Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Ο ηθικός ξεπεσμός της εποχής μας, εποχή του αξιακού ηδονισμού, οδηγεί νομοτελειακά σε οδύνες

Είναι αξεπέραστη τέχνη του διαβόλου, η καλλιέργεια της ιδέας στον κόσμο πως ο ίδιος (ο Εωσφόρος) δεν υπάρχει. 

Με την ίδια μεθοδολογία προσεγγίζει τα πάθη μας και καλλιεργεί στον απερίσκεπτο λαό, την ιδέα πως τα πάθη μας είναι δικαιώματα! 

Κατά την προσφιλή του πρακτική μάλιστα, διαφημίζει και την διαστροφή αυτή, με αποτέλεσμα τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην εποχή μας, την εποχή του ηδονισμού, να θεωρούνται θεμέλιο και πυλώνας της ανάπτυξης του δυτικού πολιτισμού.

Ο σεβασμός μάλιστα στα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελεί κορυφαία προϋπόθεση για την καριέρα και την επιτυχία των πολιτικών σε διεθνές, εθνικό αλλά και τοπικό επίπεδο. 

Η παραφωνία παρατηρείται όταν ακούμε το αφήγημα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων από χείλη κληρικών, είτε πρόκειται για τον πιο τελευταίο διάκονο, είτε για Ιερέα ή Ιερομόναχο, είτε για Μητροπολίτη, Αρχιεπίσκοπο ή Πατριάρχη.

Ίσως μάλιστα ο όρος παραφωνία να μην αντανακλά το ύψος και το βάθος της εκτροπής. Εάν αντί για τον όρο εκτροπή χρησιμοποιήσουμε τον όρο, πνευματικό «έγκλημα» ή πλάνη ή αιρετική άποψη, μάλλον προσεγγίζουμε τη σπουδαιότητα του θέματος με περισσότερη ακρίβεια.

Φτάσαμε λοιπόν στις μέρες μας να συζητάμε για ανθρώπινα δικαιώματα όταν αγγίζουμε ζητήματα όπως: η έκτρωση (η δολοφονία του ανυπεράσπιστου εμβρύου), η δωρεά οργάνων (με την βολική εφεύρεση του εγκεφαλικού θανάτου), οι παρελάσεις μέχρι και ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων, η καύση των νεκρών (ή κομποστοποίηση), η ευθανασία (ως δήθεν φροντίδα όταν ο ασθενής πονάει και η ασθένεια του είναι θανατηφόρος), η εγχείρηση αλλαγής φύλου (και οι θεραπείες μεταστροφής από την ηλικία των 15 ετών), η αποποινικοποίηση ναρκωτικών ουσιών, η οπλοφορία κ.α.

Ως Ορθόδοξοι έχουμε χρέος να γνωρίζουμε τη θέση της Εκκλησίας για τα ζητήματα αυτά, ήτοι την Αγία Γραφή, τους Ιερούς Κανόνες και την διδασκαλία και τη συμφωνία των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, επί των θεμάτων αυτών.

Όταν δε ακούμε ή βλέπουμε ή διαβάζουμε Ιερέα, Ιερομόναχο ή Επίσκοπο να κηρύττει ή να διδάσκει αλλότρια από την Εκκλησία, να σταθούμε με παρρησία ενώπιον του και να ζητήσουμε εξηγήσεις.

Αν δεν διορθώνεται, να απευθυνθούμε στον προϊστάμενο του ή την προϊσταμένη του αρχή. 

Σε κάθε περίπτωση δεν εκκλησιαζόμαστε σε ναό που Ιερουργεί εκείνος, μήπως και συνετιστεί και περιμένουμε τον Μητροπολίτη, τον Πατριάρχη ή την Σύνοδο να επιληφθεί του θέματος.

Όταν η γάγγραινα αυτή, της αυθαιρεσίας του κλήρου, εξαπλώνεται και σε δογματικά θέματα, σε ζητήματα πίστεως και γινόμαστε μάρτυρες διαρκώς μια επίμονης διαστροφής τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας (αποδοχή των αιρετικών και των σχισματικών ως «εκκλησίες», αντικανονικές συμπροσευχές με αιρετικούς, θεωρία των κλάδων, θεωρία των δύο πνευμόνων, αναγνώριση ιερότητας στο Κοράνι κλπ), με πρόφαση την πρόοδο του διαχριστιανικού και του διαθρησκειακού διαλόγου, τότε τι θα πρέπει να πράξει ο πιστός λαός του Θεού; 

Ποια διέξοδο δίνουν οι Ιεροί Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η πρακτική εφαρμογή τους από εκείνους που σήμερα τιμούμε ως Αγίους; 

Η διακοπή μνημόνευσης των αιρετιζόντων Επισκόπων, η Θεοπαράδοτη Αποτείχιση από την παναίρεση του Οικουμενισμού, είναι ο έσχατος Ιεροκανονικός, Αγιοπατερικός και Αγιοπαράδοτος τρόπος αντίδρασης, εντός της Εκκλησίας. 

Είναι δικαίωμα μας, όχι όμως ανθρώπινο δικαίωμα για να δικαιολογήσουμε τα πάθη μας, αλλά για να ομολογήσουμε το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 

Καλή Μετάνοια. 

Καλή ομολογία έως τέλους.  

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI