Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη

“Τί άνταποδώσωμεν τῷ Κυρίω περί πάντων ὥν άνταπέδωκεν ἡμῖν;”

«Ουκ εντρέπων υμάς γράφω ταύτα, αλλ’ ως τέκνα μου αγαπητά νουθετώ. Εάν γαρ μυρίους παιδαγωγούς έχητε εν Χριστώ, αλλ’ ου πολλούς πατέρας˙ εν γαρ Χριστώ Ιησού δια του ευαγγελίου εγώ υμάς εγέννησα», γράφει στην Επιστολή του ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, απευθυνόμενος στους Κορίνθιους, τους οποίους εγέννησε πνευματικά, τους έφερε στην κατά Χριστόν ζωή, όχι εύκολα και χωρίς θυσίες, αλλά «μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον» (Πράξ. κ΄ 31).

Αυτός είναι ο αληθινός πνευματικός πατέρας και ένας τέτοιος πατέρας στάθηκε για όλους εμάς ο μακαριστός πατέρας Νικόλαος Μανώλης.

Σπάνιο παράδειγμα αληθινής πατρότητας! Ποιος βασανιζόταν από λογισμούς και αμαρτίες και δεν έβρισκε ανάπαυση και ειρήνη μέσα του, εξομολογούμενος στο άγιο πετραχήλι του; Ποιος πενθούσε και δεν έβρισκε παρηγοριά; Ποιος ασθενής δεν έβρισκε δύναμη να σηκώσει τον σταυρό της ασθενείας του, ποιος απελπισμένος δεν έβρισκε ελπίδα και δύναμη να συνεχίσει, να βάλει αρχή δι’ ευχών!

Ήταν εκεί για όλους μας. Μέρα και νύχτα. Για κάθε πρόβατο της ποίμνης που του έδωσε ο Κύριος. Όχι μόνο την ώρα της εξομολόγησης για να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, αλλά ήταν παρών, ήταν δίπλα μας σε κάθε αγώνα μας, συνοδοιπόρος στο διάβα της ζωής μας.

Ζωντανό παράδειγμα θυσίας και αυταπάρνησης. Όλα επάνω του μας δίδασκαν. Η βαθιά του πίστη και ευλάβεια, ο τρόπος που κινούνταν μέσα στον ιερό χώρο του ναού, καμία παρρησία. Αλλά ταπεινός και πράος. Μυστικά προσευχόμενος, μαζί με την πολύωρη μνημόνευση ονομάτων στην προσκομιδή, άνοιγε τους Ουρανούς.

Ταυτόχρονα παρέμενε ανυποχώρητος στα θέματα της Πίστεως. «Ου χωρεί συγκατάβασις στα της πίστεως». Φύλαγε την Ορθοδοξία ανόθευτη, μακριά από νεωτερισμούς και εκκοσμικεύσεις.

Γι’ αυτό κυρίως και πρωτίστως μέλημα του ήταν να μορφώσει μέσα μας τον Χριστό της Ορθοδοξίας. Γνώριζε πολύ καλά, κατά τους λόγους των Αγίων Πατέρων ότι έξω από την Ορθοδοξία δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά κυριαρχεί η αίρεση, η πλάνη και ο αιώνιος θάνατος της ψυχής.

Από τα βάθη της καρδιάς του έβγαινε η φωνή του σπλαχνικού πατέρα, όμοια με αυτή του Αποστόλου Παύλου «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν»! (Γαλ. 4,19)

Παιδάκια μου, αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά, δια τους οποίους πάλιν ξαναδοκιμάζω πόνους και ωδίνας, μέχρις ότου η προσωπικότης του Χριστού μορφωθεί μέσα σας.

Η ζοφερή κατάσταση που άρχισε να επικρατεί στην Εκκλησία, αλλά και τα μαύρα σύννεφα της παναίρεσης του Οικουμενισμού που πύκνωναν στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης έθλιβαν βαθιά την ορθόδοξη καρδιά του γνήσιου ποιμένα πατρός Νικολάου.

Λάου λάου η αγιοτόκος Θεσσαλονίκη άρχισε να παραδίδεται στην αίρεση. «Η πολιτική του μητροπολίτη κ. Ανθίμου να ενστερνιστεί τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου της Κρήτης και να επιχειρεί να τις περάσει στην Μητρόπολή του, κηρύσσοντας “γυμνή τη κεφαλή” την αίρεση του Οικουμενισμού και τις αιρετικές αποφάσεις της ψευδοσυνόδου, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι», έγραφε στο ιστορικό κήρυγμα του κατά την ευλογημένη Αποτείχιση ο μακαριστός πατέρας Νικόλαος.

Τι πέρασε η ψυχούλα του εκείνο τον καιρό ο ίδιος και η πολυαγαπημένη του πρεσβυτέρα το γνωρίζουν.

Διπλό το μαρτύριο. Από την μια η αποδοχή της παναίρεσης του Οικουμενισμού και η προδοσία της Πίστεως και από την άλλη η έμπονη αγωνία για τα πνευματικά του παιδιά, το ποίμνιο του.

Κατά την εισήγηση του στην Ημερίδα που ακολούθησε, έλεγε χαρακτηριστικά:

«[…] Τό ποίμνιο πού εἶχα κρεμασμένο στό πετραχήλι μου ἦταν ἡ μεγαλύτερη μέριμνα γιά μένα. Πῶς θά τ’ ἀφήσω, μονολογοῦσα!

Θά τό ἐγκατελείψω ἀπροστάτευτο στίς ὀρέξεις τῶν αἱρετικῶν γιά νά σώσω τόν ἑαυτό μου; Θά ἀφήσω τό ποίμνιο νά τό βαπτίζει, νά τό παντρεύει, νά τό ἐξομολογεῖ καί νά τό μεταλαμβάνει ὁ προσκυνητής τοῦ πάπα;

Πόνος, σπαθιές στά πλευρά μέ διαπερνοῦσαν κάθε φορά πού αὐτός ὁ λογισμός μοῦ σούβλιζε τό νοῦ.

Αὐτό δέν ὑποφέρεται, ἀδελφοί μου, πονᾶ καί κάνει τήν ψυχή τοῦ πνευματικοῦ ν’ ἀγκομαχᾶ.

Μόνο ἡ Χάρις σέ λυτρώνει ἀπό τόν πόνο καί σέ βεβαιώνει πώς συμφέρει τό ποίμνιο νά διωχθεῖς χάρη τῆς διακοπῆς μνημοσύνου […]».

Και έρχεται η ευλογημένη εκείνη ώρα. Η ιστορική εκείνη στιγμή της Κυριακής της Απόκρεω του σωτηρίου έτους 2017, κατά το οποίο ο πατέρας Νικόλαος προβαίνει στην διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του Επισκόπου του.

«Δεν αντέχει η ψυχή μου αυτή την πίκρα. Αντιδρά η ιερατική μου συνείδηση. Η φλόγα της πίστης μου, η φλόγα της Ορθοδοξίας που καίει τα σωθικά μου, με οδηγεί στην ηρωική απόφαση της ευλογημένης διακοπής του μνημοσύνου του επισκόπου μου. Είναι η ευλογημένη Αποτείχιση από την αίρεση πρό της συνοδικής καταδίκης του επισκόπου, όπως ορίζουν οι ιεροί κανόνες. Η τελευταία ευλογημένη αντίδραση που έχω δικαίωμα ως ιερέας της ορθοδόξου εκκλησίας του Χριστού να χρησιμοποιώ, ώστε να προστατεύσω τον εαυτό μου, τους ενορίτες μου και τα πνευματικά μου παιδιά από τον μολυσμό της αίρεσης και το σχίσμα που εγκαθίστανται στη Θεσσαλονίκη με πρωτεργάτη τον κύριο Άνθιμο.

Χτίζω ένα τείχος εντός της εκκλησίας, Αποτείχιση, για να απομονώσω την αίρεση, ώστε να μην έχω καμία πνευματική σχέση με αυτήν, να μην έχω πνευματική σχέση με τον Μητροπολίτη μου. Αυτό σημαίνει Αποτείχιση και μην ακούτε τους άσχετους που χρησιμοποιούν τους όρους Αποτείχιση και αποτειχισμένοι ειρωνικά και ότι δήθεν όσοι επιλέγουν την Αποτείχιση ή τη διακοπή του μνημοσύνου από την αίρεση θέτουν εαυτούς εκτός της εκκλησίας. Είναι ένα ψέμα αυτό που χρησιμοποιούν, είτε από άγνοια είτε από δόλο. Ο όρος είναι παραδοσιακός και αναφέρεται στο σχετικό κανόνα για τη διακοπή μνημοσύνου, τον 15ο Ιερό Κανόνα της Πρώτοδευτέρας Συνόδου. Είναι ένας κανόνας που δεν γράφτηκε για να είναι ανενεργός, αλλά για να χρησιμοποιείται σε κάθε κρίσιμη στιγμή στη ζωή της εκκλησίας […].»

Ολάκερη η ποιμαντική του διακονία έλαβε διά της Αποτειχίσεως την ολοκλήρωσή της, αφού παρέμεινε Ορθόδοξος έως τέλους, πιστός στα ιερά δόγματα των Αγίων Πατέρων και των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και ασφάλισε τα πνευματικά του τέκνα και τον λαό του Θεού με αυτήν την ιεροκανονική πράξη, την κατοχυρωμένη συνοδικά.

Και αυτήν ας την εκλάβουμε ως μία ειδική ευλογία! Γιατί είναι μία ξεχωριστή μεγάλη ευλογία να ζήσουμε παρά τους πόδας αληθινού πατέρα, γνήσιου ποιμένα αλλά και ενός σύγχρονου Ομολογητή της Πίστης μας, ενός αγωνιστή της Ορθοδοξίας. Φίλου των Αγίων μας, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, που το παράδειγμα τους ακολούθησε. Ο π. Νικόλαος Μανώλης δεν έμεινε στα λόγια, αλλά έκανε πράξη, όταν τον κάλεσε ο καιρός και η ανάγκη για Ομολογία.

Η πατρική αγάπη σε όλο της το μεγαλείο!

Γι’ αυτό του χρωστάμε τα πάντα! Γιατί μας πρόσφερε ακέραια και ανόθευτη την Ορθοδοξία, με κάθε κόστος και με κάθε θυσία. Γιατί μέσα σε αυτήν την μανιασμένη καταιγίδα της αίρεσης και της πλάνης μας άφησε δύο ασφαλή καταφύγια, τον ευλογημένο Σύλλογο που ίδρυσε και την αγωνιστική Κατάνυξη.

Δοξάζουμε τον Θεό και τον ευγνωμονούμε για όλα!

8^η Επέτειος της Αποτείχισης του πολυαγαπημένου και πολυσέβαστου πνευματικού πατέρα μας, πατρός Νικολάου Μανώλη, και προσευχόμαστε στον Φιλάνθρωπο Χριστό να μας κρατήσει ενωμένους στον αγώνα της Αγιοπατερικής, Ιεροκανονικής και Πατροπαράδοτης Αποτείχισης. Να μας φωτίζει να διαφυλάξουμε την Παρακαταθήκη του Γέροντά αταλάντευτα και ανυποχώρητα έως τέλους ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ για τις μέγιστες δωρεές που δι’ ευχών του απολαμβάνουμε.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI