Άρθρο της Παναγιώτας Κεμανετζή

Θεολογικός προβληματισμός με αφορμή τη διαθρησκειακή χορωδία POLYVERSE και τη σύγχρονη οικουμενιστική προσέγγιση

Η παναίρεση του Οικουμενισμού αποτελεί μία βαθιά πληγή της σύγχρονης θεολογικής πραγματικότητας και μολύνει τα καθάρια νάματα της Ορθοδοξίας εδώ και πολλές δεκαετίες. Μια συγκρητιστική θεολογική τάση που επιδιώκει την ομογενοποίηση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθόδοξης Εκκλησίας, μετά των των διαφόρων χριστιανικών αιρέσεων και, ευρύτερα, και άλλων θρησκειών.

Διανύουμε μία εποχή όπου ο Οικουμενισμός δεν εκφράζεται πλέον ως ένα υπόγειο θεολογικό ρεύμα, όπως ξεκίνησε αρχικά, αλλά (ειδικά μετά τη ψευδοσύνοδο της Κρήτης) κάνει ολοένα και συχνότερα πιο έντονη την παρουσία του μέσα από συγκρητιστικά συνέδρια, διαθρησκειακές συναντήσεις, αντικανονικές συμπροσευχές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Οι

Οι πρωτοβουλίες αυτές λαμβάνουν χώρα με άνεση και μεγαλοπρέπεια, φορώντας το προκάλυμμα της προσπάθειας για μια ειρηνική συνύπαρξη και αλληλοκατανόηση μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων. Το Ορθόδοξο ποίμνιο αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη σταδιακή επιχείρηση αποσιώπησης των δογματικών διαφορών και την καλλιέργεια ενός πνεύματος θρησκευτικού συγκρητισμού, ολοένα και περισσότερο.

Και αυτό το συμπέρασμα ενισχύει το πρόσφατο δημοσίευμα όπου παρουσιάζεται η δημιουργία της πρώτης διαθρησκευτικής χορωδίας της Ευρώπης (δεύτερη συνάντηση του ευρωπαϊκού προγράμματος POLYVERSE). Σύμφωνα με την ανακοίνωση: «Η ημέρα κορυφώθηκε με μια συγκλονιστική μουσική παράσταση στην κατάμεστη Συναγωγή! Υπό τη διεύθυνση των μαέστρων Mateja Černic, Gerhard Oppelt και Σάκη Νεγρίν, η χορωδία απέδειξε ότι η αρμονία γεννιέται όταν διαφορετικές φωνές ενώνονται σε έναν κοινό ήχο. Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε πρώτη εκτέλεση στην Ελλάδα του πρωτότυπου έργου «Polyverse Echoes» (των συνθετών M.B. Orlando, A. Dan και Σ. Νεγρίν), που έπλεξε αριστοτεχνικά μελωδίες και κείμενα από τις παραδόσεις του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ».

Στην ίδια εκδήλωση και στο πλαίσιο του διαθρησκειακού διαλόγου «εκπρόσωποι των θρησκευτικών παραδόσεων» μοιράστηκαν «λόγια-παρακαταθήκη» στη Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ. Ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ, εκπροσωπώντας τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμον Β’ δήλωσε: «Από τόσα έργα για τα οποία έχω ακούσει, το Polyverse είναι το πρώτο πραγματικά συγκεκριμένο και απτό».

Η εκδήλωση αυτή προβλήθηκε ως ένα μήνυμα ειρήνης, συνεργασίας και αδελφοσύνης μεταξύ των λαών και των θρησκειών. Οι διοργανωτές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μια πρωτοποριακή ενέργεια που επιδιώκει να υπερβεί τις δογματικές διαφορές και να οικοδομήσει γέφυρες μεταξύ των θρησκειών.

Μπορεί όμως μια τέτοια διαθρησκειακή σύμπραξη να θεωρηθεί αποκλειστικά πολιτιστική, τη στιγμή που αποκτά και θεολογικές προεκτάσεις με τραγικές επιπτώσεις; Είναι ξεκάθαρο πως ανάλογες δράσεις συμβάλλουν στην αλλοίωση της ορθόδοξης εκκλησιαστικής συνείδησης.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται πάντοτε να μαρτυρεί την αλήθεια και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, χωρίς όμως να συγχέει την αγάπη προς κάθε άνθρωπο με την εξίσωση των αιρέσεων/θρησκειών με την Ορθόδοξη πίστη.

Στο εξαιρετικό βιβλίο «Διαθρησκειακές συναντήσεις. Άρνηση του Ευαγγελίου και προσβολή των Αγίων Μαρτύρων» του ομολογητή, ομότιμου καθηγητή Πατρολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση διαβάζουμε σχετικά:

«Είναι λοιπόν ποτέ δυνατόν να υπάρξει αληθινός Χριστιανός, και μάλιστα επίσκοπος, που να πιστεύει και να γράφει ότι ο Ιουδαϊσμός, όπως και ο Μουσουλμανισμός, που απορρίπτει επίσης την Αγία Τριάδα, την θεότητα του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, πιστεύουν στον ίδιο με τους Χριστιανούς Θεό;

[…]

Ποια σχέση έχουν όλα αυτά, τα του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων, που σταθερά, απαρασάλευτα και με θαυμαστή ενότητα πιστεύει και διδάσκει η Εκκλησία διά των αιώνων, από την εποχή των Αποστόλων (semper, ubique, ab omnibus credita) προς όσα καινοφανή, αντιευαγγελικά και αντιπατερικά προβάλλουν οι διαστροφείς του Ευαγγελίου και της διδασκαλίας των Αγίων οπαδοί του διαθρησκειακού Οικουμενισμού;».

Ο πιστός λαός βιώνει ιδιαίτερη ανησυχία όταν παρακολουθεί τις κάθε είδους συγκρητιστικές πρωτοβουλίες κοινής παρουσίας και συνεργασίας να υλοποιούνται ανενδοίαστα, χωρίς να υπογραμμίζεται πρωτίστως η Ορθόδοξη μαρτυρία. Η ανησυχία αυτή εντείνεται όταν οι Ποιμενάρχες μας αποφεύγουν να επισημάνουν τις δογματικές διαφορές και παρουσιάζουν τις διαθρησκειακές εκδηλώσεις αποκλειστικά ως συγκινητικές και ελπιδοφόρες εξελίξεις.

Η Ορθοδοξία δεν οικοδομείται πάνω στην αποδοχή και συμφιλίωση της με τον συγκρητισμό ούτε με την απόκρυψη της Αλήθειας. Ο διάλογος μπορεί να αποτελεί μέσο μαρτυρίας της Εκκλησίας προς τον κόσμο, όταν διεξάγεται με διάκριση, ταπείνωση και ακλόνητη προσήλωση στην Ορθόδοξη πίστη. Μέσω της παναίρεσης Οικουμενισμού καλλιεργείται η εντύπωση ότι όλες οι θρησκείες αποτελούν ισότιμες οδούς προς τον Θεό, οδηγώντας στην απώλεια.

Η ευθύνη της Εκκλησίας παραμένει δια μέσου των αιώνων ακριβώς η ίδια: να διαφυλάσσει ανόθευτη και ακέραια την Ορθόδοξη πίστη που παρέλαβε από τους Αγίους Αποστόλους και τους Πατέρες, μαρτυρώντας την αλήθεια του Ευαγγελίου με αγάπη αλλά και αλήθεια. Την οποία και διαφυλάσσει σαν κόρη οφθαλμού, υψώνοντας τείχος στην αίρεση και την πλάνη, η ευλογημένη και Πατροπαράδοτη, Αγιοπαράδοτη Αποτείχιση.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε επίσης:
– Νέες, οικουμενιστικές επαφές, εβραιοχριστιανικού τύπου
–Βερολίνο: Στον ίδιο ναό θα προσεύχονται χριστιανοί, εβραίοι και μουσουλμάνοι