του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Πώς κατάφεραν να μας μπερδέψουν έτσι, να μας διχάσουν, να μας ξεμοναχιάσουν;

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Άσπρο Μαύρο, Γυάλινη φυλακή

Ελευθέριος Κοσμίδης

Στέκομαι στο μπαλκόνι ακίνητος και ρουφώ στιγμές πριν το χάραμα, αναζητώντας λίγη ησυχία. Παρέα μου ένας ελληνικός καφές με ολίγη και ένα ποτήρι νερό.

Η θορυβώδης πόλη, παρέα με την αυθύπαρκτη αίσθηση του επείγοντος σχεδόν σε όλα, μας έχει στριμωγμένους στα σχοινιά και μας σφυροκοπάει ανελέητα. Μα αντί με γροθιές μας επιτίθεται με δύο όπλα: το άγχος και το φόβο.

Όταν δεν έχεις χρόνο ούτε να σκεφτείς, η ζωή μας καταντά ένα φιλμ και ο ρόλος μας μοιάζει με του κομπάρσου. Ποιος είναι τελικά ο σεναριογράφος στο φιλμάκι της ζωής μας; Ποιος άραγε να είναι ο σκηνοθέτης;

Όταν στη ζωή μας κυρίαρχο συναίσθημα είναι ο φόβος, τότε τα χρόνια περνούν και εμείς γερνάμε πρώτα εσωτερικά και μετά εξωτερικά. Αυτό καταντήσαμε, γερασμένοι κομπάρσοι από μέσα προς τα έξω.

Τέτοιες σκέψεις με οδήγησαν να στέκομαι στο μπαλκόνι ακίνητος και να ρουφώ στιγμές πριν το χάραμα, πατώντας φρένο στη βιασύνη, δίχως φόβο.

Τελικά ίσως γι’ αυτό γεμίζουν τα γήπεδα και ο κόσμος στρατεύεται γύρω από μια φανέλα. Την ώρα του αγώνα σταματά ο χρόνος και με τόσους συνοπαδούς τριγύρω φόβος δεν υπάρχει.

Στις μέρες μας ζούμε ακραίες συνθήκες εκφοβισμού και τρομοκρατίας. Τα αφεντικά όλης της γης που διαφεντεύουν, όντας αόρατοι, κράτη και κυβερνήσεις, έπλεξαν υπομονετικά ένα ψηφιακό δίχτυ και μας ψάρεψαν όλους.

Πώς κατάφεραν να μας μπερδέψουν έτσι, να μας διχάσουν, να μας ξεμοναχιάσουν;

Τα καθρεφτάκια που έδιναν οι χρυσοθήρες στους Ινδιάνους, πιο λαμπερά, πιο φανταχτερά, μας καθηλώνουν. Η φυλακή μας δεν είναι φτιαγμένη από κάγκελα αλλά από γυάλινες οθόνες.

Πίσω από την οθόνη ο καθένας από εμάς απομονωμένος και ξιπασμένος, έρμαιο των δικών του παθών, σκλαβώθηκε στα κοινωνικά δίχτυα και καταστάθηκε εντελώς ακοινώνητος.

Τα μέσα της μαζικής ενημέρωσης πολλαπλασιάστηκαν ραγδαία στο όνομα της ελευθερίας του τύπου και έγιναν τόσα πολλά που πλέον αντιστοιχεί σχεδόν ένα μέσο ανά εκατό χρήστες.

Αποτέλεσμα η απόλυτη διαφωνία. Εκπαιδευόμαστε οικειοθελώς στην πολυφωνία και καταντούμε να ζούμε στην αφωνία.

Στέκομαι στο μπαλκόνι ακίνητος και ρουφώ στιγμές πριν το χάραμα, αναζητώντας λίγη ησυχία. Παρέα μου ένα κομποσχοίνι:

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με, δι’ ευχών του Αγίου γέροντά μου!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra