Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

«…ἑώρακας τί οὗτοι ποιοῦσιν; ἀνομίας μεγάλας ποιοῦσιν ὧδε τοῦ ἀπέχεσθαι ἀπὸ τῶν ἁγίων μου…» (Ιεζ. 8 στιχ. 6)

Στις 29 Νοεμβρίου 2025 τελέστηκε στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι Δοξολογία, παρόντος του πάπα Λέοντος ΙΔ’ [1].

Τα όσα μιαρά συνέβησαν στο Φανάρι ο ομολογητής και ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.,πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, κατήγγειλε σε διεξοδικότατη ομιλία του, η οποία θα αναρτηθεί στην Ιστοσελίδα Κατάνυξη την ερχόμενη Δευτέρα (8 Δεκεμβρίου). Στην γραμμή του διδασκάλου μας κάνουμε τα εξής σχόλια:

Ιλιγγιά και θρηνεί κανείς βλέποντας τον αντίχριστο Ποντίφικα εντός του Ορθόδοξου ναού και μάλιστα κατά την τέλεση ακολουθίας. 

Φρίκη προκαλεί η μνημόνευση του αιρεσιάρχη Πάπα ως κανονικού Ορθόδοξου Επισκόπου. 

Κατά τη διάρκεια της δοξολογίας έγινε ειδική δέηση για την υγεία των δύο εκκλησιαστικών ηγετών, ενώ ο Πάπας Λέων αναφέρθηκε πρώτος και μάλιστα ως «αγιώτατος».

Συγκεκριμένα ο διάκονος εκφώνησε την εξής δέηση:

«Έτι δεόμεθα υπέρ του αγιωτάτου επισκόπου και πάπα Ρώμης Λέοντος και του Αρχιεπισκόπου και Πατριάρχου ημών Βαρθολομαίου, και υπέρ του κατευθυνθήναι τα διαβήματα αυτών εις παν έργον αγαθόν». 

῾Ο ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς γράφει γιά τὸ μνημόσυνο τῶν Λατίνων [2]:

«Φεύγετε καί ὑμεῖς, ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονευτῶν. Ἴδε, ἐγώ Μᾶρκος ὁ ἁμαρτωλός, λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ μνημονεύων τοῦ πάπα ὡς ᾿Ορθοδόξου ἀρχιερέως, ἔνοχος ἐστίν πάντα τά τῶν Λατίνων ἐκπληρῶσαι, μέχρι καί αὐτῆς τῆς κουρᾶς τῶν γενείων καί ὁ λατινοφρονῶν μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται» .

Οι αντικανονικές και ανεπίτρεπτες συμπροσευχές μετά των αιρετικών που συντελούνταν τόσο καιρό δεν φαίνεται να προβλημάτιζαν το πλήρωμα των Ορθοδόξων (αρχιερέων, κληρικών, μοναχών και λαϊκών). Τώρα η μετοχή σε Ορθόδοξη Ακολουθία του μιαρού αιρεσιάρχη δεν προκαλεί σκανδαλισμό; Δεν είναι αρκετό πειστήριο για την διακοπή κοινωνίας με τους φιλο-παπιστές; 

Η μνημόνευση του Πάπα, πριν τον Πατριάρχη Κων/πόλεως μάλιστα, δεν αποτελεί βεβαίωση γι’ αυτούς που μετείχαν στην δοξολογία πως έχουν την ίδια πίστη;

Πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, όταν δεν έχουν αρθεί εν τοις πράγμασι όλες οι εκκλησιολογικές και δογματικές μας διάφορες, και οι παπικοί δεν έχουν αποκηρύξει τις μυριάδες πλάνες και κακοδοξίες τους που προκάλεσαν ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ μας;

Και σαν να μην αρκούσε η προαναφερθείσα δέηση… του έψαλλαν και πολύχρονιο στο τέλος!

«Τον αγιώτατον και μακαριώτατον πάπαν Ρώμης κύριον κύριον Λέοντα, Κύριε φύλαττε αυτόν εις πολλά έτη…»

Να ζήσει πολλά έτη ο Αιρεσιάρχης για να προκαλέσει όσο το δυνατό περισσότερες καταστροφές; 

Βέβαια δεν είναι πρώτη φορά που συντελούνται αυτά στο Φανάρι.

Διαβάζουμε στο βιβλίο «Έγινε η Ένωση των Εκκλησιών» του κ. Σακαρέλλου Αθανάσιου [2]:

«[…] στις 29 Νοεμβρίου 2006, ἐπίσημη ἐπίσκέψη τοῦ πάπα Βενεδίκτου 16ου στη Κωνσταντινούπολη. Κατά τόν ἑσπερινό καί τή θεία Λειτουργία ὁ πάπας ἀντάλλαξε μέ τόν Βαρθολομαῖο λειτουργικούς ασπασμούς, εὐλόγησε το περιστασιακό έκκλησίασμα, τοῦ ἔψαλαν «πολιχρονισμούς» […] τέλος δὲ ὁ διάκονος τοῦ Βαρθολομαίου ἔκανε τὴν ἑξῆς δέηση:

«Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τοῦ ἁγιωτάτου ἐπισκόπου καὶ πάπα Ρώμης Βενεδίκτου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατριάρχου ἡμῶν Βαρθολομαίου καὶ ὑπὲρ τοῦ κατευθυνθῆναι τά διαβήματα αὐτῶν εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν» !!!

Δὲν εἶναι ἡ δέηση αὐτὴ «μνημόνευση ἐπ’ ἐκκλησίας» τοῦ πάπα;
Εἶναι δυνατόν νά ἔχει κανεὶς ἀντίρρηση σ’αὐτό;
Τό μνημόσυνο αὐτό τοῦ πάπα σημαίνει Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν !!!.»

Παραθέτουμε ενδεικτικά μερικές μόνο από τις πλάνες και κακοδοξίες των αιρετικών Λατίνων, όπως αναγράφονται στην «Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της πίστεως» (Έκδοση Αγιορειτών Πατέρων) [3]: 

«[…] 2) τό Filioque (ἡ εκπόρρευσιν του Ἁγίου Πνεύματος και ἐκ τού Υἱοῦ).
3) ἡ κτιστή θεία Χάρις,
4) τό πρωτεῖο ἐξουσίας,
5) ἡ κατοχή τόσο τῆς κοσμικῆς ὅσο καί τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας ἀπό τόν Πάπα,
6) τό ἀλάθητο,
7) οἱ θεωρίες περί ἐσχάτου κριτοῦ τῆς Ἐκκλησίας, περί αὐθεντίας, περί μοναρχικοῦ
ἀξιώματος, ἐκκλητοῦ καί ἀναμαρτησίας, περί ἄκρου Ἀρχιερέως τοῦ Παπα,
8) το διά ῥαντισμοῦ «βάπτισμα»,
9) τά ἀζυμα (όστια),
10) ἡ μεταβολή τοῦ ὅπτου οἶνον σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ μετά ἰδρυτικά λόγια καί ὄχι μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί η θεωρία της μετουσιώσεως, 
11) ἡ στέρηση τῆς κοινωνίας τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ στούς Λαϊκούς καί ἡ παροχή σέ αὐτούς μόνο τοῦ Σώματος,
12) ἡ στέρηση τῆς θείας Κοινωνίας ἀπό τά νήπια,
13) ἡ Μαριολατρεία,
14) ἡ ἄσπιλος σύλληψη τῆς Θεοτόκου,
15) τό καθαρτήριο πῦρ,
16) τά λυσίποινα,
17) ἡ περίσσεια αξιομισθία τοῦ Χριστοῦ,
18) ἡ περίσσεια τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων,
19) ἡ ἀξιομισθία τῶν ἔργων τοῦ ἀνθρώπου,
20) τά ἀγάλματα καί γενικά ὴ θρησκευτική ζωγραφική ἀντί τῆς Ὀρθοδόξου εἰκονογραφίας,
21) ἡ ὑποχρεωτική ἀγαμία τοῦ κλήρου,
22) ἡ ἀναγνώριση σφαγέων (βλ. Στέπινατς) ώς «ἁγίων»,
23) ἡ θεωρία περί προβολῆς καί ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης, λόγω τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καί γενικά τό δικανικό πνεῦμα, ἀπό τό ὁποῖο κυριαρχεῖται ὁ Παπισμός,
24) ἡ απόρριψη τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως καί ἒκμετάλλευση τῆς ὡς ὀργάνου τῆς παπικῆς διδακτικῆς ἐξουσίας (ὁ Πάπας εἶναι ἡ Παράδοση),
25) ἡ άποψη ὅτι ὁ ἀλάθητος Παπας εἶναι ὁ μοναδικός φύλακας, κριτής καί ἐρμηνευτής τῆς θείας Ἀποκαλύψεως,
26) ἡ θεώρηση τῆς ἀρχεγονικῆς δικαιοσύνης ὡς ὑπερφυσικοῦ δώρου τῆς θείας Χάριτος, πού προστέθηκε «κατά συμβεβηκός» στό «κατ’ εἰκόνα», τό ὁποῖο νοεῖται μέσα σέ πλαίσια ἀυτάρκειας καί στατικότητας,
27) ἡ ἀπώλεια τῆς ἀρχεγονικῆς δικαιωσινῆς καί ἡ διατήρηση ἀλώβητου καί αἰώνιου τοῦ κατ εῖκονα,
28) ἡ «πασχούσα Ἐκκλησία», ἡ ὁποία ἀποτελεῖται ἀπό τούς πιστούς, πού βρίσκονται στο καθαρτήριο πῦρ,
29) ἡ απόρριψη τῆς ἰσότητος τῶν ἐπισκόπων,
30) τό συγκεντρωτικό καί ἀπολυταρχικό διοικητικό σύστημα μέ ἀπόλυτο μονάρχη τόν Παπα, που εισήγαγε τόν παποκαισαρισμό,
31) τά μοναχικά τάγματα καί ὁ ὀργανωτικός κοινωνικός χαρακτήρας τοῦ μοναχισμοῦ,
32) ὁ απρόσωπος καί δικανικός χαρακτήρας τοῦ μυστηρίου τῆς εξομολογήσεως,
33) ἡ ἕπαρατη Οὐνία, δούρειος ἵππος τοῦ Παπισμοῦ».

Με αυτή την «ουνιτική» δοξολογία  που τελέστηκε στο Φανάρι, στον πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου, και τα όσα βδελυρά συνέβησαν εκεί, θυμόμαστε τα λόγια του Κυρίου στον προφήτη Ιεζεκιήλ για τα όσα βδελυρά συνέβαιναν στον ναό του Σολομώντα. 

«καὶ εἶπε πρός με· ἑώρακας, υἱὲ ἀνθρώπου; μὴ μικρὰ τῷ οἴκῳ ᾿Ιούδα τοῦ ποιεῖν τὰς ἀνομίας, ἃς πεποιήκασιν ὧδε; διότι ἔπλησαν τὴν γῆν ἀνομίας, καὶ ἰδοὺ αὐτοὶ ὡς μυκτηρίζοντες».

(Καὶ εἶπε πρὸς ἐμὲ ὁ Κύριος: Τὰ εἶδες, ἄνθρωπε, ὅλα αὐτά; Μήπως εἶναι μικρὸν καὶ ἀσήμαντον πρᾶγμα νὰ κάμνονν οἱ Ἰουδαῖοι τὰς ἀνομίας αὐτάς, τὰς ὁποίας διέπραξαν αὐτοὶ ἐδῶ εἰς τὸν ἅγιον Ναόν μου; Δὲν εἶναι μικρόν, διότι ἐγέμισαν τὴν χώραν μὲ ἀνομίας καὶ ἀσεβείας καὶ ἐνεργοῦν ὡσὰν νὰ μυκτηρίζουν καὶ νὰ ἐμπαἰζουν Ἐμὲ καὶ τὸν Νόμον μου).

«καὶ ἐγὼ ποιήσω αὐτοῖς μετὰ θυμοῦ· οὐ φείσεται ὁ ὀφθαλμός μου, οὐδὲ μὴ ἐλεήσω».

(Θὰ ἐνεργήσω λοιπὸν καὶ Ἐγὼ ἀναλόγως.Θὰ τοὺς φερθῶ μὲ θυμόν.Δὲν θὰ τοὺς λυπηθῇ ὁ ὀφθαλμός μου, οὔτε θὰ τοὺς εὐσπλαγχνισθῶ) (Ιεζ. 8, στιχ. 17,18) [4].

Καλή μετάνοια!

• [1] https://www.vimaorthodoxias
• [2] Σακαρέλλος Κ. Αθανάσιος, Έγινε η Ένωση των Εκκλησιών, εκδ. Αγαθός λόγος, Αθήνα:2025
• [3] Έκδοση Αγιορειτών Πατέρων, Διαχρονική μαρτυρία στους αγώνες υπέρ της πίστεως, Άγιον Όρος:2014
• [4] https://www.saint.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI