Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Ο Φώτιος Κόντογλου φωτίζει αυτή την πληγή στο σώμα της Εκκλησίας

Άξιος…

Όταν ήρθα στη Θεσσαλονίκη το 1991 από την Αγία Κυριακή Καστοριάς, άβγαλτο χωριατόπουλο, γεμάτος χαρά και όνειρα, η κατήχηση μου ήταν στοιχειώδης. 

Τα παιδιά στο σπίτι εκκλησιαζόμασταν καθε Κυριακή, κοινωνούσαμε όπως μας «κανόνιζε» η μάνα μου, σχεδόν μέχρι να ενηλικωθούμε. 

Στο χωριό ανάλογα και με τις παρέες είχαμε συσχετίσει τη νηστεία με την Θεία Κοινωνία και όχι πρωτίστως με την εξομολόγηση. 

Όλα αυτά στην Καστοριά, δηλαδή λίγο πιο δίπλα από την Μητρόπολη Φλώρινας, εκεί που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της εν Χριστώ διαποίμανσης ο Άγιος Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης. Η πνευματική άνθιση της όμορης Μητροπόλεως ήταν ασυγκρίτως μεγαλύτερη και αξιοζήλευτη.

Ήταν όμως στην Πρόνοια του Θεού να συναντήσω και να με δεχτεί ως πνευματικός και γέροντας, στα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, ένα άξιο τέκνο του Αγίου Επισκόπου Αυγουστίνου, ο μακαριστός, ομολογητής και σημειοφόρος +π. Νικόλαος Μανώλης, και να συνδέσω τη ζωή μου μαζί του μέχρι σήμερα (και εύχομαι εις τον αιώνα), προς δόξαν Κυρίου…

Στο πλευρό του ανδρώθηκα με τα νάματα της ανόθευτης Ορθόδοξης πίστης, το Αγιορείτικο τυπικό, τον ανεξερεύνητο πλούτο της μονολόγιστης Ευχής, της σχεδόν καθημερινής εξαγόρευσης των λογισμών και τελικά με το γνήσιο Ορθόδοξο βίωμα…

Περνώντας οι δεκαετίες, ο γέροντας μάς μάθαινε σαν ποιηματάκι πως ο Παπισμός είναι αίρεση και ο Οικουμενισμός παναίρεση. Συνολικά, και μετά την παρέλευση 25 ετών, όντας εφημέριος και προϊστάμενος του Ιερού Βυζαντινού Ναού Προφήτη Ηλία, Άνω Πόλεως Θεσσαλονίκης, αυτό το ποιηματάκι έμελλε να αποτελέσει την «πέτρα του σκανδάλου» και να ξεσηκώσει θύελλα αδυσώπητων διώξεων εναντίον του από την Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, μετά την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού ομολογητή Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος Β’.

Μετά μάλιστα και την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης και το κείμενο «Προς το Λαό» της Εκκλησίας της Ελλάδος με τα 11 ψέματα, ο μακαριστός ομολογητής Γέροντάς μας προχώρησε μαζί με τον Ομότιμο Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. π. Θεόδωρο Ζήση στη διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του οικείου Επισκόπου τους, του από Αλεξανδρουπόλεως +Ανθίμου (Ρούσσα), ανήμερα της Κυριακής της Απόκρεω και της Κυριακής της Ορθοδοξίας αντίστοιχα, του έτους 2017.

Πώς γίνεται ένας ταπεινός λευίτης, ένας εργάτης της μονολόγιστης Ευχής, ένας αξιομίμητος ρέκτης της Ιεράς Προσκομιδής, ένας φιλοαγιορείτης, Θεοτοκόφιλος και φιλακόλουθος κληρικός με παιδική ψυχή και φωτεινό παράδειγμα άδολης και ανυπόκριτης υπακοής στον Όσιο Γέροντα του, να στοχοποιηθεί και να διωχθεί σαν το σκυλί;

Οι διώξεις οργανώθηκαν και υλοποιήθηκαν… από κληρικούς!

Στη δική τους χειροτονία δεν αναφώνησε το πλήθος «Άξιος, Άξιος, Άξιος;» Γίνεται ένας κληρικός, διάκος, παπάς ή Επίσκοπος, να γίνει μισθωτός, λυκοποιμένας και να κριθεί ενώπιον του Θεού «ανάξιος;» 

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, κινήθηκαν ανακρίσεις, έγιναν ακόμα και παραπειστικές ερωτήσεις σε κάποιους ενορίτες (προσωπικά ήμουν σε αυτή την κατηγορία).

Ήταν σε όλους φανερό πως το «έγκλημα» για το οποίο διώχθηκε ο Γέροντας ήταν η αντιοικουμενιστική, η αντιπαπική και η εν γένει αντιαιρετική του δράση!!! 

Παρακολουθούμε σήμερα, υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στην εκκλησιαστική διοίκηση, ενώ ομνύουν πως δεν προδίδουν την πίστη, να κινούνται ολοταχώς προς μια «ένωση» μετά των αμετανόητων αιρετικών δίχως δογματική ενότητα, ήτοι δίχως μετάνοια και επιστροφή στη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Καλλιεργείται εκ νέου από την διοικούσα Εκκλησία ο διχασμός σε φιλενωτικούς (οικουμενιστές) και ανθενωτικούς (μνημονεύοντες και μη μνημονεύοντες -αποτειχισμένους) κληρικούς. 

Η κοροϊδία και η υποτίμηση του ποιμνίου γίνεται πλέον κατά πρόσωπο.  

Αντί άλλου σχολιασμού αφήνουμε την χαριτωμένη πένα του ευλογημένου κυρ Φώτη Κόντογλου να φωτίσει το ζήτημα που μας διαβεβαιώνει πως πάντα υπήρχαν ανάξιοι κληρικοί, κοντά στους αγίους ρασοφόρους. Αλλά σήμερα το πράγμα εχειροτέρεψε κατά πολύ στην Ορθόδοξη Εκκλησία…

«Οι ανάξιοι κληρικοί βλάπτουν την Εκκλησία

Δυστυχώς όπου σταθή κανείς ακούει επικρίσεις και παράπονα για τους κληρικούς μας για την αδράνεια της Εκκλησίας μας. Αυτό στενοχωρεί και θλίβει κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό και πολύ περισσότερο εκείνους που έχουν πιο στενούς πνευματικούς δεσμούς με την Εκκλησία.

Η αλήθεια είναι ότι εξ αιτίας κάποιων αναξίων  κληρικών γενικεύεται η δυσφήμιση της Εκκλησίας και πως εξογκώνονται τα παραστρατήματα των ιερωμένων, κι’ αυτό είναι φυσικό, επειδή ο λαός έχει την απαίτηση οι κληρικοί να είναι χωρίς κηλίδα, αλλοιώς δεν τους αναγνωρίζει για πνευματικούς οδηγούς του. 

Οι πολλοί δεν είναι σε θέσι να ξεχωρίσουν το πρόσωπο από το πνευματικό λειτούργημα που κάνει, και επηρεάζονται τόσο πολύ από κάποιο σκάνδαλο που φημολογείται για έναν ιερωμένο, ώστε γίνονται άπιστοι, δεν πατούν πια σε εκκλησία και είναι πολύ δύσκολο έναν τέτοιο αγανακτισμένο αποστάτη να τον συμφιλιώση κανείς με την Εκκλησία. Μήτε ένας Χρυσόστομος μπορεί να κάνει ένα τέτοιο κατόρθωμα. 

Αφήνω πως όποιος επιχειρήση να μετατρέψη έναν τέτοιον άνθρωπο από την απέχθεια που πήρε για την θρησκεία, θα βρή τον μπελά του και μπορεί ν’ ακούση ότι »κι’ αυτός είναι υποκριτής, γιατί σκεπάζει τις αθλιότητες των παπάδων». Οι τέτοιοι άνθρωποι, αν δεν γίνουν ολότελα άθεοι, πηγαίνουν και γίνονται χιλιαστές ή ευαγγελιστές ή παπικοί ή προτεστάντες.

Τα σκάνδαλα των ρασοφόρων μας είναι η σπουδαιότερη αιτία που πληθαίνουν οι αιρετικοί, και μάλιστα, αυτοί οι νέοι προσύλητοι γίνονται φανατικώτατοι μέσα στην αίρεση που προσχωρούν, αηδιασμένοι από τους ανάξιους ιερωμένους μας. Για τούτο πρέπει να τρέμουν οι κληρικοί μην τυχόν ακουσθή το παραμικρό σε βάρος τους, γιατί οι ψυχές που χάνονται θα ζητηθούν μια μέρα απ’ αυτούς. 

Ο Χριστός είπε στους μαθητές του ότι αυτοί είναι το φως του κόσμου και το άλας της Γης, και ότι πρέπει να λάμψει το φως τους έμπροσθεν των ανθρώπων για να ιδούνε τα καλά έργα τους και δοξάσουν τον πατέρα τον εν τοις ουρανοίς. Λοιπόν, κι’ όταν γίνεται το ανάποδο, δηλαδή όταν οι άνθρωποι βλέπουν τα κακά έργα τους, αντί να δοξάσουν το Θεό, θα τον βλασφημήσουν. Και αιτία θα είναι όχι οι άθεοι, όχι οι εχθροί του Χριστού, αλλά οι ίδιοι οι μαθητές και αντιπρόσωποι του στον κόσμο, »οι κεχρισμένοι».

Πάντα, σε κάθε εποχή, υπήρχαν οι ανάξιοι κληρικοί, κοντά στους αγίους ρασοφόρους. Αλλά σήμερα το πράγμα εχειροτέρεψε κατά πολύ. 

Μία από τις πολλές αιτίες αυτής της θλιβερής καταστάσεως είναι ότι γίνονται συχνά κληρικοί κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν κλίση στην θρησκεία  και που γι’ αυτούς το ρασοφορείν είναι ένα επάγγελμα. 

Ο ιερεύς όχι μοναχά πρέπει να έχει κλίση στην θρησκεία, αλλά να φλέγεται από πίστη και αγάπη προς τα θεία, να είναι »τω πνεύματι ζέων», όπως λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Και  να τελεί την θείαν μυσταγωγία με τέτοια κατάνυξη, που πολλές φορές να δακρύζη μπροστά στην Αγία Τράπεζα, ιερουργώντας με φόβο και τρόμο. 

Ενώ πολλοί από τους σημερινούς ρασοφόρους, αντί η ευσέβεια τους και η κατάνυξη τους να συνεπάρη τους εκκλησιαζομένους, τους παγώνει η ατονία, η αδιαφορία και η ψυχρότητα με την οποία εκτελούν τις ιεροτελεστίες. Σ’ αυτό συνεργεί και η άθλια θυμελική μουσική που ακούεται σε πολλούς ναούς αντί για ψαλμωδίες…

Επειδή, λοιπόν, λείψανε από την Εκκλησία  μας ιερωμένοι που έχουν φωτιά μέσα τους, η Εκκλησία αυτή δεν μπορεί παρά να βραδυπορή, ασυγκίνητη κι’ αδιάφορη για όσα θα έπρεπε να την ενδιαφέρουν ζωηρά, αδιάφορη για ότι το ποίμνιο της σκανδαλίζεται και δοκιμάζεται σκληρά η πίστη του από τα καμώματα μερικών ιερωμένων, αδιάφορων για την παραμόρφωση της ιεράς παραδόσεως, αδιάφορη για τα τέκνα της που την αρνιούνται, για να πυκνώσουν τις τάξεις των διαφόρων αιρετικών, με κίνδυνο αυτή η αιμοραγία της να καταντήση θανάσιμη γι’ αυτήν».

Φ. Κόντογλου
Ασάλευτο θεμέλιο, 
Ακρίτας 1993

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI