Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Η μεθοδευμένη καταστροφή του φάρου της Ορθοδοξίας και η ανάγκη ομολογίας των σημερινών Αγιορειτών Πατέρων. Η ομολογία ως σωστική λέμβος της ψυχής

---

Η ομολογία ως χρέος των Αγιορειτών

Ο όσιος γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης (μετέπειτα της Αριζόνας) μας παραθέτει την στάση που έχουν χρέος να κρατήσουν οι Αγιορείτες [1]:

«Το Άγιον Όρος, ο μοναχισμός αλλά και ιδιαίτερα το Άγιον Όρος, έδωσε πολλές φορές το παρών και σήκωσε το ανάστημά του και αντιμετώπισε ανθρώπους αιρετικούς.

[…] Ο βασιλεύς Ιωάννης, ο προτελευταίος αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως, ανέδειξε πατριάρχη αιρετικό και λατινόφρονα τον Βέκκο. Αυτός ήρθε με στρατό στο Άγιον Όρος να υποτάξει τον φάρο της Ορθοδοξίας και του μοναχισμού, να συμφωνήσει το Άγιον Όρος στην ένωση· που αν το Άγιον Όρος έκανε κάτι τέτοιο, η Ορθοδοξία βυθίζεται και τελειώνει.

Αλλά το Άγιον Όρος αντέδρασε. Σήκωσε το ανάστημα και επροπορεύθη η Παναγία, η Έφορος του Αγίου Όρους και της Ορθοδοξίας.

Και όταν ο Βέκκος, αυτός ο αιρετικότατος, ανέβαινε με στρατό και με άλλους κληρικούς να υποτάξει τα μοναστήρια, τις σκήτες και τις σπηλιές στην ένωση με τους Καθολικούς, τότε η Παναγία μας, την ώρα που ένας ασκητής έξω από το μοναστήρι το βουλγάρικο του Ζωγράφου έψελνε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και έλεγε «Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε», ακούει φωνή:

«Χαίρε και συ, ω γέρων· έχε υπόψιν σου ότι ανεβαίνει ο Βέκκος, ο λατινόφρων πατριάρχης, με στρατό· πήγαινε στο μοναστήρι και πες να κλείσουν τη θύρα και να μην τον δεχθούν ως αιρετικό».

Και τρέχει ο ασκητής και πληροφορεί τον ηγούμενο και τους πατέρες.

Οι πατέρες από τον πύργο πάνω ήλεγχαν τον λατινόφρονα, αποκαλώντας τον προδότη της Ορθοδοξίας και της ευσέβειας. Αυτοί τότε, με τον στρατό, έβαλαν φωτιά και έκαψαν τους πατέρες. Και οι πατέρες ανεδείχθησαν Όσιομάρτυρες.

Στις Καρυές επάνω ανέβηκαν στο Πρωτάτο· οι Πατέρες ομολόγησαν, και συνέλαβαν πάρα πολλούς. Τους έσφαξαν έξω από το Πρωτάτο – ακόμη και παιδιά, μικρά παιδάκια που ήταν με τους γονείς τους, εργάτες στο Άγιον Όρος.

Απόδειξις της αλήθειας και της παραδόσεως είναι ότι προ ετών ολίγων, σε έναν τάφο έξω από το Πρωτάτο, εκεί που έκαιγε το καντηλάκι, έγινε εκταφή και βρέθηκαν λείψανα ενός Αγίου Βυζαντινού, ο οποίος είχε ομολογήσει την πίστη και τον έσφαξε ο Βέκκος· καθώς και άλλα λείψανα μικρών παιδιών, τα οποία επίσης ομολόγησαν πίστη στην Ορθοδοξία και εσφάγησαν.

Πάρα πολλοί μαρτύρησαν, ρήμαξαν το Άγιον Όρος· αλλά το Άγιον Όρος έμεινε απόρθητη ακρόπολις και φρούριο.

Και σε κάθε περίπτωση που κρίνει το Άγιον Όρος να παρουσιάσει και να ομολογήσει, το κάνει αφού σκεφθεί σοβαρά το κάθε θέμα.

Το μόνο λάθος που έγινε τότε, επί Βέκκου, ήταν όταν ο λατινόφρονας προσέβαλε τη Μεγίστη Λαύρα, το μεγάλο μας μοναστήρι. Εκεί παρεπλάνησε τρεις-τέσσερις προϊσταμένους ιερείς. Οι άλλοι βέβαια ομολόγησαν, αντέταξαν. Μα αυτοί που παραπλανήθηκαν συλλειτούργησαν μαζί του, και όταν πέθαναν, στην εκταφή τους παρουσίασαν εικόνα δαιμονισμένη και φοβερή – κι αν τη δει κανείς, ακόμη τρομάζει.

Απόδειξις τρανταχτερή το τι θα πει καθολικισμός. Δεν είναι απλό θέμα, όπως παρουσιάζεται και κοινολογείται· όχι, είναι σοβαρότατο.

Εάν τα βάλουμε κάτω ένα-ένα, θα δούμε ότι τίποτε δεν έμεινε όρθιο από πλευράς Καθολικής Εκκλησίας προς την Ορθόδοξον Εκκλησία μας. Τίποτε δεν έμεινε που να μην το άλλαξαν και να μην το δηλητηρίασαν με το αντιδογματικό τους πνεύμα.

Και η κορυφή των λαθών της Καθολικής Εκκλησίας και της εγωιστικής φαντασίας της είναι ότι προσέβαλαν το Αγιώτατο Σύμβολο της Πίστεως, που εθέσπισαν οι δύο πρώτες Οικουμενικές Σύνοδοι και επικύρωσαν και οι επτά.

Είπαν οι Πατέρες: να μη μετακινηθεί μήτε κεραία – ανάθεμα! Άλιωτος και ασυγχώρητος και κολασμένος θα είναι όποιος μετακινήσει έναν τόνο, όχι λέξη, από το Σύμβολο.

Και όμως, οι Καθολικοί το έκαμαν· καίτοι συνυπέγραψαν και αυτοί, όταν η Ρώμη ήταν αγία. Μετά ταύτα, αθέτησαν την υπογραφή τους και απέσπασαν εις εαυτούς το ανάθεμα.

Εδώ έχουμε δογματικότατο λάθος, και εν συνεχεία κι άλλα και άλλα: στη Θεία Κοινωνία, στα Μυστήρια, παντού.

Αν ψάξουμε, δεν θα βρούμε τίποτε σωστό. Ακόμη και στον Αγιασμό, που είναι μια απλή ακολουθία, βλέπουμε την αγιότητα του Ορθοδόξου Αγιασμού και το βρώμισμα του αγιασμού των καθολικών.

Να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας την αξία της Ορθοδοξίας και την ενημέρωση περί αιρέσεων, ώστε να είναι ενήμερα και προστατευμένα από την αλήθεια, για να μη σφάλλουν.

Προ ολίγων ετών είχαμε στενοχώρια και λύπη, διότι εφθήναμε· λιγοστεύαμε και σε αριθμό και σε ηλικία.

Οι αιρετικοί το είχαν προσέξει, γιατί μας επισκέπτονταν· είδαν ότι το Άγιον Όρος γηράσκει, φθίνει. Οι νέοι δεν ερχόντουσαν, οι γέροντες εξέλιπαν.

Και είπαν: «Σε λίγα χρόνια, τέρμα το Άγιον Όρος».

Οπότε σχεδίαζαν επίθεση στην Εκκλησία την Ορθόδοξη και ήλπιζαν σε νίκη.

Αλλά η Παναγία τους υποσκέλισε.

Η Παναγία, η ευλογημένη Μητέρα του Θεού, που τόσο λατρεύεται από τους μοναχούς, δεν άφησε τον Φάρο αυτόν και την Ακρόπολη να καταληφθεί από τους εχθρούς της Ορθοδοξίας.

Έφερε την άνθιση την καινούργια».

Η ευθύνη των πνευματικών

Στο παραπάνω απόσπασμα ομιλίας λέει μεταξύ άλλων ο Γ. Εφραίμ: «Να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας την αξία της Ορθοδοξίας και την ενημέρωση περί αιρέσεων, ώστε να είναι ενήμερα και προστατευμένα από την αλήθεια, για να μη σφάλλουν».

