Γράφει ο “Παρακαταθικός”

 Η ελληνική κοινή γνώμη στο έλεος της οικουμενιστικής παράνοιας

Με αφορμή τον θάνατο του Πάπα Φραγκίσκου και όσα επακολούθησαν, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της χώρας μας παρακολουθήσαμε υπερβολές και ακρότητες, που ούτε τυχαίες ήταν, ούτε αυθόρμητες.

Δημοσιογράφος χαρακτήρισε τον Πάπα μέχρι και θεάνθρωπο!

Ορθόδοξοι (κατά τα άλλα) Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι και Επίσκοποι τον χαρακτήρισαν «αδερφό», «αγιώτατο», «φίλο της Ορθοδοξίας», και του ευχήθηκαν μάλιστα «αιωνία η μνήμη».

Επικοινωνιακά όποιος κοιτάξει προς ανατολάς αντικρίζει τον «Πράσινο Πατριάρχη» και αν κοιτάξει προς δυσμάς, βλέπει τον «Πάπα των φτωχών».

Παράξενοι τίτλοι (για την Ορθοδοξία τουλάχιστον), που καλλιεργήθηκαν επιμελώς από τα επικοινωνιακά επιτελεία τους.

Αποκλειστικά στην Ορθόδοξη Παράδοση εμφανίζεται ένα είδος άσκησης, αυτή της διά Χριστόν σαλότητας.

Τις μέρες αυτές γίναμε μάρτυρες ενός νέου δυστοπικού υβριδίου «αγιότητας», αυτού του διά Χριστόν…  αιρεσιάρχη.

Η κατάπτωση αυτή, ο βιωμένος επικοινωνιακός κατήφορος, μας επιτρέπει δύο παρατηρήσεις:

Η πρώτη παρατήρηση έχει να κάνει με καθαυτό το επάγγελμα/λειτούργημα του δημοσιογράφου. Σπανίζουν πλέον εκείνοι οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι που δεσμεύονται από τον κώδικα δεοντολογίας του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. 

Ακόμα περισσότερο σπανίζουν οι μαχητικοί δημοσιογράφοι, με επάρκεια στον γλωσσικό τους εξοπλισμό. Καμμία αντίσταση σε πολιτικές και επικοινωνιακές στρατηγικές του νέου ολοκληρωτισμού. 

Δύο τρανταχτά παραδείγματα είναι η ταχύτατη υιοθέτηση της ρητορικής της woke ατζέντας, αλλά και η χρήση του όρου Βόρεια Μακεδονία για τα Σκόπια, από την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών. 

Οι πολιτικοί προδίδουν τα θεμέλια του έθνους και οι δημοσιογράφοι σαν κουρδιστά παπαγαλάκια αναπαράγουν το προδοτικό τους αφήγημα.

Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με το λειτούργημα του κλήρου, ιδιαίτερα στην κορυφή της διοικητικής εκκλησιαστικής πυραμίδας.

Παρατηρούμε ένα νέο μοντέλο κληρικού που έχει διαμορφωθεί από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και εξελίσσεται διαρκώς. Χαρακτηριστικό του είναι η νέα γλώσσα, η αποστροφή προς την Παράδοση και η απουσία Ορθοδόξου βιώματος.

Όταν μάλιστα με τις παρεμβάσεις τους μοιάζουν περισσότερο με τους επαγγελματίες δημοσιογράφους που περιγράψαμε παραπάνω και οι ρητορικές τους ταυτίζονται απόλυτα, δημιουργούνται ακόμα περισσότερα ερωτηματικά και εύλογοι προβληματισμοί.

Για έναν Ορθόδοξο κληρικό, κάθε Πάπας είναι ένας αμετανόητος αιρεσιάρχης.

Όσο και αν επιχειρείται από αξιωματούχους πολιτικούς, δημοσιογράφους και Επισκόπους να φιλοτεχνηθεί επικοινωνιακά η αγιογραφία ενός Πάπα, στη συνείδηση του λαού δια Χριστόν αιρεσιάρχης δεν γίνεται να υπάρξει.

Χριστός Ανέστη!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI