Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Η μεθοδευμένη καταστροφή του φάρου της Ορθοδοξίας και η ανάγκη ομολογίας των σημερινών Αγιορειτών Πατέρων. Η επικείμενη επίσκεψη του πάπα Λέοντος ΙΔ στο Φανάρι και η μετάβαση στη Νίκαια της Βιθυνίας

«Η συνάντηση τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα μὲ τὸν Πάπα στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὰ ἀνοίγματα πρὸς τοὺς ρωμαιοκαθολικούς ποὺ τὴν ἀκολούθησαν, τὰ ὁποῖα ἐπαινεῖ, ἀκολουθεῖ καὶ ἐπαυξάνει ὁ κ.Βαρθολομαῖος, ὁδήγησαν τοὺς ἁγιορεῖτες στην διακοπή τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου Άθηναγόρα.

Καὶ τίθεται εὔλογα καὶ ἐπιτακτικὰ τὸ ἀμείλικτο ερώτημα: τί διαφορετικό ἢ τί λιγότερο ἔπραξε ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀπὸ ὅσα εἶχαν πράξει οἱ δύο προκάτοχοί του; Ἄλλαξαν τὰ κριτήρια καὶ τὰ αἰσθητήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὡς πρὸς τὴν ἀπόρριψη καὶ τὴν καταδίκη τῶν ἀποκλίσεων καὶ τῶν παρεκτροπῶν σέ θέματα πίστεως;

Τί περισσότερο ἀπὸ τὸν σημερινὸ Πατριάρχη ἔπραξε ὁ Πατριάρχης Αθηναγόρας γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἁγιορεῖτες θεωροῦσαν ὅτι «πλέον “γυμνῇ τῇ κεφαλῇ” κηρύσσει τὴν αἵρεσιν»; [1]

«Τώρα δεν αναγνωρίζουν τις αιρέσεις; Ή δεν τους αφήνουν τα κονδύλια και οι ανέσεις;» [2]

Δύο είναι οι βασικοί παράγοντες που φαίνεται ότι έκλεισαν τα στόματα των μοναχών. Ο ένας είναι τα κονδύλια που έλαβαν συγκεκριμένες Ι. Μονές από την ΕΟΚ και ο άλλος είναι η παρείσφρηση ανθρώπων αλλοτρίων διαθέσεων σε καίριες θέσεις εντός της Μοναστικής Πολιτείας, ώστε το Αγιορείτικο πνεύμα και το ορθόδοξο φρόνημα να αλλοιωθεί εκ των έσω…

Ο φωτισμένος π. Αθανάσιος Μυτιληναίος είχε πει σε προφητική ομιλία του για τα κονδύλια της ΕΟΚ στο Άγιο Όρος:

«Μπορεί να μας προσεγγίσουν και να μας πουν: «Τι θέλετε να σας φτιάξουμε;». Πόσες φορές έγινε αυτό, ο Θεός το ξέρει… «Να σας κάνουμε το δρόμο, να σας στήσουμε τούτο, να σας φτιάξουμε εκείνο»… «Όχι, καθίστε στα αυγά σας. Δεν θέλουμε τα λεφτά σας. Δεν θέλουμε τα χρήματα σας». Φοβού τους Δαναούς… Να φοβηθείς… Γιατί; Γιατί ο καθένας αποβλέπει κάπου! E, λοιπόν… Το Άγιον Όρος, που είναι στόχος της ΕΟΚ, βέβαια δεν είπε «να το βομβαρδίσουμε», αλλά τι είπε; Eπρότεινε προ μερικών ετών -το ξέρετε- έργα υποδομής. «Να φτιάξουμε» λέει «λιμάνια», «να μπορεί να προσεγγίζει ένα πλοίο» κλπ. Τότε το άβατον πού θα πάει; Γιατί ένα λιμάνι ουσιαστικά υπάρχει, μόνο ένα ουσιαστικά… Τότε; «Άμα φτιαχτούν αυτά τα έργα υποδομής…, να σας στερεώσουμε τα κτίρια, τις Μονές που είναι παλιές, να σας φτιάξουμε Μουσεία, να τα στολίσετε ωραιότερα»… Άμα θα φτιάξουνε όμως, μετά ξέρετε τι θα πουν; «Ε, μα πρέπει, εμείς σας δώσαμε λεφτά, πρέπει να μας αφήσετε να τα βλέπουμε, να μπαίνει μέσα κόσμος!». Και άμα πατήσουνε πόδι, γιατί ακριβώς έδωσαν πολλά χρήματα, σας είπα, δίνουν πολλά χρήματα, πολλά χρήματα, αλλά το δόλωμα είναι σε αξία, πολύ μικροτέρας, από εκείνα που θα κερδίσουνε. Όπως ένας ψαράς αγοράζει το δόλωμα, ασφαλώς, αλλά εκείνο που θα πιάσει με το δόλωμα είναι μεγαλυτέρας αξίας. Έτσι και εδώ τώρα, σου λέει: «Θα θυσιάσουμε δέκα, θα κερδίσουμε εκατό». Και προπαντός, ξέρετε τι; Το κλείσιμο του στόματος των Μοναχών του Αγίου Όρους. Έτσι, λοιπόν, άμα πατήσουνε πόδι μέσα, έτσι θα ενεργήσουν.

Θέλετε ακόμη; Δεν είναι η περίπτωση μόνο αυτή. Έχουμε και την κατάκτηση εκ των έσω. Όταν αλλοιωθεί το φρόνημα των Αγιορειτών. Πώς αυτό γίνεται; Αυτό είναι ακόμη πιο δαιμονικό και πιο πονηρό. Διότι το άλλο το βλέπεις, ενώ τούτο δεν το βλέπεις. Φιλικές διαθέσεις, σχέσεις φιλικές, καλέσματα, «ελάτε», «να ‘ρθούμε εμείς εκεί», «να μας δείτε», «να σας δούμε», «να τα πείτε», «να τα πούμε» και τότε αρχίζει η αλλοίωσις του φρονήματος. Κι αυτό είναι ακόμη πιο φοβερόν.

Θέλετε να πάρω τη Μασονία, η οποία και Εκκλησιαστικά έργα ακόμη χρηματοδοτεί; Τι θα λέγατε; Να πάρεις από τους Μασόνους χρήματα; Σου λέει: «Πάτερ, να σας δώσουμε χρήματα! Βασανίζεστε με τούτο το πράγμα που κάθεστε τώρα έτσι… Να σας βάλουμε ηλεκτρικό, να σας πάρουμε μια μηχανή, να σας πάρουμε τρακτέρ, να σας δώσουμε χρήματα για τους φιλανθρωπικούς σας σκοπούς». Ναι, αλλά δεν είναι παρά η αράχνη, η οποία τυλίγει με τον ιστό της το υποψήφιο θύμα της. Και μετά θα σου ζητήσουν αυτοί πράγματα που εσύ δεν θα μπορείς να τα δώσεις και θα έχεις τότε, κυριολεκτικά, δεσμευτεί. Αυτοί οι άνθρωποι δεν διστάζουν κάποτε να σε εκβιάσουν και να σου πουν: «Εάν δεν μας δώσεις αυτό που σου ζητούμε, εμείς θα διαδώσουμε έξω μια πομπή σου. Έκανες κάτι, ξέρω ’γω, σαν άνθρωπος. Θα το πούμε αυτού έξω και θα είναι εις βάρος σου». Φοβάσαι εσύ ότι μπορούν να πουν κάτι για σένα, ενδίδεις και από εκεί αρχίζει το δράμα… Τα ακούτε αυτά;

Θέλετε ακόμη; Ο Σιωνισμός… Ο Σιωνισμός ο οποίος έχει διεισδύσει, και πού δεν έχει διεισδύσει, σε όλη την υφήλιο και στην Ελλάδα […]» [3].

Φαίνεται λοιπόν πως έχουν χειροπόδαρα δεμένη την Αθωνική Μοναστική Πολιτεία και είναι δύσκολο να αντιδράσει. Γι’ αυτό αν ελπίζουμε από κάποιους να αντιδράσουν πιο εύκολα, είναι αυτοί που δεν δένονται από Ευρωπαϊκά κονδύλια, ύστερα από απόφαση του φωτισμένου οσίου καθηγουμένου τους.

Η ομολογία από τα λόγια στα έργα

Ο προηγούμενος της Ι. Μ. Κωνσταμονίτου (ο οποίος ως φωτεινή εξαίρεση είχε δηλώσει δημόσια την πρόθεση του να αποτειχιστεί από τον πατρ. Κων/πόλεως Βαρθολομαίο), Όσιος γέροντας Αγάθωνας, σε σύναξη κατηχητικού μαθήματος του πνευματικού του τέκνου, μακαριστού πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Μανώλη, είχε μεταφέρει λόγο του γέροντος του Εφραίμ σχετικά με την ένωση με τους παπικούς [4]:

«Γέρων Αγάθων: – Σ΄ αυτούς, όπως μου είπε ο δικός μου ο Γέροντας, ο δικός μου ο Γέροντας είναι στην Αμερική, ο πατήρ Εφραίμ. Εμένα μου είπε ότι: «Γι΄αυτούς» μου λέει«η ένωση έγινε». Απλούστατα,προσπαθούν από το εκατό, στα ενενήντα, στα ογδόντα, στα εβδομήντα, στα εξήντα…

π. Νικόλαος Μανώλης: – Να μην υπάρχουν αντιδράσεις.

Γέρων Αγάθων: – Να έχουν πιο λίγες αντιδράσεις. Ξέρουν ότι θα υπάρχουν αντιδράσεις, δεν το συζητούμε. Αλλά προσπαθούνε να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις».

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν, πως οι Αγιορείτες με την σιωπή τους και την καταστολή των ομολογιακών αντιδράσεων, δεν θέτουν εμπόδια σε μία ενδεχόμενη επιχείρηση μιαρής ένωσης μετά των αμετανόητων αιρετικών.

Διερωτόμαστε λοιπόν μαζί με τους Αγιορείτες συγγραφείς του περιοδικού:

«Τί εἶναι αὐτό πού μᾶς κάνει πλέον τόσο διστακτικούς στίς ἀντιδράσεις, τόσο φειδωλούς στις δηλώσεις καί τόσο υποτονικούς στις διεκδικήσεις, όταν πρόκειται για ζητήματα πίστεως καί ὁμολογίας, καθόσον εἶναι γνωστό ὅτι δέν στερούμαστε στό Ἅγιον Ὄρος οὔτε θεολογικῆς καταρτίσεως, οὔτε ὀξυδέρκειας, οὔτε γνώσεων, οὔτε καί ἱκανοτήτων στον χειρισμό καί τήν διεκπεραίωση υποθέσεων».

Πώς λοιπόν οι ίδιοι διερωτώνται, αλλά δεν προχωρούν στην πράξη; Μάλλον γιατί ο λόγος με την πράξη απέχει παρασάγγας και είναι δύσκολη υπόθεση…

Ανέφερε σχετικά στην εισαγωγή της εισήγησης του στην ημερίδα «Αποτειχιζόμενη Ορθοδοξία, οκτώ χρόνια μετά», ο πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης-ομότιμος καθηγητής Πατρολογίας του Α.Π.Θ.:

«Αποφασίσαμε μετά την προδοτική ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης του 2016 να περάσουμε από τα λόγια στα έργα. Από τον εφησυχασμό και το βόλεμα στον αγώνα και στο ξεβόλεμα. Από την κοσμική άνεση και αναγνώριση, στους διωγμούς και στις συκοφαντίες. Από την ασέβεια της παναίρεσης του οικουμενισμού, στην ευσέβεια της Ορθοδοξίας. Θέλαμε να δείξουμε στην πράξη ότι δεν συμφωνούμε με όσα Ανορθόδοξα και αιρετικά αποφασίστηκαν και υπογράφηκαν στην Κρήτη […] Ο μόνος τρόπος για να αντιδράσουμε και να αντισταθούμε αποτελεσματικά, χωρίς να προκαλέσουμε σχίσμα ήταν το να σταματήσουμε να μνημονεύουμε τα ονόματα των επισκόπων μας στις ιερές ακολουθίες. Αυτή η διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του επισκόπου λέγεται Αποτείχιση. Υψώνει δηλαδή κανείς ένα τείχος σε περιβάλλον εχθρικό για να προστατευθεί από κάποιον κίνδυνο. Επειδή το εκκλησιαστικό περιβάλλον το οποίο ζούμε έχει καταληφθεί από την παναίρεση του οικουμενισμού, υψώσαμε το τείχος της Ορθοδοξίας, το τείχος της ορθόδοξης αντίστασης. Αποτειχιστήκαμε και φύγαμε όχι από την εκκλησία, όπως συκοφαντικά μας κατηγορούν, αλλά από την αίρεση του οικουμενισμού» [5].

Κατὰ τὸν Ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, ὁ μοναχὸς ὄχι μόνο μπορεῖ, ἀλλὰ καὶ ὑποχρεοῦται νὰ εἰδοποιῇ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐμφανίζονται τέτοιου είδους δυσδιάκριτες αἱρετικές διδασκαλίες: «Ἐὰν λοιπὸν ὑπάρχουν πραγματικοὶ μοναχοὶ στοὺς σημερινούς καιρούς, ἂς τὸ ἀποδείξουν μὲ τὰ ἔργα τους. Ἐπειδὴ ἔργο τῶν μοναχῶν εἶναι τὸ νὰ μὴν ἀνέχωνται νὰ τροποποιηθῇ καὶ ἀλλοιωθῇ στο παραμικρό τό Εὐαγγέλιο, ὥστε νὰ μὴ δώσουν στοὺς λαϊκούς κακό παράδειγμα αἱρέσεως ἢ ἐπικοινωνίας μὲ αἱρετικοὺς καὶ γίνουν ἔτσι ὑπόλογοι στον Θεό γιὰ τὴν ἀπώλεια καὶ τὸν ψυχικὸ θάνατο τῶν λαϊκῶν» (PG 99, 1049C) [6].

Εξάλλου όπως λέει το απολυτίκιο των Αγιορειτών Οσιομαρτύρων, οι Αγιορείτες ανέδειξαν με έργα πως είναι οι φρουροί της αλήθειας (και όχι με μεσοβέζικες ανακοινώσεις και επιστολές):

«Την Ορθόδοξον πίστιν, ασινή εφυλάξατε, των αιρετιζόντων Λατίνων, τας ποινάς μη πτοούμενοι, εν Κύπρω της Καντάρας Μονασταί, εν Άθω τε Ζωγράφου Καρυών, Ξενοφώντος Κουτλουμούσιον συν αυτοίς, Ιβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε των πατέρων ο χορός, χαίρετε λύχνοι Άθωνος, χαίρετε αληθείας οι φρουροί, εν έργων αποδείξεσιν».

Η επικείμενη επίσκεψη του πάπα Λέοντος ΙΔ στο Φανάρι και η μετάβαση στη Νίκαια της Βιθυνίας

Μόνο τον τελευταίο χρόνο φαίνεται να ξυπνήσανε λιγάκι από τον χρόνιο λήθαργο στον οποίο είχαν πέσει οι Αγιορείτες. Και πάλι όμως οι αντιδράσεις που είδαμε ήταν από μερικές μόνο Ιερές Μονές, οι οποίες, ως γνωστόν, ξεχωρίζουν ως «πιο παραδοσιακές», ή από Αγιορείτες Κελλιώτες Πατέρες. Από αυτούς λοιπόν είδαμε την αντίσταση στον βλάσφημο πρωθυπουργό και τα κονδύλια ΕΣΠΑ, την αντίσταση στις νέες ταυτότητες και τον Π.Α. καθώς και την ομολογιακή άρνηση κατά του Ψευδομητροπολίτη Ντουμένκο και τους συν αυτώ αχειροτόνητους και αυτοχειροτόνητους σχισματοαιρετικούς «ιερείς».

Και τώρα… τώρα που ο Πάπας Λέοντας ΙΔ’ πρόκειται να επισκεφθεί το Φανάρι στην θρονική εορτή του Αποστόλου Ανδρέα (30 Νοεμβρίου)… τώρα που ο κ. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης μαζί με τον πάπα Λέοντα ΙΔ’ θα μεταβούν στη Νίκαια της Βιθυνίας για την φοβερή και ανήκουστη προδοσία την οποία σχεδιάζουν… τι στάση θα κρατήσουν οι Αγιορείτες; Θα προδώσουν την πίστη ή θα δώσουν την καλή ομολογία;

Στη συνέχεια παραθέτουμε επιστολή της Ιεράς Κοινότητος σχετικά με την θρονική εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την επίσκεψη του τότε Ποντίφικα στο Φανάρι το 1979:

«Κατὰ τὴν θρονικήν ἑορτὴν τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως 30 Νοεμβρίου 1979 ὁ Πάπας ᾿Ιωάννης Β΄ ἐπισκέπτεται τό Φανάρι. Ἡ ὅλη γενομένη ἐκεῖ πρὸς αὐτὸν ὑπεράγαν φιλοφρόνησις ἀναγκάζει τούς ῾Αγιορείτας νά διαμαρτυρηθοῦν ἱεροκοινοτικῶς εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Δημήτριον, δι᾽ ἐπιστολῆς ἀποσταλείσης τήν 8ην Μαρτίου 1980, ἐκ τῆς ὁποίας ἐνδεικτικῶς παραθέτομεν τρεῖς παραγράφους: τῶν ὁποίων ἡ μέν πρώτη ἐκφράζει διά καταιγισμόν ἐρωτήσεων τήν θυμηκήν τῶν ῾Αγιορειτῶν κατάστασιν, αἱ δέ ἄλλαι δύο ἀπολήγουν εἰς ἀμεταθέτους αὐτῶν ἐπὶ τῶν λεχθέντων τοποθετήσεις.

«Καὶ διερωτώμεθα, Παναγιώτατε, καὶ ἐρωτῶμεν τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον: Πάντα ταῦτα τὰ διαδραματισθέντα ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ ἐν αὐτῇ τῇ καρδίᾳ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἀρεστὰ τῷ Θεῷ; Ὑπηρετοῦν τὴν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν Του; Εἶναι σύμφωνα τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησιολογίᾳ; Ἐκφράζουν τὴν ὀρθόδοξον θεολογίαν; ῏Ανταποκρίνονται εἰς τὴν μακραίωνα πρᾶξιν; Ἐναρμονίζονται μέ τό θεοειδές ἦθος τῶν Ἁγίων Πατέρων; Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον εὐνοεῖ τά τολμήματα ταῦτα, ἐπισκιάζον καί ἁγιάζον τάς ἀθέσμους αὐτάς ἐπιμιξίας ἀληθείας καί ψεύδους; Οἱ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας ἀποδέχονται “τήν παπικήν ὀφρύν” ἑστῶσαν ἐν τόπῳ ἁγίῳ; Οἱ Ὁμολογηταί τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρέσκονται εἰς τήν ἀποσιώπησιν τῆς Ἁληθείας; Αἱ στρατιαί τῶν Μαρτύρων τέλος καί τῶν Ὁσίων τά πλῆθη ἀναγνωρίζουν ταῦτα ὡς θεάρεστα καί δι’ αὐτά ἠγωνίσθησαν καί χάριν αὐτῶν ἐξέχεαν τό αἷμα αὐτῶν; Καί οἱ ἅγιοι Πατριάρχαι καί Θεολόγοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐγκρίνουν τάς τοιαύτας μεθόδους δι’ ὧν πλήττεται ἡ Ὀρθοδοξία καί ματαιοῦται τό ἔργον τοῦ Θεοῦ διά τῆς προκαλουμένης συγχύσεως καί τῆς σπορᾶς ζιζανίων καί σχισμάτων…;

… Ἀμεταθέτων ὅθεν ἱσταμένων τῶν πεποιθήσεων τῶν Ἁγιορειτῶν Μοναχῶν, τάς ὁποίας καθηκόντως καί ἐν συναισθήσει εὐθύνης, ἧ καθ’ ἡμᾶς Ἱερά Κοινότητης ἀναφέρει τῇ Μεγάλῃ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ, θεωροῦμεν τάς περαιτέρω ἐπαφάς τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος μετά τῶν Παπικῶν καὶ τοῦ Πάπα κατὰ τὸ προηγούμενον τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου, ὡς ὀλεθρίας, ἀντορθοδόξους, φθοροποιούς τῶν συνειδήσεων καὶ φεῦ, μοιραίας διὰ τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀπειλουμένης ἐντεῦθεν διά πιθανοτάτων σχισμάτων, ὡς συνέβη καί ἐπί τοῦ προκατόχου Ὑμῶν.

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, παρακαλοῦμεν τήν Ὑμετέραν Παναγιότητα, ὅπως λαμβάνουσα ὑπ’ ὄψιν τήν περί τήν Πίστιν εὐαισθησίαν τῶν Ὀρθοδόξων καί ἰδίᾳ τῶν Μοναχῶν θέλησι καί ἀναθεώρησι τῆς σκέψεις Αὐτῆς, ἵνα μή ἀντί τῆς ἐπιδιωκομένης ἑνώσεως μετά τοῦ Παπισμοῦ…τελικῶς ἐπιτευχθῆ ἡ διαίρεσις μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων…» [7].

Θα κρατήσουν άραγε την ίδια στάση οι Αγιορείτες;

• [1] Έκδοση Αγιορειτών Πατέρων (2014), Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της πίστεως, Άγιον Όρος
• [2] https://youtu.be
• [3] https://youtu.be
• [4] https://youtu.be
• [5] https://youtu.be
• [6] Άγιον Όρος και Οικουμενισμός, Μικρή ανθολογία Αγιορειτικής Ορθοδόξου Ομολογίας,εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη:2025
• [7] Μοναχός Λουκάς Φιλοθεΐτης, Άγιον Όρος – Οικουμενισμός και κόσμος, Θεσσαλονίκη, 2009

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Άγιον Όρος και η πορεία προς τον Οικουμενισμό (Μέρος Α΄,  Β΄)