Προκύπτει εκ των ειρημένων το εύλογο ερώτημα: Οι πνευματικοί του Αγίου Όρους μεταλαμπαδεύουν στα πνευματικά τους τέκνα την Αλήθεια, την Ορθοδοξία; Μεταβιβάζουν το αντιαιρετικό στοιχείο στα πνευματικά τέκνα τους;

Με την σιωπή που βλέπουμε πως τηρούν δεν φαίνεται να κατανοούν τι λόγο θα δώσουν στον Θεό για τις ψυχές που θα φύγουν απ’ την ζωή μέσα σε πλάνη, αφού δεν νουθετούνται με τον ανάλογο τρόπο. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά σε ομιλία του ο οσιολογιότατος μοναχός Σεραφείμ Ζήσης: «Όσοι μεταθέτουν τις κόκκινες γραμμές για την ακοινωνησία προς τους αιρετικούς δεν λαμβάνουν υπόψη τι λόγο θα δώσουν για όσους θα πεθάνουν με πλάνες, όταν δεν πολεμούν με την αίρεση όσο πρέπει».

Παράλληλα ο μακαριστός π. Νικόλαος Μανώλης έλεγε σε ομιλία του: «Οι ψυχές που χάνονται, αδελφοί αγιορείτες, που συμπαρασύρονται από τους Οικουμενιστές και που είναι στην αίρεση και εξ αιτίας της ψευδοσυνόδου δεν θέλουν να επιλέξουν το βάφτισμα το ορθόδοξο, γιατί λεν ότι η ψευδοσύνοδος αποφάσισε ότι και οι δικές μας εκκλησίες έχουν χάρη, δεν πρέπει να φοβόμαστε για αυτούς τους ανθρώπους ότι θα μείνουν στην πλάνη; Ο φόβος αυτός δεν είναι φόβος δαιμονικός!» [2].

Οι ίδιοι οι Αγιορείτες συναισθανόμενοι την ευθύνη τους για την ομολογία της πίστης γράφαν πριν κάποια χρόνια [3]:

«[…] ὅ ῞Αθως […] γνωρίζει ὅτι ἀποτελεῖ τόν ἄγρυπνον φύλακα πατρῶν παραδόσεων καί τήν ριψοκίνδυνον ἐμπροσθοφυλακήν τῆς στρατευομένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

᾿Αλλεπάλληλοι ἀνά τούς αἰῶνας ἀπόπειραι τοῦ Παπισµοῦ νά ἐπηρεάσουν ὑπέρ τῶν σκοπῶν του τούς ῾Αγιορεῖτας ἔμειναν τελικῶς ἀτελέσφοροι, ὡς καί ἥ ἀµέσως ἐδῶ καταγραφοµένη τοῦ ἔτους 1628.

«Εἶναι γενική ἥ γνώµη ὅλων τῶν ἐµπείρων εἰς τά πράγµατα τῆς ᾿Ανατολικῆς Ἐκκλησίας ὅτι, ἐάν κατωρθώναµεν νά ἑλκύσωµεν µέ τό µέρος µας τούς µοναχούς τοῦ ῞Αθω, ἤθελοµεν διανοίξει µεγάλην ὁδόν διά τήν ἐνωσιν τῆς ἐκκλησίας ἐκείνης µέ τήν καθολικήν. Τοῦτο δέ λόγῳ τῆς µεγάλης ἐπιρροῆς τήν ὁποίαν οἱ καλόγηροι οὗτοι ἀσκοῦν».

῞Αλλ’ ὅπως τά στρείδια µένουν προσκολληµένα δυναμικὰ εἰς τοὺς παραθαλασσίους βράχους τοῦ Ὄρους, ὁμοίως καὶ οἱ Αγιορείται μένουν ἀμετακίνητοι εἰς τὸν βράχον τοῦτον τῆς μακραίωνος ἱερᾶς παραδόσεως. Νηφαλίως καὶ ἀνενδότως τῶν πατρώνων παραδόσεων ἀμυνόμενοι, λέγουν συχνὰ καὶ σταθερά:

– Ἕαν σιωπήσωμεν διὰ τήν πίστιν ὅπου κινδυνεύει ἀπὸ τόσας αἱρέσεις, τότε διατὶ καθήμεθα τόσους χρόνους ἐπάνω εἰς αὐτὰ ἐδῶ τά βράχια; Καὶ πῶς εἶναι δυνατόν νὰ δεχθῶμεν τοὺς Λατίνους χωρὶς νὰ ἀλλάξουν ὅσα ἔχουν παραλλάξει καὶ συγχρόνως νὰ ἀνάβωμε κάθε ἡμέρα τό καντήλι ἔμπρός εἰς τό Πρωτᾶτο, εἰς τόν τόπον ὅπου ἐσφαγιάσθησαν οἱ ἐλέγξαντες τοὺς λατινόφρονας Μοναχοὶ Ὄσιομάρτυρες, τοὺς ὁποίους τιμῶμεν ὡς Ἁγίους μέ προεξάρχοντα ἐν μέσῳ αὐτῶν τόν τότε Πρῶτον ἱερομάρτυρα Κοσμᾶν;

[…]῏Ο Ἅγιορείτης λύει τήν σιωπήν του, ὅταν κινδυνεύη ἡ Ὀρθοδοξία του, καθὼς ἔκαναν καί ὅλοι οἱ Πατέρες ἀπὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου ἕως τῶν ἡμερῶν μας. ῏Ο μοναχός δέν μελετᾶ τά δόγματα διανοητικῶς· τά ζῆ καί τά ἐννοεῖ κατά το μέτρον πού τά συνυφαίνει μέ τό ἦθος του καί τόν ἀσκητικόν του ἀγῶνα.

Mέ πολλήν σαφήνειαν ἁγιορείτης Ἡγούμενος διευκρινίζει: – Τό Ἅγιον Ὄρος δέν Ζῆ διά τόν ἑαυτόν του, ἀλλά διά τήν Ἐκκλησίαν… Δέν εἶναι ὑπεράνω τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά φανέρωσις τῆς Ἐκκλησίας… Ὁ ἀγῶνας τῶν Ἁγιορειτῶν δέν εἶναι ἁπλῶς ἀντιαιρετικός. Εἶναι ἀγῶνας νά πραγματωθῆ εἰς τόν ἑαυτόν τους καί νά φανερωθῆ τό πλήρωμα τῆς ἀληθείας καί τῆς Ζωῆς τήν ὁποίαν ἔχει ἡ Ἐκκλησία».

Ενώ σε έτερη επιστολή διαβάζουμε:

«– Την 20ήν ᾿Απριλίου 1988 ἀποστέλλεται εἰς τό Φανάρι ἄλλη πάλιν ἐπιστολή.

«Παναγιώτατε τό ἀπαντητικόν Γράμμα τῆς Μητρός Εκκλησίας ἐξέπληξεν ἡμᾶς καί ἐλύπησε βαθύτατα.

Εν πρώτοις ἐπαινεῖτε τούς καλλινίκους ἀγῶνας καί τά ἐπί μακρούς αἰῶνας ἡρωικά αθλήματα και κατορθώματα τῶν πρό ἡμῶν πατέρων πρός διαφύλαξιν τῶν ἱερῶν καί ὁσίων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί παραδόσεως.

Βεβαίως σήμερον δέν εἴμεθα ἄξιοι διά μεγάλους ἀγῶνας… Πιστεύομεν ὅμως, χάριτι Θεοῦ, ὅτι ἄν παραστη ἀνάγκη θα μιμηθῶμεν τούς ἀγωνιστάς προκατόχους ἡμῶν, τούς ὁποίους τοσοῦτον ἐγκωμιάζετε.

Οἱ Μοναχοί ἔχομεν χρείαν πολλῆς προσευχῆς … ἀλλά πῶς νά μή αἰσθανώμεθα συγχρόνως καί τήν ἀνάγκην ὑπερασπίσεως αὐτῶν διά τά ὁποῖα προσευχόμεθα; Καί πῶς οὕτω πως βιοῦντες τήν Παράδοσιν τῶν Πατέρων νά μή ἀνησυχῶμεν δι’ αὐτήν; Παναγιώτατε· ἡμεῖς οἱ καί στρουθίων ἀσημότεροι μοναχοί εἴμεθα σαφῶς ποιμαινόμενοι, ἀλλ᾽ ἑκόντες – ἄκοντες καί ποιμένες. Ποιμένες τῶν ὑποτακτικῶν ἡμῶν· ποιμένες χιλιάδων πνευματικῶν τέκνων ἐξομολογουμένων εἰς ἡμᾶς. Ἀλλά καί το Σεπτόν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί οἱ λοιπαί Τοπικαί Ἐκκλησίαι κατά χιλιάδας ἀποστέλλετε εἰς τό ῾Αγιώνυμον Ὄρος τούς Ὀρθοδόξους πιστούς ζητοῦντας ἀπό ἡμᾶς νουθεσίαν, παρηγορίαν καί ἐξήγησιν τῶν ἀφορώντων εἰς τήν πίστιν καί Παράδοσιν ἡμῶν. Ἐκ τούτου ἀπορρέει καί ἡ μεγάλη εὐθύνη ἡμῶν διά τήν πορείαν τῆς Ἐκκλησίας καί τό καθῆκον τοῦ διδόναι περί πίστεως λόγον παντί τῷ αἰτοῦντι. Πᾶς πιστός Ὀρθόδοξος ἔχει καθῆκον νά ἐνδιαφέρεται διά την τήρησιν τῆς Παραδόσέως, ἀρκεῖ νά μή θέτη ἑαυτόν ὑπεράνω τῆς Ἐκκλησίας· ἀλλά νά πιστεύη ὅτι σώζεται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί διά τῆς Ἐκκλησίας καί νά δρᾶ ταπεινῶς ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας.

Η Αγιορειτική Μοναστική Πολιτεία έχει δικαίωμα καὶ καθῆκον ὅπως ἐπί σοβαροτάτων θεμάτων πίστεως ἐκφράζη τάς ἀπόψεις της, ἐνεργοποιοῦσα τό χάρισμα τῆς ὁμολογίας, μαρτυρίας καί διαφυλάξεως τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως· τό ὁποῖον κατά τήν ὀρθόδοξον διδασκαλίαν ἀνήκει πρωτίστως μέν εἰς τάς Ἐπισκοπικάς συνόδους, ἀλλά καί εἰς ὅλον τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας…

Ἃλλωστε συνιστᾶ παραδοσιν ὅλης τῆς ὀρθοδοξίας καί μάλιστα τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας ἤ ἐνεργός συμμετοχή τῶν Μοναχῶν εἰς τήν διασφάλισιν, διατήρησιν καί ὁμολογίαν τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων, θεσμῶν καί παραδόσεων καθὼς ἔδειξεν ὁ μέγας φωστήρ τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης.

Οὐσιαστική εἶναι ἡ συμβολή τῶν Ἁγιορειτῶν εἰς μεγάλας Συνόδους, ὡς μαρτυροῦν τά πρακτικά αὐτῶν. Οὕτως ἡ Ἐκκλησία ἀπεδείκνυσεν ἐμπράκτως τήν ἐκτίμησιν τῆς πρός τούς Μοναχούς, ἀναγνωρίζουσα τό χάρισμα αὐτῶν νά ἐκφράζουν εὐαισθήτως τήν συνειδησιν τοῦ πληρώματος Αὐτῆς. Καθότι οὗτοι, λόγω τῆς ἀπομακρύνσεως αὐτῶν ἀπό τοῦ κόσμου καί τῆς συνεχούς πρός τά ἄνω καί πρός τά ἔσω στροφῆς, διετέλουν μακράν τῶν ἐπιδράσεων τῆς ἐκκοσμικεύσεως, ἤ ὁποία καί ἀλλοιώνει τήν ὀρθόδοξον συνείδησιν.

Καί πῶς θά ἦτο δυνατόν, Παναγιώτατε, ἤ περί θεμάτων πίστεως ἐκφράσις ἀνησυχίας τῶν Ἁγιορειτῶν νά θεωρηθῆ ὑπό τῆς μητρός Ἐκκλησίας ὡς ἐπέμβασις εἰς τό ἔργον καί τάς εὐθύνας αὐτῆς καί τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν; Ὥς ἐάν ἤ πίστις νά μήν εἶναι ὁ κοινός θησαυρός πάντων ἡμῶν καί ὡσάν τό Ἅγιωνυμον Ὄρος νά μήν ἀποτελῆ οργανικόν μέλος τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί νά μή συνδιακινδυνεύη μετ’ Αὐτῆς, ὁσάκις Αὐτὴ ἤθελε τυχὸν ἀστοχήσει εἰς θέματα πίστεως;

… Ἐκφράζοντες λοιπὸν ταπεινῶς καὶ ὑικῶς τὰς ἀνησυχίας μας ἐπὶ σοβαρῶν θεμάτων τῆς πίστεως πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, ἔχομεν βαθεῖαν τὴν συναίσθησιν ὅτι ἐπιτελοῦμεν χρέος ἱερόν, ἀπολύτως σύμφωνον πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καὶ Παράδοσιν, ἀλλὰ καὶ ἀποστολήν τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ».

Ο μακαριστός π. Νικόλαος Μανώλης ανέφερε σε ομιλία του σχετικά με τον Άγιο Υπάτιο (ο οποίος ήταν ηγούμενος της μονής του Ρουφίνου στην Χαλκηδόνα και είχε διακόψει την μνημόνευση του αιρετικού Νεστορίου προ της συνοδικής καταδίκης του) [4]:

«Να ευχηθούμε να βρεθούν σήμερα τέτοιοι ηγούμενοι και στο Άγιον Όρος και εκτός Αγίου Όρους. Αν είχαμε για παράδειγμα στο Άγιον Όρος δέκα τέτοιους ηγουμένους, σαν τον Υπάτιο, που θα ακολουθούσαν το παράδειγμα αυτό του Αγίου, θα είχε γίνει ήδη άλλη σύνοδος πανορθόδοξος, η οποία θα είχε καταδικάσει και αναθεματίσει το Κολυμπάρι και τον οικουμενισμό. Θα στεκόταν ανυπέρβλητο εμπόδιο στη φρικτή πατριαρχική ενέργεια για το Ουκρανικό αυτοκέφαλο, που καθιστά τον πατριάρχη (σ.σ. Κων/πόλεως Βαρθολομαίο) έναν από τους μεγαλύτερους αιρεσιάρχες και σχισματικούς σε όλους τους αιώνες, οδηγώντας πάλι οι δέκα αυτοί ηγούμενοι (υποθετικοί) το σκάφος της εκκλησίας στο γαλήνιο λιμανάκι των ορθοδόξων δογμάτων».

Η ομολογία ως σωστική λέμβος της ψυχής

Κλείνουμε με έτερη ομιλία του Οσίου Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου που μας δείχνει την ανάγκη που έχει έκαστη ψυχή να ομολογεί χάριν όχι μόνο της υπεράσπισης της Εκκλησίας αλλά και του ατομικού αγώνα σωτηρίας [5]:

«[…] όσο η κοινωνία βυθίζεται στο σκότος της αμαρτίας, τόσο ξεπηδούν ψυχές που ζητούν, που ανταρτεύουν κατά του διαβόλου και της αμαρτίας, και προχωρούν στους προμαχώνες του μοναχισμού και της Ορθοδοξίας. Είναι έτοιμες αυτές οι ψυχές να δράσουν, όταν το καλέσει ο καιρός του αγώνος.

[…] Όπως εμείς προσευχόμεθα για εσάς, έτσι κι εσείς για εμάς.

Και έτσι, ανταμωμένες οι προσευχές και οι προσπάθειες, να οδηγηθούμε αμφότεροι στον δρόμο του φωτός, στον δρόμο της ευσέβειας, στον δρόμο της Ορθοδοξίας μας, η οποία είναι και η ομορφιά κάθε Χριστιανού.

Αμαρτωλοί είμεθα· συγγνώμη ζητάμε από τον Θεό.

Αλλά στο θέμα της Ορθοδοξίας πρέπει να σταθούμε ακέραιοι και λεβέντες, για να μπορέσουμε να περάσουμε στον άλλο κόσμο.

Όταν ο Αββάς Αγάθων, ένας μεγάλος ασκητής, θέλησαν οι Πατέρες να τον πειράξουν – μάλλον να διδαχθούν – μια μέρα του λέγουν:

– «Αββά Αγάθων, εσύ είσαι ο πλεονέκτης; Έτσι λένε.»

– «Εγώ είμαι», λέει.

– «Μα λένε πως είσαι και πόρνος.»

– «Είμαι.»

– «Μα λένε ότι είσαι και αμελής και ράθυμος.»

– «Είμαι.»

– «Μα είπαν πως είσαι και αιρετικός.»

– «Όχι, δεν είμαι αιρετικός· είμαι Ορθόδοξος.»

Τον ρωτούν:

– «Μα γιατί τα άλλα τα δέχτηκες και αυτό το αρνείσαι;»

Και απαντά:

– «Τα άλλα είναι ωφέλεια της ψυχής μου να τα αποδεχθώ, διότι με οδηγούν στην ταπείνωση.

Αλλά το θέμα της αιρέσεως με οδηγεί να χάσω τον Θεό και τη σωτηρία μου. Ποτέ δεν θα το κάνω αυτό.

Εγώ γι’ αυτό ήρθα εδώ και μόνασα.»

Και έτσι, το παράδειγμα του Αββά Αγάθωνος είναι μια ατράνταχτη αλήθεια:

χωρίς Ορθοδοξία, ουδείς περνά εις τον Ουρανό.

Γι’ αυτό θα την κρατήσουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας· δεν θα υποχωρήσουμε με τίποτε.

Και έτσι θα έχουμε οδηγούς και στρατηγούς στον πόλεμο, όταν το καλέσει ο καιρός της Ορθοδοξίας, όταν το καλέσει ο καιρός της Ομολογίας.

Διότι, όπως είπαμε κι άλλη φορά, στους εσχάτους χρόνους του Αντιχρίστου – και μέχρι τότε – οι Άγιοι δεν θα εκλείψουν από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ίσως να μην έχει η Εκκλησία ασκητές με τις παλαιές ασκήσεις, γιατί είμεθα αδύναμοι.

Αλλά οι Άγιοι των εσχάτων χρόνων θα είναι οι ομολογηταί της Ορθοδόξου πίστεως, και της πίστεως εις τη Θεότητα του Χριστού.

Εκεί θα δοθεί η μάχη -στο αν πιστεύω ή όχι στη Θεανθρωπία του Χριστού, εάν ο Χριστός είναι Θεός ή όχι.

[…] Και εν συνεχεία θα έρθει ο καιρός που θα φανεί και ο κατ’ εξοχήν Αντίχριστος,

κατά παραχώρησιν Θεού και κατά συγκατάβασιν, για να δοκιμαστούμε.

Και, όπως είπαμε κι άλλοτε, ενώ θεωρούμε την κατάστασή μας επικίνδυνη και φοβόμαστε μήπως κολαστούμε, ξαφνικά, κατά το θέλημα του Θεού, ενδέχεται να βρεθούμε ομολογηταί, και εκεί που θα λέγαμε ότι πηγαίνουμε στην κόλαση,να βρεθούμε στεφανωμένοι μάρτυρες στη δόξα του Ουρανού, και να πάρουμε μία θαυμάσια θέση στον Παράδεισο.

Ας ευχηθούμε όλοι μας να αξιωθούμε αυτής της μεγάλης χάριτος – να δώσουμε την Αγία Ομολογία και να περάσουμε στο στρατό της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας εν τοις Ουρανοίς.

Αμήν».

Επίλογος

Εμείς λοιπόν που αποτειχιστήκαμε, γνωρίζουμε την αμαρτωλότητα μας, ποθούμε όμως την σωτηρία της ψυχής μας και γι’ αυτό υψώνουμε τείχος στην αίρεση και αποτειχιζόμαστε απ’ τους αιρετίζοντες Επισκόπους που κηρύττουν γυμνή τη κεφαλή αίρεση. Επιλέγουμε την μαρτυρική οδό της ομολογίας ευχόμενοι να μετρήσει ο Κύριος τον αγώνα αυτό και με την Χάρη Του να έχουμε ελπίδα σωτηρίας.

Όσοι δεν συναινούν με αυτά τα συγκρητιστικά ατοπήματα μην νομίζουν πως θα επιλυθούν όλα τα προβλήματα με την σιωπή και την απραξία. Ας αφήσουν την μακαριότητα της αφωνίας και ας προχωρήσουν στον ομολογιακό αγώνα που εν καιρώ αιρέσεως είναι ο σημαντικότερος.

Ας θυμηθούν τέλος οι Αγιορείτες τον λόγο του αείμνηστου προηγούμενου της Ι.Μ, Γρηγορίου, Αρχ. Γεωργίου Καψάνη:

«Ἁγιορεῖται Πατέρες ἤλεγξαν τούς Λατινόφρονας μέ τήν θυσίαν τῆς ζωῆς τους. Ὁ Ἁγιορείτης ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἔσωσε τήν Ὀρθοδοξίαν ἀπό τήν λαίλαπα τοῦ Δυτικοῦ Βαρλαάμ. Ὁ Ἁγιορείτης ἅγιος Νικόδημος ὑπερμάχησε τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως κατά τήν περίοδον τῆς τουρκοκρατίας. Ὁ Ἁγιορείτης Ἱσαπόστολος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἔσωσε τούς Ὀρθοδόξους λαούς ἀπό τόν ἐκμουσουλμανισμόν καί ἐκήρυττε ὅτι ὅλες οἱ πίστεις, ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου, εἶναι κάλπικες.

Αὐτήν τήν παράδοσιν καί στάσιν συνεχίζουν μέχρι σήμερον οἱ Ἁγιορεῖται μοναχοί, ὁσάκις ἡ πίστις εἶναι τό κινδυνευόμενον» [6].

«[…] Εάν μάλιστα ημείς ως Αγιορείται ομιλήσωμεν διαφορετικά απ’ ό,τι ομίλησε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, οι μη συλλειτουργήσαντες με τους Λατινόφρονας και θανατωθέντες Αγιορείται, ο όσιος Νικόδημος και οι λοιποί Πατέρες μας, οι εν ασκήσει και αθλήσει διαλάμψαντες, τούτο θα είναι Θεού εγκατάλειψις. Και τα οστά μας θα διασκορπισθούν με τα οστά των ανθρωπαρέσκων. (Ψαλμ. 52,6) Με αυτό το πνεύμα ας ακούσουν και οι αδελφοί μας την ταπεινήν φωνήν μας» [7].

«Τοὺς τοῦ Ἄθω πατέρας καὶ ἀγγέλους ἐν σώματι, Ὁμολογητὰς καὶ Ὁσίους, Ἱεράρχας καὶ Μάρτυρας, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις καὶ ᾡδαῖς, μιμούμενοι αὐτῶν τὰς ἀρετάς, ἡ τοῦ Ὄρους πληθὺς πᾶσα τῶν Μοναστῶν, κραυγάζοντες ὁμοφώνως· δόξα τῷ στεφανώσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐν κινδύνοις ἡμῶν προστάτας δείξαντι».

• [1]https://youtu.be
• [2] https://youtu.be
• [3] Μοναχός Λουκάς Φιλοθεΐτης, Άγιον Όρος – Οικουμενισμός και κόσμος, Θεσσαλονίκη, 2009
• [4] https://youtu.be
• [5] https://youtu.be
• [6] https://katanixi.gr
• [7] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Άγιον Όρος και η πορεία προς τον Οικουμενισμό (Μέρος Α΄,  Β΄, Γ΄)