Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Η μεθοδευμένη καταστροφή του φάρου της Ορθοδοξίας και η ανάγκη ομολογίας των σημερινών Αγιορειτών Πατέρων (Πατριαρχία Βαρθολομαίου – Η Ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου και η αλλαγή στάσης εναντίον της αιρέσεως)

Πατριαρχία Βαρθολομαίου

Είδαμε λοιπόν τον σθεναρό αντιαιρετικό αγώνα των Αγιορειτών απέναντι στους δύο προηγούμενους Οικουμενιστές Πατριάρχες. Οι Αγιορείτες αντιδρούσαν με κάθε μέσο, φτάνοντας μάλιστα και στην έσχατη λύση της διακοπής μνημοσύνου (Ιεροκανονική, Αγιοπαράδοτη Αποτείχιση), εφόσον καταπατούνταν η Ορθόδοξη τους συνείδηση. Με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο όμως, τι να έγινε άραγε; 

Η απάντηση είναι πως και εκεί καλά ξεκίνησαν, αλλά τελείωσαν με τον χειρότερο τρόπο, δηλαδή την πλήρη υποταγή της Ιεράς Κοινότητος και της πλειονότητας των Ιερών Μονών στα κελεύσματα του Οικουμενισμού υπό την καθοδήγηση του κ. Βαρθολομαίου Αρχοντώνη.

Διερωτώνται σχετικά κάποιοι αγιορείτες:

Τὰ ἐξίσου καί ἀκόμη μεγαλύτερα «τολμηρά βήματα» τοῦ κ. Βαρθολομαίου δέν «δημιουργοῦν ἔντονα προβλήματα εἰς τήν συνείδησιν» τῶν συγχρόνων ἁγιορειτῶν; Δέν προκαλοῦν «δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις εἰς τήν σωτηρίαν των»;

Δέν «μᾶς ἐκβάλλουν τῶν ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας και Παραδόσεως» τα σύγχρονα οίκουμενιστικά άτοπήματα τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος προχώρησε πολύ περισσότερο ἀπό τούς προκατόχους του στον συγκρητιστικό διαθρησκειακό Οἰκουμενισμό μέ τολμηρά θεολογικά καί λειτουργικά ανοίγματα πρὸς ὅλες τίς αἱρέσεις, Μονοφυσιτισμό, Παπισμό, Προτεσταντισμό, ἀκόμα καί πρός ἄλλες θρησκεῖες, ὅπως ὁ Ἰουδαϊσμός καί τό Ἰσλάμ. 

Αμβλύνθηκε ἄραγε ἡ συνείδηση τῶν συγχρόνων ἁγιορειτῶν, ὥστε νά μήν ἐνοχλεῖται πλέον ἀπὸ τις προκλητικές αυτές ἀντορθόδοξες ενέργειες;» [2].

Οι αντιδράσεις κατά την Πατριαρχία Βαρθολομαίου:

Τήν 8ην Δεκεμβρίου 1993 ἡ Ἱερά Κοινότητης γράφει εἰς τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον.

«Παναγιώτατε·

Παρακολουθοῦντες… ὅσον ἐπιτρέπει ἡ μοναχική μας ἰδιότητης τῆς ἐξελίξεις εἰς τήν λεγομένην Οἰκουμενικήν κίνησιν καί τούς Διαλόγους διαπιστοῦμεν ἄλλοτε μέν νά ὀρθοτομῆται ὁ λόγος τῆς ἀληθείας, ἄλλοτε δέ νά γίνωνται συμβιβασμοί καί παραχωρήσεις περί θεμελιωδῶν τῆς πίστεως Ζητήματα.

Οὕτω προεκάλεσαν εἰς ἡμᾶς βαθυτάτην λύπην ἐνέργειαι καί δηλώσεις ἐκπροσώπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅλως ἀντίθετοι πρός τήν ἁγίαν ἡμῶν πίστιν καί ἀνήκουστοι μέχρι σήμερον.

Θά ἀναφέρωμεν πρῶτον τήν περίπτωσιν τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου ᾿Αλεξανδρείας, ὅ ὁποῖος εἰς δύο τουλάχιστον περιπτώσεις ἐδήλωσεν ὅτι οἱ Χριστιανοί πρέπει νά ἀναγνωρίσωμεν τόν Μωάμεθ ὡς προφήτην! Καί οὐδείς… (ἐκ τῶν ὑψηλῶν ἱσταμένων) ἀνεκάλεσε τόν οὕτω δεινῶς ἀστοχήσαντα Πατριάρχην… ὡς οὐδέν νά ἔχη συμβῆ. Προχωροῦμεν δηλαδή, πέραν τοῦ παγχριστιανικοῦ συγχρητισμοῦ, καί εἰς τόν πανθρησκειακόν τοιοῦτον.

Δευτέραν ἀναφέρομεν τήν περίπτωσιν τοῦ Πατριαρχείου ᾿Αντιοχείας, τό ὁποῖον χωρίς πανορθόδοξον ἀπόφασιν προέβη εἰς μυστηριακήν κοινωνίαν μέ τούς ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ᾿Αντιχαληκηδονίους, χωρίς νά ἔχη λυθῆ τό σοβαρώτατον θέμα τῆς ἐκ μέρους των ἀποδοχῆς τῶν μετά τήν τρίτην ῾Αγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί μάλιστα τῆς τετάρτης Οἰκουμενικῆς ἐν Χαλκηδόνι, ἥ ὁποία καί ἀποτελεῖ βάσιν ἀμετακινήτου τῆς ᾿Ορθοδοξίας. Δυστυχῶς καί διά τήν περίπτωσιν αὐτήν οὐδεμίαν εἴδομεν παρά τῶν ἄλλων ᾿Ορθοδόξων ᾿Εκκλησιῶν (χρεωστοῦμένην) διαμαρτυρίαν.

᾿Ακολουθεῖ τό σκάνδαλον τό ἐκ τῆς Κοινῆς Δηλώσεως ἐν Balamand ὅπου υἱοθετοῦνται ὅλως ἀντορθόδοξοι ἀπόψεις, ἀμνηστεύουσαί περιφανῶς τό φθοροποιόν ἔργον τῆς Οὐνίας.

Ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία εἶχε πάντοτε τήν αὐτοσυνειδησίαν ὅτι αὐτή ἀποτελεῖ τήν ἀνώθευτον συνέχεια τῆς Μιᾶς ῾Αγίας Καθολικῆς καί ᾿Αποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ᾿Εκκλησίας, ὅπως καί τήν συνείδησιν ὅτι ὁ Παπισμός εὐρίσκεται ἐν αἱρέσει…. Κατά τόν ῞Αγιον Μάρκον ᾿Εφέσου τὸν Εὐγενικόν· “Ἡμεῖς δι᾽ οὐδὲν ἄλλο ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων, ἀλλ᾽ ἥ ὅτι εἰσὶν οὐ μόνον σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί· διὸ οὐδὲ πρέπει ὅλως ἐνωθῆναι αὐτοῖς… Πόθεν ἡμῖν ἀνεφάνησαν ἐξαίφνης ὄντες ὀρθόδοξοι, οἱ διά τοσοῦτον χρόνων καὶ ὑπὸ τοσοῦτων Πατέρων καὶ διδασκάλων κριθέντες αἱρετικοί;” “Ἡ τῶν Λατίνων διαφορά αἵρεσις ἐστὶν καὶ οὕτως εἶχον αὐτὴν οἱ πρὸ ἡμῶν”, συνδιαβεβαιώνει ὁ μέγας ἐκκλησιάρχης Σίλβεστρος Συρόπουλος.

Ὡς φαίνεται, χαλκεύεται ἕνωσις χωρὶς δογματικήν συμφωνίαν… “Ἕνωσις παρὰ τὰς διαφορᾶς. Εὑρισκόμενοι καί σήμερον οἱ ᾿Ορθόδοξοι ὑπὸ δυσμενεστὰτας ἐθνικὰς καὶ πολιτικὰς περιστάσεις καὶ αἰχμαλωσίας ἀλλοθρησκων κρατῶν, ἑκόντες – ἄκοντες, κατὰ τὸν “Ἅγιον Μᾶρκον “συσκευάζονται” εἰς φίμωσιν συνειδήσεων καὶ αἰχμαλωσίαν θρησκευτικήν.

Εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχῃ τό πλήρωμα τῆς Χάριτος, ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχει τό πλήρωμα τῆς ᾿Αληθείας;

Εἶναι δυνατόν νά διακρίνωμεν τόν Χριστόν τῆς ᾿Αληθείας ἀπό τόν Χριστόν τῶν Μυστηρίων καί τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς;

“Ὅσοι δέν ὁμολογοῦν ἀκέραιον τόν Χριστόν, ἀλλά ὥρισμένα “κομμάτια” Του, δέν ἠμποροῦν νά πραγματοποιήσουν μίαν ὁλοκληρωτικήν κοινωνίαν οὔτε μέ τήν ᾿Εκκλησίαν Του οὔτε μεταξύ των.

Πῶς θά ἠμποροῦσαν οἱ καθολικοί νά ἑνωθοῦν εἰς μίαν κοινήν εὐχαριστίαν μέ τούς ᾿Ορθοδόξους, ὅταν νομίζουν ὅτι ἑνώνονται περισσότερον ἀπό τόν Πάπαν παρά ἀπό

τὴν θείαν Εὐχαριστίαν· Εἶναι δυνατόν να ἀναβλύση ἤ ἀγάπη διά τόν κόσμον ἀπό τόν Πάπαν;»

Αντίστοιχα:

«Τήν 1ην Νοεμβρίου 1995, ἥ Ἱερά Κοινότητης γράφει καί πάλιν πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον εἰς Κωνσταντινούπολιν.

«Παναγιώτατε·

Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι κατ’ ἐπιταγήν τῆς συνειδήσεώς μας νά δηλώσωμεν ὅτι δέν ἀποδεχόμεθα τήν πεπλανημένην θεωρίαν περί «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν». Προσέτι δέ νά ὁμολογήσωμεν καί πάλιν, ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις Πατράσιν, ὅτι μόνον ἥ καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἥ Μία Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, αἱ δέ λοιπαί ἑτερόδοξοι «Ἐκκλησίαι» εὑρίσκονται ἐν τῇ αἱρέσει καί πλάνῃ, καί ὅτι μόνον τά Μυστήρια τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγίας Ἐκκλησίας εἶναι ἔγκυρα, σωστικά καί ἁγιαστικά. Ἀποδεχόμεθα ὡς ἀδελφάς Ἐκκλησίας μόνον τάς ὁμοδόξους καί ὁμοπίστους τοπικάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας.

Ὁμολογοῦμεν ἐπίσης ὅτι τά κανονικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας συμπίπτουν μέ τήν Ἀλήθειαν αὐτῆς ἥτις εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· καί ὅτι ἐκτός αὐτῆς τῆς ἀληθείας καί πέραν Αὐτῆς τά ὑπάρχοντα ἐκκλησιαστικοφανή σχήματα δέν δύνανται νά διεκδικήσουν δι’ ἑαυτά τήν πληρότητα τῆς Ἀληθείας καί τῆς Χάριτος, τήν Ἀποστολικήν διαδοχήν, ἣ καὶ τήν γνησιότητα καὶ ἀκεραιότητα τῆς ἀποστολικῆς Παραδόσεως.

Ὡς ἐκ τούτου δὲν δυνάμεθα νά ἀποδεχθῶμεν τόν Πάπαν τῆς Ῥώμης ὡς ἀδελφόν Ὑμῶν ἣ ἄλλου τινός Ὀρθοδόξου Πατριάρχου καὶ Ἐπισκόπου, ἐφ’ ὅσον ἐμμένει εἰσέτι, ὡς ἐκ τῶν προσφάτων ἰδικῶν του κειμένων βεβαιοῦται, εἰς τά ἀντιευαγγελικά δόγματα καί αἱρέσεις, τά ὁποῖα μεταθέτουν τήν ἐν ἡμῖν ἐλπίδα ἀπό τόν Θεάνθρωπον Χριστόν εἰς τόν ἄνθρωπον … Πάπαν.

Αὕτην τήν ἁγίαν πίστιν, Παναγιώτατε, παρελάβομεν παρά τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, αὐτήν ὁμολογοῦμεν καί κηρύσσομεν, ὅση ἥμῖν δύναμις, καί μέ αὐτήν ἱκετεύομεν τόν Κύριον Ἰησοῦν νά μᾶς ἀξιωση νά ἀποθάνωμεν. Δέν μᾶς συγκινοῦν αἱ συναισθηματικαί ἀγαπολογίαι τοῦ Βατικανοῦ».

Ἅπαντες

οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καί Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω».

Αντίστοιχες διαμαρτυρίες είχε εκφράσει η Ιερά Κοινότητα το 2004 και το 2007 [3]:

Πρὸς Πατριάρχην Βαρθολομαῖον

… Διερρωτώμεθα πρὸς τί αῗ συμπροσευχαὶ καὶ μάλιστα λειτουργικαὶ, ὡς ῂ γενομένη εῗς τò πρῶτον μέρος τῆς παπικῆς Λειτουργίας (τῶν Κατηχουμενῶν) κατὰ τὴν θρονικὴν ἑορτὴν τῆς Ρώμης τὸν παρελθόντα Ἰούνιον; Πρὸς τί αῗ ἀνταλλαγαὶ ἀσπασμῶν, ὡς ὁ γενόμενος μεταξύ Ὑμῶν καὶ τοῦ Πάπα ἐν τῇ αὐτῇ παπικῇ Λειτουργίᾳ, ὅστις ἔχει λειτουργικὸν χαρακτῆρα καὶ ὑποδηλοῖ ἑνότητα ἐν τῇ πίστει; Πρὸς τί αῗ εὐλογίαι Ὀρθοδόξου ἐκκλησιάσματος ὑπὸ τοῦ Πάπα ῂ ὑπὸ Καρδιναλίων;

Ἆνησυχίαι ἐξεφράσθησαν πολλαχόθεν, ὃ ἀπόηχος τῶν ὁποίων ἔφθασεν μέχρις ἡμῶν, προβληματιζομένων ὡσαύτως περὶ τοῦ τί ἐπιδιώκει τὸ Βατικανὸν μὲ τὰς ἐκδηλώσεις ταύτας καὶ περὶ τὸ ποῖον εἶναι τò ὄφελος διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν ἀπὸ τὴν συμμετοχὴν ἡμῶν εἰς αὐτάς.

Αῗ ἀνωτέρω ἐνέργειαι προκαλοῦν σκανδαλισμὸν εἰς πολλὰς εὐσεβεῖς ψυχάς, προάγουν μεταξὺ τῶν ἐκκοσμικευμένων Χριστιανῶν τόν θρησκευτικὸν συγκρητισμόν, προκαλοῦν σύγχυσιν εἰς τοὺς ἀγνοοῦντας τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν, ὅτι δῆθεν ἔχει ἐπελθεῖ “Ἕνωσις, αὐξάνουν τὰς ἀποσκιρτήσεις πρὸς τόν ζηλωτισμόν καί, τò σπουδαιότερον, διασαλεύουν τò κῦρος τῶν Ἱερῶν Κανόνων, οῑ ὁποῖοι δὲν ἔχουν καιρικὸν χαρακτῆρα, ἀλλὰ συντελοῦν εἰς τὴν διασφάλισιν τῶν κανονικῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας. Η καθαρότης τῆς Ὀρθοδόξου ὁμολογίας καὶ η ἀκεραιότης τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας αὐτοσυνειδησίας ὑποτονοῦν.

Τό αἴτημα, ὅπως ἀποφεύγωνται τοιαῦται ἐνέργειαι, εἶχε κατά καιροὺς ὑποβάλει γραπτῶς πρὸς τό Σεπτόν Κέντρον η καθ’ ἡμᾶς Ἱερά Κοινότητα, καθὼς καὶ εἰς τόν μακαριστόν Πατριάρχην Δημήτριον διά δύο Ἱεροκοινοτικῶν ἐκ Καθηγουμένων Ἐπιτροπῶν ἐλθουσῶν εἰς Φανάριον. Καὶ σήμερον εὑρισκόμεθα εἰς τήν αὐτήν θέσιν, νά ἐπαναλάβωμεν ἔμπονον τήν παράκλησιν ἡμῶν ὅπως εἰς τό μέλλον ἀποφευχθοῦν ὁριστικῶς αἱ ἐνέργειαι αὐταί.

Παναγιώτατε, ταῦτα γράφομεν Ὑμῖν υἱϊκῶς καί βαθυσεβάστως, διά νά μή θεωρηθῇ ὅτι ἀθετοῦμεν τήν παρά τῶν Ἁγίων ἡμῶν Πατέρων καί Ὀμολογητῶν παραδοθεῖσαν ἡμῖν Πίστιν καί διά νά μή ἐκπέσωμεν τῆς μακαρίας ἐλπίδος, δι’ ἣν καί οἰκοῦμεν τά ἱερά Σκηνώματα τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου.

Ἱερά Κοινότης, 2004.

Πρὸς Πατριάρχην Βαρθολομαῖον

…τό Ἅγιον Ὄρος δέν συμφωνεῖ μέ τίς συμπροσευχές, τίς συμμετοχές σέ λειτουργικές καί λατρευτικές συνάξεις, πού δίνουν τήν ἐντύπωσι ὅτι η Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέχεται τούς Ρωμαιοκαθολικούς ὡς πλήρη Ἐκκλησία καί τόν Παπα ὡς κανονικό Ἐπίσκοπον Ρώμης.

Ἱερά Κοινότης, 2007.

Τελευταία σθεναρή αντίδραση φαίνεται να ήταν αυτή του 2014 με την έκδοση του περιοδικού των Αγιορειτών πατέρων «Άγιον Όρος – Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της Πίστεως» (από την οποία παραπάνω παραθέσαμε αποσπάσματα), η οποία όμως δεν συντάχθηκε εκ της Ιεράς Κοινότητος και ήταν υπογεγραμμένη μόνο από τρεις ηγουμένους,  κοινοβιάτες μοναχούς, σκητιώτες, κελλιώτες και ασκητές Αγιορείτες Πατέρες.

Θα αποτελούσε βεβαια παράληψη αν δεν αναφερόμασταν στον σθεναρό ομολογιακό αγώνα των κελλιωτών πατέρων οι οποίοι συνεχίζουν ακάθεκτοι να αντιτίθενται στην παναίρεση του Οικουμενισμού και να προασπίζονται την Αλήθεια της Ορθοδοξίας μέχρι και σήμερα.

«Οἱ Ἁγιορεῖτες Κελλιῶτες, Σκητιῶτες ἀποτελοῦν τά 2/3 (1.400 ἀπὸ 2.100 Ἁγιορειτῶν ἐν συνόλῳ…)» και αρκετοί από αυτούς κρατούν ανέκαθεν Ορθόδοξη γραμμή με πρωτοστάτη τον χαριτωμένο, όσιο γέροντα Γαβριήλ του Ι. Κουτλουμουσιανού Κελλίου Οσίου Χριστοδούλου της Πάτμου. 

Άξιο αναφοράς είναι και το ομολογιακό περιοδικό που εκδίδουν με τίτλο «Φωνή Αγιορειτών Κελλιωτών Πατέρων» στο οποίο μπορεί κανείς να διαβάσει πλήθος άρθρων και επιστολών με εξαιρετικό ομολογιακό περιεχόμενο.

Η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου και η αλλαγή στάσης εναντίον της αιρέσεως

Τι συνέβη και άλλαξε ριζικά η κατάσταση; Κάποιοι αγιορείτες έγιναν Οικουμενιστές (και μερικοί έφθασαν στο σημείο να «λειτουργούν» ακόμα και με τους σχισματικούς αχειροτόνητους της Ουκρανίας, τους διώκτες των Ορθοδόξων της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας), ενώ άλλοι από Ομολογητές έγιναν νανουριστές και μόνο μεσοβέζικες στάσεις κρατούν, οι οποίες μόνο λύπη προκαλούν στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα των Ορθοδόξων. 

Χαρακτηριστικά ο μακαριστός ομολογητής γέροντάς μας π. Νικόλαος Μανώλης στην ομιλία του με τίτλο «Το Άγιον Όρος έπεσε – Νανουρίστρες Πατέρες» (2017), σκεπτόμενος την αντίδραση που υπήρχε από κάποιους ηγουμένους πριν λίγα μόλις χρόνια παρατηρεί: «Οι ίδιοι πριν μόλις τρία χρόνια εξ αφορμής της επίσκεψης του πάπα στο Φανάρι το 2014, ίδιοι ηγούμενοι, δεν πέθανε κανένας ηγούμενος για να αλλάξει, οι ίδιοι, το 2014 κοιτάξτε τι έγραφαν… 

Τον μαλώνανε τον Πατριάρχη και του χτυπούσαν τον κώδωνα του κινδύνου. Τώρα το βούλωσαν» [4]. 

Στην εξαιρετική σειρά του Ιστολογίου Κατάνυξης «2016-2020: Άγιο Όρος και η αλλοίωση της Ορθοδόξου Πίστεως» [5] μπορεί κανείς να αναγνώσει την φοβερά πτώση του Αγίου Όρους τα τελευταία χρόνια, από την Ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου και μετά. Από το 2020 έως σήμερα έχουν προστεθεί βέβαια και άλλα οικουμενιστικά λεχθέντα και πραχθέντα Αγιορειτών.

Συνοπτικά τα τελευταία χρόνια είδαμε Αγιορείτες ηγουμένους να συμπροσεύχονται με παπικούς (ακόμα δε και αλλόθρησκους), να μετέχουν της αιρέσεως της απο-ιεροποίησης των Ιερών ναών (με μασκοφορίες εντός των Ιερών ναών και επιβολή εμβολιασμών στους μοναχούς), να συλλειτουργούν με τους σχισματοαιρετικούς της Ουκρανίας, να αποκαλούν αιτία πολέμου (casus belli) τις περικοπές των κονδυλίων (και όχι την καταπάτηση της Ορθοδοξίας που απροκάλυπτα συντελείται), να γίνονται άλλοι αντί-κολλυβάδες με διώξεις και απειλές έναντι των Ιεροκανονικώς αποτειχισμένων ομολογητών μοναχών, λησμονώντας το αγγελικό τους σχήμα (και την ιεροσύνη τους οι ιερομόναχοι) και την χριστιανική αγάπη που έχουν χρέος να εφαρμόζουν. Τέλος, η εκκοσμίκευση λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις…

Το μεγάλο κακό βέβαια άρχισε από την ληστρική Ψευδοσύνοδο της Κρήτης, η οποία προσέδωσε συνοδικό κύρος στην Παναίρεση του Οικουμενισμού (αναγνωρίστηκαν οι αιρέσεις ως «Εκκλησίες», εγκρίθηκε η συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», έγιναν αποδεκτά τα αιρετίζοντα κείμενα που παρήχθησαν από τους θεολογικούς διαλόγους με τους αιρετικούς).

Ακολούθως, ένα χρόνο μετά την Ψευδοσύνοδο, η Έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξη του Αγίου Όρους έκανε αποδεκτό κατά πλειοψηφία το διπλωματικό κείμενο με τίτλο «Μήνυµα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου», αποδεχόμενη με αυτό τον τρόπο τις αντορθόδοξες αποφάσεις και κείμενα της Ψευδοσυνόδου.

Με την υπογραφή τους στην αποδοχή της Ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου η μια πτώση έφερε την άλλη. Οι αγιορείτες θα έπρεπε να αρνηθούν να υπογράψουν την προδοσία της πίστης με όποιο κόστος και αν είχαν και να αναφωνούσε έκαστος ηγούμενος, μαζί με τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό: Δέν θά ὑπογράψω, «κἂν εἴ τι καί γένηται».

(Στη Ψευδοσύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας (1438-1439) πραγματοποιήθηκε ἡ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν. ῾Ο μόνος πού δέν ὑπέγραψε ὡς γνωστόν ἦταν ὁ ἐπίσκοπος ᾿Εφέσου ῞Αγ.Μάρκος ὁ Εὐγενικός (1392-1444), ὁ ὁποῖος καί διέκοψε τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως, δέν συλλειτούργησε δέ ποτέ πλέον μέ κανέναν ἐπίσκοπο ἀπ’ ἐκείνους πού ὑπέγραψαν τήν ἕνωση)  [6].

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αλλαγής στάσης είναι αυτό του Αρχιμανδρίτου Βασιλείου Γοντικάκη. Ο εν λόγω προηγούμενος της Ι.Μ. Ιβήρων, υπήρξε και ο συγγραφέας του κειμένου του Αγίου Όρους για την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης («Μήνυµα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου») και ο μακαριστός π. Νικόλαος Μανώλης σε ομιλία του σχολίαζε σχετικά:

«Συγγραφέας του κειμένου είναι ο προηγούμενος της Ι.Μ. Ιβήρων γέρων Β. Γοντικάκης. Κάποτε άλλα έλεγε. Αξίζει να γίνει μια αναφορά στο 1970, όταν υπάκουσε ο Γοντικάκης στον Άγιο Παΐσιο και έκοψε το μνημόσυνο και έβαλε το μοναστήρι του να του κόψουν το μνημόσυνο του Αθηναγόρα . Ήταν απ’ τα πρώτα μοναστήρια που έκοψαν το μνημόσυνο του Αθηναγόρα με την πρόταση του γέροντά τους του Β. Γοντικάκη. Ενώ τώρα… μιλάει για ταραχές και σχίσματα (σ.σ. για όσους είχαν διακόψει τη μνημόνευση του πατρ. Κων/πόλεως Βαρθολομαίου). Τότε, τι έλεγε;»

Όλες αυτές οι παραχωρήσεις, οι συμβιβασμοί αλλά και νεωτερισμοί συνιστούν πνευματική κατάπτωση.

Σημειώνεται επίσης ότι η Ι. Μονή Κουτλουμουσίου «είχε στείλει φοβερή επιστολή για να ελέγξει αυτά που έμαθε ότι θα συζητούνταν στην σύνοδο της Κρήτης», καθότι όπως μαθαίνουμε από ομιλία του π. Νικόλαου: «Πρώτα διέρρευσαν τα κείμενα παρά την πρόθεση των συνέδρων των επιτροπών». 

Αργότερα, στο Άγιο Όρος ξεκίνησαν να ασκούνται πιέσεις, διώξεις και απειλές των ομολογητών Αγιορειτών Πατέρων που μετά την Ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου εφάρμοσαν τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου (αποτειχίστηκαν για λόγους πίστεως από τον πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίο), με χαρακτηριστική την δίωξη του Γέροντα Γαβριήλ του Ι. Κουτλουμουσιανού Κελλίου Οσίου Χριστοδούλου της Πάτμου, ενός σύγχρονου οσίου γέροντος.

Όπως όμως τονίζει χαρακτηριστικά ο μακαριστός γέροντάς μας π. Νικόλαος:«Όλα είναι καταγεγραμμένα. Καταγεγραμμένη είναι η κριτική που άσκησε προ της συνόδου το Άγιο Όρος ως σώμα αλλά και ορισμένες εκ των μονών ξεχωριστά και μόνο αυτά τα κείμενα εν συγκρίσει με το παρόν σαθρό ανερμάτιστο κείμενο είναι αρκετά, για να εκθέσουν το Άγιο Όρος ανεπανόρθωτα».

• [1] Έκδοση Αγιορειτών Πατέρων (2014), Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της πίστεως, Άγιον Όρος
• [2] Άγιον Όρος και Οικουμενισμός, Μικρή ανθολογία Αγιορειτικής Ορθοδόξου Ομολογίας,εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη: 2025
• [3] https://youtu.be
• [4] https://katanixi.gr
• [5] https://agiosioannisotheologoskavalas.blogspot.com

(Συνεχίζεται)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Άγιον Όρος και η πορεία προς τον Οικουμενισμό (Μέρος Α΄)