Κήρυγμα τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

«Καί ὅταν ἀπέθεσαν τό γράμμα αὐτό τῆς συγνώμης ἐπάνω στό σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, τότε αὐτομάτως τό σκήνωμα ξεκόλλησε. Καί μέ πομπές καί μέ δόξες ἔφεραν τό σκήνωμα στήν Κωνσταντινούπολη»

Ἀνακομιδή Λειψάνων Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου (27 Ἰανουαρίου)

Κήρυγμα τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση,
στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης (27.01.2002)

«Τοιοῦτος γάρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος,
κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν καί ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος»

Ἀκούσαμε τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν Πρός Ἑβραίους ἐπιστολή νά μᾶς δίνει μία εἰκόνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ἀρχιερέως. Μερικές φορές ἀπογοητευόμαστε ἀπό τά παραδείγματα τῶν ἀνθρώπων ἀρχιερέων. Πάθη, κακίες, μίση, ὁμαδοποιήσεις, μέσα, ρουσφέτια, συμφέροντα, θρόνοι, δόξες. Ἀλλά ἀρχιερεύς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός πάνω ἀπ᾽ ὅλους. Καί ὅσες κακίες καί ὅσα πάθη καί ἄν ἔχουν οἱ ἄνθρωποι ἀρχιερεῖς, αὐτά δέν βλάπτουν σέ τίποτε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἐπικεφαλῆς ἔχει τόν οὐράνιο ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μᾶς ταίριαζε, ταίριαζε στήν Ἐκκλησία νά εἶναι ἀρχιερεύς. «Τοιοῦτος γάρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν».

Οἱ ἄνθρωποι ἀρχιερεῖς, μέ ἀνθρώπινα πάθη καί ἀδυναμίες, καί οἱ ἄνθρωποι ἱερεῖς συμβαίνει, πολλές φορές, νά μήν εἴμαστε ὅσιοι, ἄκακοι, ἀμίαντοι, κεχωρισμένοι ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν. Μερικές φορές, μάλιστα, συμφυρόμαστε μέ τούς ἁμαρτωλούς καί εἴμαστε χειρότεροι καί ἀπ᾽ τούς χειρότερους ἁμαρτωλούς. Ὁ Χριστός, ὅμως, εἶναι ὁ ὅσιος, ὁ ἄκακος, ὁ ἀμίαντος, ὁ κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν. Καί ὄχι μόνον αὐτό. «Καί ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος». Εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἔχει τόση δόξα καί τόση καθαρότητα εἰς τρόπον ὥστε νά εἶναι πιό ψηλά, ἀκόμη, καί ἀπ᾽ τούς οὐρανούς.

Ἀλλά δέν εἶναι, ἀγαπητοί μου, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι οἱ ἀρχιερεῖς ἁμαρτωλοί καί κακοί καί ἐμπαθεῖς, πού ἀπογοητεύουν τούς ποιμαινομένους καί τό ποίμνιο καί μερικές φορές τούς σκανδαλίζουν. Στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας φάνηκαν παραδείγματα ἀνθρώπων ἀρχιερέων, πού ἀκολούθησαν πιστά καί ἀντέγραψαν τό πρότυπο τοῦ οὐρανίου ἀρχιερέως, τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἑνός τέτοιου ἀρχιερέως τή μνήμη γιορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τόν ὁποῖο, ἄλλωστε, θά γιορτάσουμε καί αὔριο, τήν Τετάρτη, μαζί μέ τούς ἄλλους δύο ἱεράρχας.

Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει σήμερα τήν ἀνακομιδή τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἡ ὁποία ἀνακομιδή τοῦ λειψάνου συνδέεται μέ τήν ἀξία του, μέ τούς ἀγῶνες του, μέ τήν παρρησία του, μέ τό θάρρος του. Διότι, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, διατελέσας πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἐπί ἕξι ἔτη, ἀπό τό 398 μέχρι τό 404, ἐστάλη ἐξόριστος ἐπί τρία ὁλόκληρα χρόνια, ἀπό τό 404 μέχρι τό 407, καί πέθανε μέσα στήν ταλαιπωρία τῆς ἐξορίας ἐπάνω εἰς τά Κόμανα τοῦ Πόντου, ἀφοῦ προηγουμένως πέρασε ἀπό τά βουνά τῆς Ἀρμενίας καί τοῦ Καυκάσου, ἀπό τήν Κουκουσό καί τήν Ἀραβησσό, ἐγκαταλελειμμένος καί ὁλομόναχος. Καί τρία ὁλόκληρα χρόνια ἐξόριστος δέν ἔπαυε νά μένει ὄρθιος καί ἄκαμπτος, «ὅσιος καί ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν», τούς ὁποίους ἁμαρτωλούς ὡς ἀρχιεπίσκοπος στήν Κωνσταντινούπολη ἤλεγξε καί καυτηρίασε· καί αὐτός ἦταν ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὑπέστη αὐτή τήν ἐξορία.

Τήν ἐποχή ἐκείνη, ἀγαπητοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας βρισκόταν σέ δύσκολη ἐποχή. Θά μποροῦσε κανείς νά τήν παραλληλίσει μέ τήν σύγχρονη ἐποχή. Δέν εἶναι καλύτερη ἡ δική μας ἐποχή· εἶναι ἴσως χειρότερη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου. Καί τότε εἶχαν προηγηθῆ μεγάλες αἱρέσεις καί μεγάλες ἀναταραχές. Ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ἡ αἵρεση τοῦ Μακεδονίου, ἡ ἀναβίωση τῆς εἰδωλολατρίας, ὁ νεοπαγανισμός στό πρόσωπο τοῦ αὐτοκράτορος Ἰουλιανοῦ. Δέν ἀφήνει, ὅμως, ποτέ ὁ Θεός τήν Ἐκκλησία του. Μέσα σ᾽ αὐτές τίς δύσκολες περιπτώσεις πού αὐτές οἱ αἱρέσεις καί τά κινήματα ταλαιπωροῦσαν τήν Ἐκκλησία, ἀνέστησε ὁ Θεός μεγάλους ἄνδρας, προφητικές φυσιογνωμίες. Τόν Μέγα Ἀθανάσιο, τόν Μέγα Βασίλειο, τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, οἱ ὁποῖοι, κυρίως, ἀγωνίστηκαν ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου, ἐναντίον τοῦ Μακεδονίου, ἐναντίον τοῦ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου καί τῶν εἰδωλολατρῶν.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶναι μία γενιά μετά ἀπό αὐτούς. Ὅταν συνῆλθε ἡ Β´ Οἰκουμενική Σύνοδος τό 381, στήν Κωνσταντινούπολη, στήν ὁποία Β´ Οἰκουμενική Σύνοδο προήδρευσε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, φίλος τοῦ Μ. Βασιλείου ‒ὁ Μ. Βασίλειος εἶχε μόλις πεθάνει δύο ἔτη νωρίτερα, τό 379, σέ νεαρότατη ἡλικία, σέ ἡλικία μόνο 49 ἐτῶν‒ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τήν περίοδο ἐκείνη, τό 381, ἦταν νεαρός σέ ἡλικία 30 ἐτῶν. Μόλις εἶχε ἐπιστρέψει ἀπό τήν ἔρημο, ἀπ᾽ τό μοναστήρι, ὅπου ἔκανε ἕξι ὁλόκληρα χρόνια ἐκεῖ καί ἀσκήθηκε καί ταλαιπωρήθηκε. Καί μόλις χειροτονήθηκε νεαρός διάκονος. Ἔμεινε στήν Ἀντιόχεια δώδεκα ὁλόκληρα χρόνια ὡς πρεσβύτερος. Καί ἐπετέλεσε ἐκεῖ ἕνα θαυμαστό κοινωνικό, φιλανθρωπικό καί διδακτικό ἔργο. Γέμιζαν οἱ ναοί γιά ν᾽ ἀκούσουν αὐτόν τόν Χρυσόστομο, τόν χρυσορρόα, ἀπό τό στόμα τοῦ ὁποίου τά λόγια ἔβγαιναν ὡς χρυσός. Ἀλλά καί συγχρόνως γέμισε ἡ Ἀντιόχεια ἀπό φιλανθρωπικά ἱδρύματα· πτωχοκομεῖα, γηροκομεῖα, ξενοκομεῖα. Καί αὐτός ὁ νεαρός κληρικός τό 398 ἀνέρχεται στόν περίβλεπτο θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί γίνεται πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, παρά τή θέλησή του, συρόμενος. Καί τό ὑπογραμμίζω αὐτό γιά νά γίνει παραλληλισμός σέ σχέση μέ τίς σημερινές ἀνόδους στά ἀνώτατα ἀξιώματα. Ξεσηκώθηκε ὁ λαός τῆς Ἀντιοχείας, πού τόν εἶχε ὑπεραγαπήσει, καί δέν τόν ἄφηνε νά φύγει ἀπό τήν Ἀντιόχεια νά πάει νά γίνει πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Καί τούς ὑποσχέθηκε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης πώς δέν θά φύγει, θά μείνει στήν Ἀντιόχεια πρεσβύτερος, παπᾶς. Στήν Κωνσταντινούπολη, ὅμως, ὁ βασιλεύς εἶχε ἄλλη γνώμη. Καί ἔστησαν μία πλεκτάνη καί τόν ξεγέλασαν. Τόν εἰδοποίησε ἕνας ἄρχων πώς δῆθεν θέλει νά τοῦ δείξει ὁρισμένους τόπους προσκυνήματος ἔξω ἀπό τήν Ἀντιόχεια καί νά πάει ἐκεῖ νά προσκυνήσει μαζί του. Καί τήν ὥρα πού ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ‒πρεσβύτερος, παπᾶς‒ βγῆκε ἐκεῖ στό προσκύνημα γιά νά ὑποδείξει τό προσκύνημα στόν ἄρχοντα, τόν ἀπήγαγαν. Καί τόν ἔσυραν παρά τή θέλησή του καί τόν πῆγαν στήν Κωνσταντινούπολη γιά νά γίνει πατριάρχης. Παρά τή θέλησή του.

