Γράφει ο “Παρακαταθικός”

Ημέρα τιμής και ευγνωμοσύνης στο υπούργημα της Ιερωσύνης που τόσο βάναυσα πολεμείται στην εποχή μας. Σπανίζουν οι Ιερείς που τιμούν το ράσο τους

Κάποτε ο Ιερός Κλήρος ήταν το στήριγμα του λαού. 

Στήριγμα για την καλλιέργεια της πίστεως σε καιρούς χαλεπούς. 

Η πίστη ακαλλιέργητη είτε ατροφεί και χάνεται είτε μεταβάλλεται σε χέρσο μέρος όπου ευδοκιμούν ζιζάνια και αγκάθια (αιρέσεις και σχίσματα).

Στην εποχή μας – κατά την οποία ο πιστός λαός απειλείται από την εμφάνιση και τη σαρωτική επέλαση της χειρότερης αίρεσης όλων των αιώνων, της παναίρεσης του Οικουμενισμού όπως εύστοχα τη χαρακτήρισε ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς – η καλλιέργεια της πίστεως γίνεται χρέος, ιερό καθήκον.

Η παναίρεση του Οικουμενισμού – οικουμενικής κινήσεως αλλοιώνει το φρόνημα κλήρου και λαού, από πάνω προς τα κάτω, από τους Πατριάρχες, τους Αρχιεπισκόπους, τους Μητροπολίτες, τους Επισκόπους που κάθονται σε θρόνους υψηλούς, και είτε εμφορούνται από το δαιμονικό πνεύμα του Οικουμενισμού – οικουμενικής κινήσεως είτε σιωπούν.

Επιβάλλεται μέσω της σχετικοποίησης της αλήθειας, απλώνει τα πλοκάμια της μέσω του θρησκευτικού συγκρητισμού κραδαίνοντας τη μάστιγα μίας αγάπης δίχως δογματική συμφωνία, δίχως ταυτότητα πίστεως.

Ένα συνονθύλευμα αιρέσεων, σχισμάτων και θρησκειών, δήθεν ενωμένο εν αγάπη για την κοινή αντιμετώπιση των προκλήσεων του σήμερα, όπως η κλιματική αλλαγή, η φτώχεια, οι πόλεμοι και όχι μόνο.

Ως παναίρεση ο Οικουμενισμός – οικουμενική κίνηση προχωράει με θρασύτητα σε αντικανονικές συμπροσευχές με αιρετικούς και σχισματικούς. Ενίοτε επιχειρούνται ακόμα και κοινές δεήσεις με ετεροθρήσκους και αλλοπίστους, άλλοτε προς τη «Μητέρα Γη» και άλλοτε ο καθένας προς τον δικό του θεό/θεότητα, μαζί με τον Άγιο Τριαδικό και μόνο αληθινό Θεό.

Για να μπορέσουν να εισαγάγουν τις ετεροδιδασκαλίες του Οικουμενισμού απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αποδυνάμωση των δογμάτων, των Ιερών Κανόνων και των Αγίων Πατέρων.

Το ποίμνιο μένει ακατήχητο και απροστάτευτο, σιγά-σιγά απομακρύνεται από το πατροπαράδοτο σέβας, δεν εντρυφά στα συναξάρια των Αγίων της πίστεως, δεν εκτιμά τον πλούτο διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας.

Ο πανάγαθος Κύριος όμως δεν εγκαταλείπει τελείως τον πιστό λαό.

Αναδεικνύει Ιερείς και Ιερομονάχους που σηκώνουν το βάρος της ημέρας, που αντιδρά το Ορθόδοξο γονίδιό τους και μαζεύουν γύρω τους τα λογικά πρόβατα της ποίμνης Του.

Γίνονται θυσία και σαν λαμπάδες αναλώνουν τον εαυτό τους για να φωτίσουν τον πιστό λαό, προφυλάσσοντάς τον από το σκότος της πλάνης και της αίρεσης.

Ένας τέτοιος κληρικός υπήρξε στη ζωή του ο μακαριστός πνευματικός μας πατέρας π. Νικόλαος Μανώλης, που ανατράφηκε εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου από τους ευλαβείς γονείς του, παπα-Χαράλαμπο και πρεσβυτέρα Ζαχαρούλα, ευλογήθηκε στην εφηβεία του από τα τίμια χέρια του Αγίου Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη και απογειώθηκε πνευματικά υπό την απλανή καθοδήγηση του έμπειρου ορθοδόξου πνευματικού πατέρα, του οσίου Γέροντα Αγάθωνα Κωνσταμονίτη που είχε το βίωμα και τη θέληση να τον μυσταγωγήσει στο άυλο.

Ο +Γέροντας Αγάθωνας σφράγισε και την απόφαση που σηματοδότησε την ορθόδοξη πνευματική πορεία του +παπα-Νικόλα, τη Διακοπή Κοινωνίας – Αποτείχιση από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο (Ρούσσα), στο πλευρό του πρωτ/ρου π. Θεοδώρου Ζήση, ομότιμου καθηγητή Πατρολογίας Α.Π.Θ., μετά τη στάση και του Επισκόπου τους για την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου Κρήτης.

Ο μακαριστός π. Νικόλαος Μανώλης σημείωνε στην ομολογιακή επιστολή που απέστειλε προς τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο (17η Φεβρουαρίου 2017), με την οποία γνωστοποίησε τη διακοπή μνημόνευσης του ονόματός του στις ιερές ακολουθίες:  

«Παναγιὼτατε

Ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς γνωστοποιήσω μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολή μου, ὅτι, διακόπτω τὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, μιμούμενος τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου ἠμῶν Ἐκκλησίας καὶ συστοιχούμενος στὴν Ἀποστολικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση στὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς. Σεῖς μὲ πολλοὺς ἀκόμα συνεπισκόπους σας, ἀπωλέσατε τὴν ἀμώμητον Πίστην Του Χριστοῦ, ἐγκαταλείψατε τὴν ἱερὰ Παρακαταθήκη ποὺ σᾶς ἐνεπιστεύθη Ὁ Κύριος, καὶ ἀκολουθεῖτε ὄχι «τὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσα εἰς Σωτηρίαν». Διδάσκετε, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, μὲ δημόσια ἔργα καὶ λόγους, τὴν Παναίρεσην τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, συμπαρασύροντας στὴν ὁδὸ τῆς ἀπωλείας τὸ ποίμνιό σας» [1].

***

Σταχυολογούμε ως ελάχιστο αντίδωρο κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα για τον +παπα-Νικόλα από άρθρα δημοσιευμένα στην Κατάνυξη, τη φωνή της Αγιοπατερικης και Ιεροκανονικής Αποτείχισης – Διακοπής Κοινωνίας μέσω του διαδικτύου για όλο τον κόσμο:

«Όλοι εμείς, που ως πνευματικά παιδιά είχαμε την τιμή και την ευλογία να ζήσουμε κοντά σε αυτό το παλληκάρι της Ορθοδοξίας, θέλουμε να τονίσουμε ότι ως λέων πραγματικός πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή. Αντιμετώπισε με Ομολογιακό θάρρος και γενναιότητα κάθε μορφή οικουμενιστικής πλάνης και δε δίστασε να τα βάλει με όλους, όπου και όταν διαπίστωνε ότι το κινδυνευόμενον ήταν η Πίστη» [2].

 ***

«Παρ’ ὅτι, ὅμως, δέν εἴχαμεν διά ζώσης γνωριμίαν καί συνεργασίαν μετά τοῦ συγγραφέως τοῦ παρόντος συγγράμματος ἀειμνήστου π.Νικολάου Μανώλη, ἐν τούτοις μέσῳ τοῦ πνευματικοῦ του πονήματος «Θήρα Θεοῦ», τό ὁποῖον ἀποτελεῖ μίαν δέσμην θείων κηρυγμάτων καί ἐμπνευσμένων ὁμιλιῶν πρός τούς ἐνορίτας καί τά πνευματικά του τέκνα, τόν ἐγνώρισα δι’ αὐτῶν ἐπαρκῶς καί δοξάζω τόν Πανάγιον Τριαδικόν Θεόν ἡμῶν διά τήν εὐδόκιμον κατά Θεόν διακονίαν τοῦ φλογεροῦ αὐτοῦ Κληρικοῦ» [3].

 ***

«Διατηρῶ ζωηρά μέσα στή μνήμη τῆς καρδιάς μου τήν παρουσία τοῦ φλογεροῦ σύγχρονου ὁμολογητῆ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πού εἶχε ἀδιάλειπτη μνήμη Θεοῦ, μνήμη θανάτου. Εἶναι ὁ ἱερέας πού γνώρισε ἐκ πείρας τί εἶναι τά πάθη και πῶς ὑπερβαίνονται» [4].

***

«Συμπαραστάτης στο έργο του και συνοδοιπόρος στον αγώνα του ήταν πάντα η πρεσβυτέρα του. Η πρεσβυτέρα Αικατερίνη. Μαζί, μας δίδαξαν με λόγους και με το παράδειγμά τους, τι θα πει πνευματικός αγώνας μέσα από την οικογένεια. Γίνονταν και γίνονται παιδιά με τα παιδιά, στήριγμα για τους αδύναμους, φίλοι και αδελφοί με όλους. Προσεύχονταν και προσεύχονται για όλους, εχθρούς και φίλους. Μας δίδαξαν και μας διδάσκουν την ευχή με προσωπικές νουθεσίες και πάμπολλες ομιλίες και, κυρίως, βιώνοντας την ευχή σαν τον κυρίαρχο τρόπο επικοινωνίας, μιας και η μονολόγιστη ευχή ήταν και είναι ο κατεξοχήν χώρος και τρόπος του γέροντα. Κυρίως, όμως, μας δίδαξαν πως στα θέματα της Πίστης δε διαπραγματευόμαστε! Δεν κάνουμε εκπτώσεις! Στάθηκαν, λοιπόν, οι δυο τους ενωμένοι και στην απόφαση της ιεροκανονικής Αποτείχισης! Απαράμιλλο το ήθος της πρεσβυτέρας!» [5].

***

Ο Ομότιμος καθηγητής Πατρολογίας του Α.Π.Θ. και ομολογητής πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης στον επικήδειο του Γέροντά μας είχε σημειώσει μεταξύ άλλων: 

«Ὁ π. Νικόλαος θὰ πρεσβεύει τώρα ἀπὸ πάνω, ὥστε τὸ ἔργο τῆς ποιμαντικῆς διακονίας ποὺ ἐπὶ τόσα χρόνια ἐπιτέλεσε, ἰδιαίτερα ὁ ἀγώνας του γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας, νὰ συνεχισθεῖ ἀπρόσκοπτα ἀπὸ τοὺς συνεργάτες του. Ἕνα ἔργο ποὺ ἀναγνωρίζουν ὄχι μόνον τὰ πνευματικά του παιδιά, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἀκραιφνεῖς Ὀρθόδοξοι ἀνὰ τὴν Οἰκουμένη, ἐκτὸς τῶν σκοτισμένων Οἰκουμενιστῶν. Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἔργο τῆς θαρραλέας ὁμολογίας καὶ ἀντίστασης θὰ συνεχισθεῖ ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ συλλόγου «Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής», ποὺ ὁ ἴδιος ἵδρυσε καὶ κατηύθυνε μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ π. Χαραλάμπους καὶ τὴ συμπαράσταση ὅλων μας, γιὰ νὰ εὐφραίνεται στὸν οὐρανὸ ἡ ψυχὴ τοῦ π. Νικολάου» (ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ, έτος ΚΓ, τ.2 Απρίλιος – Ιούνιος 2021, σελ. 170-171).

Καλή Μετάνοια.
Καλή ομολογία έως τέλους. 
Καλή αντάμωση με τον Γέροντα στον Παράδεισο.

• [1] https://katanixi.gr
• [2] https://katanixi.gr
• [3] https://katanixi.gr
• [4] https://katanixi.gr
• [5] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI