων!». Βεβαίως, τίποτα ψευδέστερο απ΄ αυτό!

«Φρονεί και, στεντορείως ομολογεί» ο Νέας Ρώμης ότι η «έκκλητος θυσιαστική [του] ευθύνη, η οποία εκδηλούται πληθωρικώς και ποικιλομόρφως εν τω ορθοδόξω σώματι», εάν τεθεί «εν αμφιβόλω» τότε κινδυνεύουν «αι Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι!!!».

Ο Κωνσταντινουπόλεως και το Συνοδικό Σύστημα

Την απαραχάρακτη και ακίβδηλη πίστη στη λειτουργία του Συνοδικού πολιτεύματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μόνο ο Νέας Ρώμης Βαρθολομαίος επιδεκτικά παραθεώρησε και παραθεωρεί.

Βεβαίως, και για να μην είναι η «Εκκλησία αδόμητον και αθεσμοθέτητον σύνολον», οι θεοφόροι Απόστολοι, οι πρεσβύτεροι και όλη η Εκκλησία καθιέρωσαν στα Ιεροσόλυμα από το 49ο έτος της Χριστού παρουσίας τη συνοδικότητα, ως συμμετοχική διαδικασία λήψης αποφάσεων και εχέγγυο της εκκλησιαστικής ενότητας.

Σύστημα διοικήσεως ουσιωδώς Δημοκρατικό «καθ΄ ό την Εκκλησίαν διοικεί ούχί εις, αλλ΄ η ολότης των Επισκόπων, κατά ίσα προς αλλήλους δικαιώματα, πλην της απλής τιμητικής διακρίσεως του πρώτου». 

Το Συνοδικό Σύστημα είναι κοινωνία σχέσεων, σύνδεσμος ειρήνης, τρόπος βιώσεως της κοινής ελευθερίας.

Ούτε το Συνοδικό Σύστημα, μα μήτε και η Συνοδικότητα, που παραπλανητικά ως ταυτόσημος όρος χρησιμοποιείται στο κείμενο της Ραβέννας, αντανακλούν «το Τριαδικόν μυστήριον [και, μόνο σε αυτό δεν] ευρίσκουν την τελικήν θεμελίωσίν [τους]», όπως ανοήτως υποστηρίζει το κείμενο της Ραβέννας, με τη δόλια επεξήγηση ότι: «Τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος “αριθμούνται”, όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος (Περί του Αγίου Πνεύματος, 45), χωρίς ο χαρακτηρισμός των ως «δευτέρου» ή «τρίτου» προσώπου να υποδηλώνει μείωσιν ή υποταγήν τινα».

Εμφανέστατος στόχος μιας τέτοιας «αντανάκλασης», η καθιέρωση ενός αδιαμφισβήτητου Πρώτου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως με περισσό θράσος τονίζει το κείμενο: «Ομοίως, υφίσταται επίσης μία τάξις μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών, η οποία εν τούτοις δεν υποδηλώνη ανισότητα εις την εκκλησιαστικήν των φύσιν».

«Ο συνοδικός θεσμός…[πάντως] δεν αντιπροσωπεύει μιαν πυραμιδικήν δομήν εκκλησιαστικής οργανώσεως», όπως παλαιότερα με επιμονή διασάλπιζαν οι όψιμοι Φαναριώτες. Διότι και ακριβώς, το Συνοδικό Σύστημα είναι αυτό που απαλείφει στην Ορθόδοξη Εκκλησία κάθε βούληση για εξουσία, που χαλιναγωγεί κάθε υπερτροφία δυνάμεως που, αναπόφευκτα, θα οδηγήσει σε ένα σύστημα εξουσιαστικής αρχής και υποτελών αρχομένων.

Το Συνοδικό Σύστημα ο Νέας Ρώμης αντιλαμβάνεται ως συνάντηση μειοψηφούντων μετόχων, που πραγματοποιείται μόνο με δική του πρωτοβουλία και, υπό την απαραίτητη προϋπόθεση τής ως προέδρου παρουσίας του. Εάν δεν πληρούνται αυτές οι προϋποθέσεις, τότε δεν υπάρχει ενότητα ούτε στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού!

Κάθε προβληματισμό και φωνή, για τις αυθαίρετες αποφάσεις Βαρθολομαίου που παραβιάζουν κατάφωρα τον 34ο Αποστολικό Κανόνα, ο Κωνσταντινουπόλεως χαρακτηρίζει ως καταστρατήγηση της «οργανικής ενότητας» και έκπτωση του τρόπου διοικήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην κατάσταση της ομοσπονδίας ή το χειρότερο της «συνομοσπονδίας Εκκλησιών προτεσταντικού τύπου»!

Βεβαίως, και ενώ κατηγορεί όσους αγωνιούν για την παγίωση του σχίσματος στην Εκκλησία, που προκάλεσε η κατευθυνόμενη παρέμβασή του στην Ουκρανία, ως οπαδούς και συναντιλήπτορες όσων τάχα αντιλαμβάνονται τη συνοδικότητα ως σύστημα «παραπλήσιόν τι των πολιτειακών δομών» ή, ότι οδηγούν το Συνοδικό σύστημα στον εκφυλισμό με τη λαϊκοποίηση της Εκκλησίας, ο ίδιος εφαρμόζει σε κάθε «συνοδική» συνάντηση μεθόδους σύγχρονου μάνατζμεντ, καταργώντας πρακτικά και ουσιαστικά το αυθόρμητο και ειλικρινές, που υπάρχει σε μια ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των εν Χριστώ αδελφών.

Ως παράδειγμα αρκεί η κακοσύνοδος στο Κολυμπάρι, όπου πριν από τη σύνοδο με Προσυνοδικές διασκέψεις καθορίστηκαν όχι μόνο τα θέματα αλλά και το περιεχόμενό τους, ερήμην τού υποτίθεται κυριάρχου σώματος των εν ενεργεία επισκόπων. Μάλιστα, τόση ήταν η περιφρόνηση προς τους συμμετέχοντες επισκόπους, ώστε μία εβδομάδα νωρίτερα από την πραγματοποίηση της κακοσυνόδου, προκαθορίστηκε και το μήνυμά της προς το σύγχρονο κόσμο!

Σήμερα, ο Νέας Ρώμης επικαλείται το θεσμό «της ιεράς τετρακτύος των Πρεσβυγενών Εκκλησιών» όχι για να επικυρώσει αποφάσεις του, όπως έκανε ο προκάτοχός του, πράκτορας των Αμερικανών στον Οικουμενικό Θρόνο Αθηναγόρας Σπύρου, αλλά για να εδραιώσει δια της επικλήσεως του «Πρωτοθρόνου εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία» το «πρώτος [άνευ ίσου] τη τάξει των Ορθοδόξων»!

Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Μητροφάνης Κριτόπουλος καταγράφει το 1625 προς γνώση των προτεσταντών, τη λειτουργία της «ιεράς τετρακτύος». Γράφει στην ομολογία της «Ανατολικής Εκκλησίας, της Καθολικής και Αποστολικής» : «Οι τε γαρ τέσσαρες Πατριάρχαι ελευθέρως χρώνται τοις αυτοίς προσήκουσιν εκκλησιαστικοίς νόμοις…Ουδείς γαρ τούτων κατεπαίρεται των άλλων, ουδέ καθόλου κεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας αξιοί εκείνων καλείσθαι. Ουδέποτε γαρ ηκούσθη παρά τη Καθολική Εκκλησία άνθρωπον θνητόν και μυρίαις αμαρτίαις ένοχον κεφαλήν λέγεσθαι της Εκκλησίας. Εκείνος γαρ άνθρωπος ων θανάτω υπόκειται…Οι των Αποστόλων διάδοχοι και της αληθείας υπέρμαχοι, ουδένα θέλουσι καθ’ όλου κεφαλήν ονομάζειν, αρκούμενοι τη ρηθείση τεθεωμένη και παντοδυνάμω κεφαλή, τη εν δεξιά του Πατρός καθημένη και πάντα εποπτευούση. Αυτοί δε ομοτίμως διάγουσι καθ’ εαυτούς εν πάσι. Πλην γαρ της καθέδρας ουδεμία τις άλλη διαφορά έστι μεταξύ τούτων…».

«Ουδέποτε όντως ηκούσθη»… έως των ημερών της Αρχιερατείας Βαρθολομαίου και της προσπάθειας του οικουμενισμού να τον προαγάγει σε πάπα της ανατολής.

Ποιοι έχουν δικαίωμα να συγκαλέσουν εκκλησιαστικές Συνόδους;

Ποιοι έχουν δικαίωμα συγκλήσεως Εκκλησιαστικής Συνόδου; Προφανώς και σύμφωνα με τον 34ο Αποστολικό Κανόνα όλοι οι προκαθήμενοι των Εκκλησιών ακωλύτως στα όρια «εκάστου Έθνους»

Το δικαίωμα αυτό επεκτείνεται και σε σύγκληση Συνόδου, με τη συμμετοχή εκπροσώπων άλλων Ορθοδόξων ιεραρχών;

Η εκκλησιαστική ιστορία απαντά πως ναι! Εάν ο κίνδυνος αιρέσεως, σχίσματος και εξάπλωσης δαιμονικών παπικών κατασκευών, όπως η Ουνία, απειλούν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ως εκ τούτου, η Συνάντηση των Προκαθημένων στο Αμμάν της Ιορδανίας μόνο «πρωτοφανής εις την ιστορίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας» δεν είναι.

Ο Μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος Μογίλας στις 8 Σεπτεμβρίου του 1640 συγκάλεσε επαρχιακή Σύνοδο «πάσης της εν Χριστώ Εκκλησίας της ορθοδόξου και καθολικής της ούσης εν τη μικρά Ρωσία» στο Κίεβο προκειμένου να εγκρίνει το κείμενο Ορθοδόξου Ομολογίας και Κατήχησης, που συνέγραψε μαζί με Ρώσους θεολόγους το 1638. Η Σύνοδος, διευρυμένη, με τη συμμετοχή «Ελλήνων και ξένων» επισκόπων πραγματοποιήθηκε μέσα στο ναό της αγίας Σοφίας και, σε έξι συνεδριάσεις, ολοκλήρωσε τον έλεγχο της «Ορθοδόξου Ομολογίας» Μογίλα και την επικύρωσε ως «Ρωσικήν Κατήχησιν».

Η διευρυμένη αυτή Σύνοδος στο Κίεβο, συγκλήθηκε από τον Μητροπολίτη Πέτρο Μογίλα χωρίς την άδεια του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Η απομάκρυνση από τον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως του Κύριλλου Κονταρή, που είχε προσχωρήσει στον παπισμό, και η εκλογή τού ορθοδοξότατου Παρθενίου του Α΄ έδωσε ελπίδες ανάσχεσης της ουνιτικής προπαγάνδας στις παραδουνάβιες χώρες, και ο ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Βασίλειος Λούπος μαζί με τον Μητροπολίτη Πέτρο Μογίλα ρώτησαν τον πατριάρχη εάν τα κεφάλαια της Λουκαρείου Ομολογίας «ως ευσεβή λογίζεσθαι και κατέχειν, ή ως της ημετέρας ανατολικής και αποστολικής του Χριστού Εκκλησίας αλλότρια αποκηρύττεσθαι».

Το ερώτημα υποχρέωσε τον πατριάρχη Παρθένιο να συγκαλέσει τον Μάιο του 1642 τοπική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Νωρίτερα, το Δεκέμβριο του 1641 πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο νέα Σύνοδος, που παράτεινε τις εργασίες της έως και τον Οκτώβριο του 1642 προκειμένου να γίνει κοινωνός των αποφάσεων της τοπικής Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτό μαρτυρεί πως οι σύνεδροι στο Κίεβο, περίμεναν ένα Συνοδικό κείμενο με σκοπό ή να το απορρίψουν ή, να το δεχθούν ως ορθόδοξο, πράγμα που και τελικά έγινε.

Εάν, λοιπόν, ένας Μητροπολίτης, ο Πέτρος Μογίλας, αγωνιώντας για την ακεραιότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόσο από την εξάπλωση της θεοκατάρατης Ουνίας, όσο και από τη διάδοση των κακοδοξιών του προτεσταντισμού στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας της μικράς Ρωσίας, μπορούσε να συγκαλέσει διευρυμένη και εκτός των εκκλησιαστικών του ορίων Σύνοδο, περιμένοντας μάλιστα την απόφαση της τοπικής Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως για να την αποδεχθεί ή να την απορρίψει, γιατί το δικαίωμα αυτό να μην είχε χθες και, έχει σήμερα, ο πατριάρχης της «Μητέρας όλων των Εκκλησιών»;

Αυτό έκανε και το κόσμημα του θρόνου του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, ο περιώνυμος πατριάρχης Δοσίθεος Ιεροσολύμων. Προσπαθώντας να περιορίσει την επίδραση της κακοκατήχησης του καλβινιστή Ιωάννη Κλαύδιου συγκάλεσε τον Μάρτιο του 1672 στα Ιεροσόλυμα Σύνοδο ή οποία «υπερέβαλεν απάσας τας άλλας αντιπροτεσταντικάς Συνόδους του ιζ΄ αιώνος κατά τε την λαμπρότητα και την σημασίαν», ακόμη και αυτήν που συνεκάλεσε το ίδιο έτος για παρεμφερή λόγο ο οικουμενικός πατριάρχης Διονύσιος Δ΄, όπως βεβαιώνει ο καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης.

Καμία εκκλησιαστική πηγή δεν συνδέει καθ’ οιονδήποτε τρόπο τη Σύνοδο αυτή, με τη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, που συνεκλήθη τον Ιανουάριο του 1672 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο Δ΄ τον Μουσελίμη. Δεν συνδέονται μεταξύ των οι δύο Σύνοδοι, όπως διατείνονται ότι συμβαίνει οι υποστηριχτές του αλάθητου και πρώτου άνευ ίσων αρχιεπισκόπου Νέας Ρώμης Βαρθολομαίου, διότι η Σύνοδος υπό τον Διονύσιο τον Δ΄ έγινε προκειμένου να απαντηθούν τα ερωτήματα της αγγλικανικής εκκλησίας για την πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενώ η Σύνοδος των Ιεροσολύμων, στην οποία μετείχαν εβδομήντα και ένας επίσκοποι και δύο πατριάρχες, για να αποκρουσθεί ο ισχυρισμός και η βλασφημία του Καλβινιστή ιεροκήρυκα Ιωάννη Κλαύδιου πως: «η Ανατολική Εκκλησία συναπορρίπτει μετά των Διαμαρτυρομένων την μετουσίωσιν εν τη θεία ευχαριστία».

Η εκκλησιαστική ιστορία, λοιπόν, αδιάψευστα μαρτυρεί ότι σε καιρούς που ο πονηρός επιβουλεύεται την ακεραιότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, οι επίσκοποι και Πατριάρχες κάθε Έθνους έχουν τη δυνατότητα και την υποχρέωση να συγκαλέσουν Σύνοδο, προκειμένου να εδραιωθεί η ομόνοια και να διαφυλαχθεί η αγία και άμωμος Ορθόδοξη πίστη.

Τα αποτελέσματα της Συνόδου στο Αμμάν της Ιορδανίας

Η σύνοδος στο Αμμάν παρά την υπονόμευσή της, σε εκκλησιαστικό και πολιτικό επίπεδο, πραγματοποιήθηκε και παρήγαγε σημαντικά αποτελέσματα.

Ακόμη και με τα χαρακτηριστικά μιας άτυπης συνάντησης, οι τελικές αποφάσεις της συνόδου-Συνάντησης στο Αμμάν της Ιορδανίας μπορεί να μην ανυψώνονται στο κύρος αποφάσεων τοπικής Συνόδου, όμως γίνονται αποδεκτές από το 80% του συνόλου των μελών της Ορθοδόξου Εκκλησίας, πράγμα που θορύβησε το Φαναριώτικο κατεστημένο το οποίο προσπάθησε, με πολύλογα δημοσιεύματα για τάχα «παραβίαση των όρων του κανονικού δικαίου», να υποβιβάσει τη σημασία και το κύρος της Συνάντησης.

Η σύνοδος στο Αμμάν, προτάσσοντας ένα υπερτοπικό πρόβλημα, όπως είναι η ενότητα και η συμφιλίωση εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, προϋπόθεση απαραίτητη για τη διαφύλαξη της Ευχαριστιακής κοινωνίας και της συνοδικότητάς της, έδειξε την υπαρκτή διάσταση μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών και τη χαίνουσα πληγή που προκάλεσε στο σώμα της Εκκλησίας Χριστού η απαράδεκτη επέμβαση του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου στην Ουκρανία.

Βεβαίως και, παρά το γεγονός πως, δεν ήταν αναγκαίο στο τελικό ανακοινωθέν να περιληφθούν οι οικουμενιστικές ανοησίες «για τις τρεις Αβρααμικές θρησκείες», η σύνοδος στο Αμμάν κατέληξε στις εξής αποφάσεις:

α) «Οι αποφάσεις που αφορούν ζητήματα ορθόδοξης σημασίας, συμπεριλαμβανομένης της χορήγησης Αυτοκεφαλίας σε συγκεκριμένες Εκκλησίες, θα πρέπει να οριστικοποιηθούν με πνεύμα πανορθόδοξου διαλόγου και ενότητας, και με πανορθόδοξη συναίνεση».

Αυτό σημαίνει πως οι Σύνεδροι δεν θεωρούν ότι το θέμα της κατευθυνόμενης παρέμβασης Βαρθολομαίου στην Ουκρανία, με φαιδρές προφάσεις, έχει λήξει, καθώς υποστηρίζουν ότι η απόφαση αυτή και κάθε απόφαση Αυτοκεφαλίας πρέπει να οριστικοποιηθεί με πανορθόδοξη συναίνεση.

Επιπρόσθετα, απορρίπτουν την αντίληψη του Νέας Ρώμης Βαρθολομαίου ότι: «Αυτήν την υψίστην ευθύνην [απονομής αυτοκεφαλίας] την έχει εκ των Θείων και Ιερών Κανόνων μόνον η πρωτόθρονος Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, αφού αυτής ο Προκαθήμενος είναι ο Πρώτος εις τους Ορθοδόξους»!

β) Παρά το γεγονός πως ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, ανακόλουθος όπως πάντα σε όσα έχει υποστηρίξει στο παρελθόν, όπως τα όσα υποστήριζε τον Ιανουάριο του 2001 για τον τρόπο παραχώρησης της αυτοκεφαλίας, υποστηρίζοντας ότι: «Η αυτοκεφαλία και η αυτονομία χορηγούνται από της σύνολης Εκκλησίας δι᾿ αποφάσεως Οικουμενικής Συνόδου», και επειδή στο θέμα της «λεγόμενης «Μακεδονικής Εκκλησίας» έχει κατευθυνόμενα δρομολογήσει την αυτοκεφαλία των σκοπιανών σχισματικών, η σύνοδος στο Αμμάν αποφάσισε πως :«το θέμα αυτό πρέπει να επιλυθεί μέσω διαλόγου εντός της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και με πανορθόδοξη υποστήριξη».

γ) Οι Σύνεδροι δήλωσαν πως: «Όσον αφορά το Μαυροβούνιο, οι συμμετέχουσες αντιπροσωπείες κάλεσαν τις αρμόδιες αρχές να σεβαστούν και να υποστηρίξουν το θεμελιώδες δικαίωμα της ιδιοκτησίας της περιουσίας, συμπεριλαμβανομένης της ιδιοκτησίας της Εκκλησίας».

δ) Η σύνοδος στο Αμμάν δεν είναι γεγονός άπαξ γενόμενο και, ως εκ τούτου, με περιορισμένης εκτάσεως επιπτώσεις, καθώς, οι Σύνεδροι αποφάσισαν «να συγκεντρωθούν ως αδέλφια, κατά προτίμηση πριν από το τέλος του τρέχοντος έτους». Η σύνοδος επανάφερε στο εκκλησιαστικό προσκήνιο μια «ξεχασμένη» από τη μακρόχρονη τουρκική σκλαβιά δυνατότητα διαλόγου επί συσσωρεμένων προβλημάτων, που όχι μόνο ταλανίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά θέτουν σε δοκιμασία την ενότητά της την οποία το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι σε πλήρη αδυναμία να υποστηρίξει.

ε) Η σύνοδος στο Αμμάν επιβεβαίωσε την απαρασάλευτη ισχύ εις τον αιώνα του αιώνος του κη΄ Ιερού Κανόνα της Συνόδου της Χαλκηδόνας, Κανόνα που αναγνωρίζει εις την Εκκλησία της κάποτε Βασιλεύουσας των πόλεων «ίσα πρεσβεία» με το θρόνο της πρεσβυτέρας Ρώμης δια το κάποτε «βασιλεύειν την πόλιν εκείνην».

Κάθε προσπάθεια των οφφικιάλων του πατριαρχείου και, όσων αναγνωρίζουν ανύπαρκτα πρωτεία άνευ ίσων στον Κωνσταντινουπόλεως στηριζόμενοι στο κείμενο της Ραβέννας, η σύνοδος στο Αμμάν την καθιστά μάταιη και ανενεργή, καθώς σαφώς αναγνωρίζει στον οικουμενικό πατριάρχη μόνο «πρεσβεία τιμής».

Η σύνοδος στο Αμμάν της Ιορδανίας έδειξε πως, για την Ορθόδοξη Εκκλησία σε ζητήματα πίστεως οι πολιτικές σκοπιμότητες δεν πρέπει να ισχύουν.

Η σύνοδος με επιμονή εισηγείται την επιστροφή στο Συνοδικό Σύστημα διοικήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το μόνο που καθιστά αδύνατη τη φίμωση της αληθείας, που διαλύει Αρχιεπισκόπων σχέδια θανάσιμα, που λειτουργεί ως ιερά άγκυρα σε ώρες που θύελλες απιστίας κλυδωνίζουν την Καθολική του Χριστού Εκκλησία, το μόνο διοικητικό σύστημα που προστατεύει την αυθεντία της Εκκλησίας από τους κεραυνούς των κοσμικών συμφερόντων.

Η σύνοδος στο Αμμάν της Ιορδανίας επανάφερε στην Ορθόδοξη Εκκλησία τον υγιή τρόπο διοικήσεώς της, σε στιγμές κρίσιμες για την ακεραιότητα του Δόγματος και την ενότητά της.

Δείτε σχετικά:
Ολοκληρώθηκε η σύναξη προκαθημένων στο Αμμάν· τί δήλωσαν!
Η στάση του Πατριάρχη φανερώνει μια λανθάνουσα μνησικακία σε όσους διαφωνούν…
– Το Κόλπο!!! Τί μπορεί να σχεδιάζει ο Φαναριώτης Πάπας με 15 Εκκλησίες;
 Σχόλιο για τις εξελίξεις με τη σύναξη προκαθημένων στο Αμμάν
– Οι Εκκλησίες Αντιοχείας και Βουλγαρίας δε θα συμμετάσχουν στην συνάντηση των Προκαθημένων στο Αμμάν. Δε θέλουν να τα σπάσουν!
– Επιστολή Αρχιεπισκόπου Αλβανίας στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων
– Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποδοκίμασε την πρόταση του Πατριάρχου Ιεροσολύμων
Διφορούμενη η στάση του Πατριαρχείου Γεωργίας για την Πανορθόδοξη στο Αμμάν
– Η ομιλία του Πατρ. Ιεροσολύμων Θεοφίλου Γ’ και η πρόσκλησή του στους προκαθημένους για την ενότητα της Εκκλησίας (βίντεο)
– Ο Πατριάρχης Θεόφιλος καλεί τους Προκαθημένους στην Ιορδανία για την διατήρηση της Ενότητας
– Αρχιεπίσκοπος Αθηνών: «Δεν μπορεί ο καθένας να καλεί πανορθόδοξη σύνοδο»
– «Όχι» Φαναρίου, Γαλλίας και Κύπρου στην πρόταση του Ιεροσολύμων για σύναξη των ηγετών Ορθόδοξων Εκκλησιών
– Ενόψει μιας Πανορθόδοξης για το Ουκρανικό: Επιστολή στον Πατριάρχη Αντιοχείας
– Μητρ. Ιλαρίωνας: Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας βλέπει πολύ θετικά την πρωτοβουλία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων
– Το ΝΑΙ της Τσεχίας και το ΟΧΙ της Ελλάδας στην Πρόταση για Σύνοδο προκαθημένων στην Ιορδανία τον Φεβρουάριο