Στήν Κωνσταντινούπολη ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος συνέχισε τό λαμπρό ἔργο πού εἶχε ἀρχίσει ὡς πρεσβύτερος στήν Ἀντιόχεια. Ἀλλά ἐκτός ἀπό τίς αἱρέσεις, ἀγαπητοί μου, τήν περίοδο ἐκείνη τήν Ἐκκλησία ἐμάστιζε ἕνα ἄλλο, ἐπίσης, μεγάλο κακό, τό ὁποῖο μαστίζει καί σήμερα τήν Ἐκκλησία μας. Μαστίζει, ἐπίσης, καί μερικούς ἀπό ἐμᾶς τούς Χριστιανούς. Εἶναι τό κακό τῆς ἐκκοσμικεύσεως, ὅπως λέμε στή γλώσσα τῆς Θεολογίας. Τί σημαίνει αὐτό; Τό νά μιμούμαστε οἱ Χριστιανοί αὐτά πού κάνουν, συνήθως, οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι· νά γίνεται ἡ Ἐκκλησία κόσμος· καί νά ζοῦν οἱ Χριστιανοί ὅπως ζοῦν οἱ συνήθεις κοσμικοί ἄνθρωποι· νά γλεντοῦν, νά διασκεδάζουν, νά ντύνονται πολυτελῶς, νά βάφονται οἱ γυναῖκες, νά φοροῦν κοσμήματα, νά διασκεδάζουν. Καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος αὐτός ὁ ἀσκητής, ἀπ᾽ τό μοναστήρι γύρισε, ἦταν δριμύς κριτής καί δριμύς κατήγορος αὐτῆς τῆς ὑψηλῆς κοινωνίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀπό τό στόχαστρό του δέν ξέφυγαν οὔτε οἱ ἄρχοντες, δέν ξέφυγε οὔτε, ἀκόμη, καί ἡ βασίλισσα, τήν ὁποία ἤλεγξε ὄχι μόνο γιατί γύρω της εἶχε ἕνα κύκλο κυριῶν τῆς αὐλῆς, οἱ ὁποῖες κατασκανδάλιζαν τόν λαό μέ τήν προκλητική τους ἐμφάνιση καί μέ τά προκλητικά γλέντια τους. Ποιός διαμαρτύρεται σήμερα; Μερικές φορές οἱ ἀρχιερεῖς μας, οἱ ἐπίσκοποί μας καί οἱ πατριάρχαι συμφύρονται μέ τούς ἄρχοντες καί μέ τίς κοσμικές κυρίες. Καί εἶναι σάν τούς κοσμικούς ἄρχοντες καί σάν τίς κοσμικές κυρίες. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος κατηγόρησε εὐθέως ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτος τρόπος ζωῆς αὐτός καί συμπεριέλαβε καί τήν βασίλισσα, ἡ ὁποία, μάλιστα, τόλμησε κάποια στιγμή νά στήσει καί μπροστά στό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας μία προτομή της καί γύρω ἀπό τήν προτομή της νά στήνονται χοροί καί τραγούδια σάν τά καρναβάλια πού θ᾽ ἀρχίσουν σέ λίγο καί ἐδῶ καί θά ξεσηκωθεῖ ὅλος ὁ κόσμος καί ὅλη ἡ νεολαία.

Παρακολουθώντας, λοιπόν, τά κηρύγματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου ἡ Εὐδοξία καί οἱ ἀριστοκράτισσες καί συμμαχώντας μέ ἀναξίους, αἰσχρούς, πόρνους κληρικούς, τούς ὁποίους ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶχε καθαιρέσει –δεκατρεῖς ἐπισκόπους εἶχε καθαιρέσει, ἀναξίους– συμμαχώντας, λοιπόν, μέ αὐτούς ἡ Εὐδοξία, ἀποφάσισε ν᾽ ἀπαλλαγεῖ ἀπ᾽ τόν Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο.

Τήν πρώτη φορά πού τόν ἐξόρισε ξεσηκώθηκε ὅλος ὁ κόσμος καί τήν ἀνάγκασε νά τόν φέρει πίσω. Ξεσηκωμένη ὅλη ἡ Κωνσταντινούπολη, ὅλος ὁ κόσμος στούς δρόμους καί θριαμβευτική ἦταν ἡ ἐπιστροφή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου.

Τή δεύτερη, ὅμως, φορά, βλέποντας ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος ὅτι κινδυνεύει νά αἱματοκυλισθεῖ ἡ πόλις ἀπό τήν ἐξέγερση τῶν ἀνθρώπων, πού τόν ἀγαποῦσαν, ἀποφάσισε ν᾽ ἀκολουθήσει τόν δρόμο τῆς ἐξορίας, μολονότι καί πάλι ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν ἀνάστατη.

Παραδίδει, μάλιστα, ἕνας ἱστορικός, ὁ Σωκράτης, στήν Ἐκκλησιαστική του Ἱστορία, ὅτι βλέποντας αὐτή τήν ὀργή τῆς βασίλισσας Εὐδοξίας ἐναντίον του, μιμήθηκε τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο, τοῦ ὁποίου τό ὄνομα ἔφερε καί παραλλήλισε τήν Εὐδοξία μέ τήν Ἡρωδιάδα καί εἶπε: «πάλιν Ἡρωδιάς μαίνεται», ἡ βασίλισσα, «πάλιν Ἠρωδιάς μαίνεται, πάλιν ὀρχεῖται, πάλιν ζητεῖ τήν κεφαλήν Ἰωάννου», ἄλλου Ἰωάννου, «ἐπί πίνακι». Ξανά, ἐπαναλαμβάνονται τά ἴδια. Καί ἐπαναλαμβάνονται καί σήμερα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Καί ἀκολούθησε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τόν δρόμο τῆς ἐξορίας στήν Ἀρμενία, στήν Κουκουσό, μέσα στά χιόνια. Ἐκεῖ, κάποια στιγμή, εἶπε ‒καί εἶναι τόσο παρήγορο αὐτό γιά ὅλους μας‒ «Βαρύς ὁ χειμών, ἀλλά γλυκύς ὁ παράδεισος». Ἔχει φουρτοῦνες καί χειμῶνες ἡ ζωή· φυσικούς καί πνευματικούς· ἀλλά ἔρχεται ὁ παράδεισος. Θά ἀντέξουμε τόν χειμώνα. Καί ἄντεξε ὁ ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος τά τρία χρόνια αὐτά τῆς βαριᾶς ἐξορίας.

Ἐκεῖ, βέβαια, στούς τόπους ὅπου πέρασε γινόταν ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καί σεβασμοῦ. Καί, τελικῶς, ἄφησε τή πνοή του στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 407 στά Κόμανα τοῦ Πόντου. Καί ἔμεινε τό λείψανό του ἐκεῖ. Ὁ Θεός, ὅμως, εἶναι ὁ κριτής καί ἡ κινητήρια δύναμη τῆς ἱστορίας. Μερικές φορές μπορεῖ νά φαίνεται ὅτι κυριαρχοῦν οἱ ἄρχοντες καί ἔχουν τή δύναμη οἱ ἄρχοντες καί κάνουν ὅ,τι θέλουν. Ὁ Θεός ὅμως, εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κατευθύνει τά πάντα. Ἔμεινε τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου 31 ὁλόκληρα χρόνια, μέχρι τό 438. Καί ὅταν στήν Κωνσταντινούπολη βρισκόταν ὁ γιός τῆς Εὐδοξίας, ὁ Θεοδόσιος ὁ Β´, καί παρετήρησε ὅτι στό μνῆμα τῆς μητέρας του, τῆς βασίλισσας, γινόταν παράξενα πράγματα –ἔτρεμαν τά πάντα γύρω ἐκεῖ, σειόταν ὁ τόπος, δέν ἡσύχαζε ὁ τόπος καί ἀναδυόταν μία ὀσμή ἀποφορᾶς– καί τοῦ εἶπαν οἱ ἄλλοι ὅτι αὐτό ὀφείλεται στούς διωγμούς πού ἔκανε ἡ μητέρα του ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ἀποφάσισε ὁ Θεοδόσιος νά ἐπαναφέρει τό λείψανο, νά ἐπαναφέρει τόν διωγμένο ἀρχιερέα, τόν ἐξόριστο ἀρχιερέα, νά τόν ἐπαναφέρει στήν Κωνσταντινούπολη. Νεκρό καί κεκοιμημένον, ἤδη.

Στέλνει καί ἀξιωματικούς καί φρουρά καί στρατιῶτες νά πᾶνε πάνω στά Κόμανα τοῦ Πόντου. Οἱ ἅγιοι, ὅμως, ζοῦν! Ὅταν πῆγαν οἱ στρατιῶτες νά πάρουν τή σορό, τό σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, σάν ζωντανός ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ἠρνήθη, ἦταν ἀμετακίνητο τό λείψανό του. Σάν νά ζητοῦσε, προηγουμένως, αἴτηση συγνώμης. Καί ἐπέστρεψαν ἄπρακτοι στήν Κωνσταντινούπολη. Καί ἐκεῖ, συσκεφθέντες γιά τό θέμα αὐτό, εἶπε ὁ πατριάρχης ὅτι: «Βασιλεῦ, θά πρέπει ἐσύ προσωπικά νά ζητήσεις συγνώμη ἀπ᾽ τόν ἅγιο Ἱεράρχη, τόν ὁποῖο ταλαιπώρησε ἡ οἰκογένειά σου». Καί τότε ὁ βασιλεύς ἔγραψε ὁ ἴδιος γράμμα ἰδιόχειρο, τό ὁποῖο σώζεται καί τό ἔστειλε στόν Ἅγιο Ἰωάννη. Τό μετέφεραν οἱ στρατιῶτες. Ζοῦσε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης. Ζοῦν οἱ ἅγιοι. Καί τοῦ λέγει: «Ἅγιε ἀρχιερεῦ· συγνώμη! Θεω- ροῦσα πῶς εἶσαι νεκρός. Καί ἔστειλα νά σέ πάρουν στρατιῶται καί νά σέ μεταφέρουν σά νεκρό. Ἀλλά ἐσύ εἶσαι ζωντανός καί ζεῖς καί ἀντιδρᾶς. Σέ παρακαλῶ, λοιπόν, νά δεχθεῖς τή συγνώμη γιά τούς γονεῖς μου, γιά τή μητέρα μου, τή βασίλισσα, καί νά δεχθεῖς νά ἐπιστρέψεις στήν Κωνσταντινούπολη».

Καί ὅταν ἀπέθεσαν τό γράμμα αὐτό τῆς συγνώμης ἐπάνω στό σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, τότε αὐτομάτως τό σκήνωμα ξεκόλλησε. Καί μέ πομπές καί μέ δόξες ἔφεραν τό σκήνωμα στήν Κωνσταντινούπολη.

Συνέβη δέ καί τό ἑξῆς ἄλλο θαῦμα κατά τή μεταφορά αὐτή. Ὅταν ἔφθασαν στήν ἀσιατική ἀκτή, ἀπέναντι στή Χαλκηδόνα, καί ἐπεβίβασαν τό λείψανο ἐπάνω σ᾽ ἕνα βασιλικό πλοῖο μέ συνοδεία πολλῶν ἄλλων πλοίων, τή στιγμή ἐκείνη πιάνει μιά θαλασσοταραχή φοβερή, πού διεσκόρπισε ὅλα τά πλοῖα ἐδῶ καί ἐκεῖ, δεξιά καί ἀριστερά. Καί τό βασιλικό πλοῖο, πού μετέφερε τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, πῆγε καί προσάραξε στό χωράφι μιᾶς χήρας, τό ὁποῖο χωράφι, βιαίως, εἶχε ἁρπάξει ἡ βασίλισσα Εὐδοξία ἀπ᾽ αὐτή τή πτωχή χήρα, γιατί τῆς ἄρεσε ὡς οἰκόπεδο. Καί εἶχε ἐλεγχθῆ γι᾽ αὐτό ἀπ᾽ τόν Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο. Ἦταν ἕνας ἀπό τούς λόγους γιά τόν ὁποῖο τόν ἐξόρισε, γιατί ὑπερήσπισε τήν πτωχή χήρα. Δικηγόρος, μάλιστα, στό ἐπάγγελμα ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος ἐγνώριζε νά ὑπερασπίζεται καλά τούς πτωχούς καί ἀδυνάτους. Πῆγε λοιπόν τό πλοῖο μέ τό σκήνωμά του καί ἄραξε στό χωράφι τῆς πτωχῆς χήρας, σά νά ζητοῦσε ἀπόδοση καί τοῦ χωραφιοῦ στή χήρα. Καί τό ἔκανε, ἀμέσως, ὁ Θεοδόσιος. Καί ἀπέδωσε, ἀμέσως, τό χωράφι στή πτωχή χήρα.

Καί στή συνέχεια, μετέφεραν τό λείψανο κατ᾽ ἀρχήν στό Ναό τῆς Ἁγίας Εἰρήνης. Ὁλόσωμο, ἄφθαρτο λείψανο. Μερικοί ἔχουμε προσκυνήσει τήν κάρα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου ἡ ὁποία σώζεται μέχρι σήμερα ἄφθαρτη στήν Ἱερά Μονή Βατοπαιδίου. Καί ἄφθαρτα, ἀκόμη, καί τά αὐτιά του, οἱ λωβοί τῶν αὐτιῶν· αἰώνιο θαῦμα! Μέχρι σήμερα τ᾽ αὐτιά τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου εἶναι ἄφθαρτα. Καί ὅταν μπῆκε στό Ναό τῆς ἁγίας Εἰρήνης τό σκήνωμα τό ἄφθαρτο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, φώναζε ὅλος ὁ λαός: «Ἀπόλαυε τόν Θρόνον σου, ἅγιε!» Δικός σου εἶναι ὁ θρόνος. Σέ ἐξόρισαν, ἀλλά ξαναπάρ᾽ τον πίσω, ἅγιε!

Μετά δέ, ὅταν ἔγινε ἡ μεταφορά στόν μεγαλύτερο Ναό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ὅπου καί ἐτάφη, τοποθέτησαν τό λείψανο ἐπάνω στόν Θρόνο. Ὅπως βάζουν τό λείψανο τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος. Καί ἐκεῖ κατά θαυμαστό τρόπο, ἄκουσαν ὅλοι νά ὁμιλεῖ τό σκήνωμα, ὁ κεκοιμημένος, τό λείψανο! Καί νά εὐλογεῖ τόν λαό λέγοντας: «Εἰρήνη πᾶσι».

Καί πανηγύρισε ἡ Κωνσταντινούπολις, γιατί ἐπανῆλθε ὁ Μέγας αὐτός ἱεράρχης, ὁ σοφός καί ἀγωνιστής.

Δέν θέλω, ἀγαπητοί μου, νά σᾶς κουράσω περισσότερο. Θ᾽ ἀκούσουμε πολλά γιά τόν Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο, καί τούς τρεῖς ἱεράρχας αὐτές τίς ἡμέρες. Ἐκεῖνο πού θέλω μόνο νά πῶ εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία πάντα ἀντιμετώπιζε προβλήματα· ἀλλά πάντοτε ὁ Θεός ‒νά μή φοβόμαστε‒ ἀνεδείκνυε καί θ᾽ ἀναδεικνύει ἄνδρας μέ παρρησία, μέ τόλμη, μέ ἁγιότητα, μέ ὁσιότητα γιά νά κρατοῦν τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας σέ καλή πορεία καί νά μιμοῦνται τό παράδειγμα τό αἰώνιο τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Χριστοῦ. «Τοιοῦτος γάρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς· ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπό τῶν ἁμαρτωλῶν καί ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος».

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, Ὁμιλίες στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ Ἔτους, τόμ. Β´ (Ἰανουάριος – Ἀπρίλιος – Τριῴδιον), Ἐκδόσεις Τό Παλίμψηστον, Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2024, σσ. 689-696.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI