Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

“Η άνευ ετέρου τυχόν, αναγνώριση εκ μέρους μας των μυστηρίων των Λατίνων (και κυρίως της Ιερωσύνης) οδηγεί στην απόρριψη όλης της εκκλησιολογίας μας, των Οικουμενικών Συνόδων και συλλήβδην της πατερικής θεολογίας, βάσει της οποίας δεν υπάρχουν μυστήρια στους Λατίνους”

Χρίσμα παρουσία μαθητών του Κατηχητικού στη Στοκχόλμη

Διαβάζουμε στην επίσημη σελίδα στο facebook (MetropolisOfSweden) της Μητροπόλεως Σουηδίας: “Ένα ξεχωριστό μάθημα του Κατηχητικού Σχολείου πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, 31 Μαρτίου 2024, στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης. Οι μαθητές, ως είθισται, συγκεντρώνονται στην σολέα του ναού, πριν την μετάδοση της Θείας Κοινωνίας, όπου ο Ποιμενάρχης, Σεβ. Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπας, τους ομιλεί για τον βίο ενός αγίου ή αναλύει, με απλά λόγια, την Κυριακάτικη Ευαγγελική περικοπή, και ακολούθως ανεβαίνουν στις τάξεις τους, για το μάθημα του Κατηχητικού Σχολείου. Την Κυριακή αυτή, για να βιώσουν εκ του σύνεγγυς την Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος μίλησε στα παιδιά για το Ιερό Μυστήριο του Χρίσματος, και τέλεσε ενώπιον τους το Χρίσμα του μέλους της νεολαίας του Καθεδρικού Ναού”.

Δεν διευκρινίζεται στο δημοσίευμα αν ο νεοφώτιστος προέρχεται από τις τάξεις των Ορθοδόξων Χριστιανών, που προσχώρησε σε κάποια ετερόδοξη-αιρετική Χριστιανική κοινότητα και επανήλθε. Εάν έτσι είναι, λαμπρά έπραξε ο Μητροπολίτης Σουηδίας Κλεόπας που μόνο έχρισε το μέλος της νεολαίας του Καθεδρικού Ναού.

Αν όμως πρόκειται για ετερόδοξο που κατηχήθηκε και επιθυμεί να βαπτιστεί Ορθόδοξος, θα πρέπει οι γονείς των μαθητών και οι ίδιοι οι μαθητές να ενημερωθούν για τον κίνδυνο. Πρόκειται για ύπουλες οικουμενιστικές – αντιπατερικές – αντορθόδοξες πρακτικές, που εξισώνουν τα μυστήρια των αιρετικών και των σχισματικών με τα Ορθόδοξα Μυστήρια.

Το βάπτισμα των αιρετικών θεωρείται ψευδοβάπτισμα

“Σύμφωνα με τον λόγο του Σωτήρα Χριστού, το σωτήριο βάπτισμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την γνήσια ορθόδοξη πίστη, η οποία κηρύχθηκε από τους Αγίους Αποστόλους και από τους Αγίους πατέρες της Εκκλησίας.

Οι αιρετικοί διαψεύδουν με πολλούς τρόπους το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, που ενέπνευσε την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση! Μερικοί υποστηρίζουν ότι το βάπτισμα των παπικών είναι έγκυρο, διότι το βάπτισμα γίνεται «στο όνομα της Αγίας Τριάδος». Σε τι είδος Αγία Τριάδα πιστεύουν όμως αυτοί; Οι παπικοί για παράδειγμα, πιστεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, όχι μόνο εκ του Πατρός όπως ο ίδιος ο Χριστός μας το λέει: “όταν δε έλθη ο παράκλητος όν εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός , το Πνεύμα της αληθείας ό παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού.( Ιωάννου. 15 , 26)”.

Οι παπικοί , αλλά και οι Διαμαρτυρόμενοι, δεν πιστεύουν στο έργο του Θεού στον κόσμο μέσω των ακτίστων ενεργειών και με αυτό το σκεπτικό δεν πιστεύουν ούτε στο έργο του Αγίου Πνεύματος μέσα στο Μυστήριο του βαπτίσματος. Άρα το βάπτισμα των αιρετικών είναι ψευδές, όπως και ολόκληρη η πίστη τους. Δυσφημούν την Αγία Τριάδα, διδάσκουν πολλά αναληθή για τον Θεό και την σχέση του με τον άνθρωπο.

Επειδή το βάπτισμα των αιρετικών θεωρείται ψευδοβάπτισμα και δεν είναι έγκυρο, κατά την ορθόδοξη παράδοση και διδαχή, οι ιεροί κανόνες ορίζουν την καθαίρεση των κληρικών, που θεωρούν έγκυρο το βάπτισμά τους και κάθε « μυστήριο» που τελείται από αυτούς (Αποστ: 46, 47, 68, Οικουμενική 2:7, Εν Τρούλω 6:84, Οικουμενική 6:95, Καρθαγένης 1, Βασίλειος: 1, 20, 47, 2, Καρθαγένης: 6, 15).

Ποιοι πρέπει να χρίονται μόνο;

Πρέπει να χρίονται μόνον οι χριστιανοί , που απέρριψαν την αληθινή πίστη, πηγαίνοντας στους αιρετικούς, εφ’ όσον μετανοήσουν και επιστρέψουν από την αίρεση στην ορθοδοξία. Αυτοί ήταν μέλη της ορθοδόξου Εκκλησίας, βαπτισμένοι με ορθόδοξο βάπτισμα, αλλά λόγω του ότι ασπάσθηκαν αιρετικές διδασκαλίες απέκοψαν τον εαυτό τους από το σώμα της Εκκλησίας. Αυτοί επιστρέφουν στην Εκκλησία με ομολογία της αμαρτίας της αιρέσεως και της άρνησης της πίστεως. Αυτούς τους ορθοδόξους που επιστρέφουν από την αίρεση η Αγία μας Εκκλησία δέχεται στους κόλπους της διά του Μυστηρίου του Χρίσματος, με το οποίο ο άνθρωπος ανακαινίζεται διά του Αγίου Πνεύματος και διά της Θείας Μεταλήψεως. Με τον τρόπο αυτό ενώνονται ξανά πλήρως με το Σώμα του Χριστού , που είναι η Εκκλησία.

Η πρακτική του χρίσματος των αποκοπέντων πιστών, που επιστρέφουν στην Ορθοδοξία, δείχνει πόσο σοβαρή αμαρτία είναι η αίρεση. Για οποιαδήποτε άλλη αμαρτία δεν θεωρείται αναγκαία η ανανέωση του έργου του Αγίου Πνεύματος μέσω του Μυστηρίου του Χρίσματος. Παρά τις αποδείξεις που υπάρχουν στην Αγία Γραφή και στην Παράδοση, ορισμένοι κληρικοί σήμερα δεν βαπτίζουν τους αιρετικούς, αλλά μόνο τους χρίουν. Είναι σαφές όμως, στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα ανανέωσης διά του Μυστηρίου του Χρίσματος διότι δεν ενήργησε το Άγιο Πνεύμα διά μέσω των μυστηρίων και διότι ποτέ δεν ήταν μέλη της Εκκλησίας”[1].

Διαφωτιστική απολύτως είναι η σχετική μελέτη που μας χαρίζει ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός, με τίτλο Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα (σσ. οι πλαγιότιτλοι δικοί μας). 

Η ευλογημένη επιστροφή των ετεροδόξων σε μια συγκινητική εξομολόγηση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού

Η μελέτη [2] αυτή γράφθηκε με συγκεκριμένη αφορμή, σχετιζόμενη με τις σημερινές διαχριστιανικές ή οικουμενικές σχέσεις και την φανερά αντίθεσή τους με την αυθεντική εκκλησιαστική παράδοση των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων και Μητέρων μας όλων των αιώνων. Τρεις Γερμανοί φοιτητές, που γνώρισα στην Κολωνία το 1978, έχοντας ήδη κατηχηθεί στην Ορθόδοξη παράδοση, μου ζήτησαν να αναλάβω την ολοκλήρωση της κατηχήσεώς τους και να τους «βαπτίσω» Ορθοδόξους. Αυτό σήμαινε να γίνουν δεκτοί από την Εκκλησία μας με το ένα και αυθεντικό βάπτισμά της τελούμενο εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, με τριπλή κατάδυση και ανάδυση εις το ύδωρ.

Γνωστού όντος, ότι οι Λατίνοι έχουν χαρακτηρισθεί αιρετικοί στην Η’ Οικουμενική Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Κωνσταντινούπολη 879) για την αίρεση του «FILIOQUE» και ότι μετά την Σύνοδο του Τριδέντου (16ος αι. κ.ε.) έχει εξ ολοκλήρου χαθεί το κανονικό βάπτισμα στη Δύση και αντικατασταθεί με ράντισμα ή επίχυση, ζήτησα άδεια από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών για να γίνουν δεκτοί «κατ᾿ ακρίβειαν» από την Εκκλησία της Ελλάδος. Η άδεια δόθηκε αδίστακτα (διότι ουδέποτε είχε καταργηθεί αυτή η πράξη στην Εκκλησία της Ελλάδος) και το βάπτισμά τους έλαβε χώρα τη νύκτα του Μ. Σαββάτου του έτους 1979, κατά την πράξη της (αρχαίας) Εκκλησίας, στον Ιερό Πανεπιστημιακό ναό του «Αγίου Αντίπα».

Ποιοι επιτίθενται σφοδρά σε όσους κανονικά και ορθόδοξα βαπτίζουν αιρετικούς;

“Όταν το πράγμα έγινε γνωστό, δέχθηκα σφοδρές επιθέσεις εκ μέρους Λατίνων (στην Ελλάδα και τη Δ. Γερμανία), αλλά και από λατινίζοντες-φιλενωτικούς και Ουνίτες του ελλαδικού χώρου. Αυτό έδωσε αφορμή να αρχίσει ένας φιλολογικός αγώνας στα μέσα ενημερώσεως (τύπο, ραδιόφωνο, τηλεόραση), κατά την διάρκεια του οποίου απεφάσισα να γράψω μια θεολογική μελέτη για το ζήτημα, με σκοπό, όχι να δικαιωθεί η ενέργειά μου, που είχε άλλωστε την επιδοκιμασία της Εκκλησίας μου και, κυρίως, ήταν σύμφωνη με την Ορθόδοξη παράδοση, αλλά να εκτεθεί η σχετική ορθόδοξη διδασκαλία, μέσα από την ίδια την πράξη της Εκκλησίας μου”.

Η στάση των οικουμενιστών επί του θέματος βασίζεται στις αντορθόδοξες αποφάσεις του Balamand του Λιβάνου(1993) (…), όπου ζητήθηκε De Facto η ένωση με τον παπισμό!!!

Εκείνες τις αποφάσεις συντρίβει με την μελέτη του ο π .Γεώργιος που συνεχίζει:

“Έτσι, με χαρά δέχθηκα την πρόσκληση του «Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών» (Θεσσαλονίκη) να συμμετάσχω στο διοργανούμενο τον Αύγουστο του 1981 συνέδριο με θέμα την Β’ Οικουμενική Σύνοδο διότι θα είχα την ευκαιρία, ασχολούμενος με τον σημαντικότατο Ζ’ Κανόνα της (και τον ομόλογό του 95 της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου) να παρουσιάσω την ερμηνεία του από μεγάλες μορφές της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που όχι μόνον γνώριζαν όσο λίγοι, αλλά και εβίωσαν την παράδοση της Εκκλησίας μας. Πιστεύω, ότι η μελέτη αυτή, που συμπέχθηκε μετά το Συνέδριο της Θεσσαλονίκης με την ιστορική εφαρμογή του Κανόνος, στα όρια της Ρωμαίικης Εθναρχίας, δίδει μιαν απάντηση στο πρόβλημα, που κατοχυρώνεται από την πατερική μας παράδοση και πίστη.

Είναι δε, ιδιαίτερα σήμερα, ανάγκη να γνωρίζουμε καλά την παράδοση αυτή, μετά τον συσκοτισμό, που επέφερε η ασυγχώρητη σπουδή εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων στο θέμα του Οικουμενισμού και κυρίως των σχέσεων με την Λατινική Εκκλησία – ταυτιζόμενη με το «Κράτος του Βατικανού» – λόγω της αναμείξεως (και πάλι) καθαρά κοσμικών κριτηρίων στο λεγόμενο «Οικουμενικό Διάλογο».

Αυτή η πορεία οδήγησε στην πρόσφατη απόφαση της Ζ’ Συνελεύσεως της Ολομελείας της Διεθνούς Μεικτής Επιτροπής του επισήμου Θεολογικού Διαλόγου Καθολικών και Ορθοδόξων (17-24 Ιουνίου 1993, Balamand του Λιβάνου). Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι εκπρόσωποι των εννέα Ορθοδόξων Εκκλησιών, που εκπροσωπήθηκαν στη συνάντηση αυτή (απουσίαζαν οι Εκκλησίες Ιεροσολύμων, Γεωργίας, Ελλάδος, Σερβίας, Βουλγαρίας και Τσεχοσλοβακίας), προτείνουν στις Εκκλησίες των την αμοιβαία αναγνώριση των μυστηρίων, παραθεωρώντας τις Οικουμενικές Συνόδους, το δόγμα και την ιστορία, και ζητώντας έτσι την De Facto ένωση με τον παπισμό. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι το θεολογικό κείμενο της Balamand, στην παράγραφο 13 προσθέτει το εξής: «Είναι σαφές, ότι εντός του πλαισίου τούτου αποκλείεται πας αναβαπτισμός»…

Βέβαια η θεολογικά ορθή απάντηση σ᾿ αυτά είναι ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία, βάσει της αυτοσυνειδησίας της, δεν αναβαπτίζει τους προσερχομένους σ᾿ αυτήν ετεροδόξους, αλλά κανονικώς βαπτίζει, τους μη έχοντας δεχθεί το ένα και κανονικό βάπτισμα της Εκκλησίας.
Αυτή είναι, άλλωστε, και η απάντηση των συγγραφέων, την μαρτυρία των οποίων επικαλούμεθα στην παρούσα μελέτη. Παρ᾿ όλα αυτά, η άνευ ετέρου τυχόν, αναγνώριση εκ μέρους μας των μυστηρίων των Λατίνων (και κυρίως της Ιερωσύνης) οδηγεί στην απόρριψη όλης της εκκλησιολογίας μας, των Οικουμενικών Συνόδων και συλλήβδην της πατερικής θεολογίας, βάσει της οποίας δεν υπάρχουν μυστήρια στους Λατίνους, οι οποίοι μάλιστα μιλούν ακόμη για «gratia creata» (που δημιουργήθηκε από τη Xάρη).

Γι᾿ αυτό ευχόμεθα και από την θέση αυτή, οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, με την ενίσχυση μάλιστα των έξι Εκκλησιών, που δεν έλαβαν μέρος στην παραπάνω Συνέλευση και δεν υπέγραψαν τις αποφάσεις της, να μην προχωρήσουν στην αποδοχή, της προτάσεως των εκπροσώπων των στο Balamand, διότι εν εναντία περιπτώσει προβλέπονται δυσμενέστατες εξελίξεις, που θα θίξουν καίρια την ορθόδοξη ενότητα”.

Η αιρετική βαπτισματική θεολογία είναι ένα από τα βήματα προς την άνευ όρων ένωση, βήματα προς την παναίρεση του οικουμενισμού.

Ποιον δρόμο βαδίζει ο Μητροπολίτης Κλεόπας;

Καλή μετάνοια, καλό υπόλοιπο Σαρακοστής !

• [1] Το βάπτισμα των αιρετικών – Γιάννης Κοτζάμπασης
  https://euxh.gr
• [2] ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ Ζ’ ΚΑΝΟΝΟΣ ΤΗΣ Β’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΛΛΥΒΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΩΝ/ΝΟ ΟΙΚΟΝΟΜΟ
  (συμβολή στην ιστορικοκανονική θεώρηση του προβλήματος περί του κύρους του δυτικού βαπτίσματος). Έκδοση Β’ επηυξημένη Μεταφορά στην Νέα Ελληνική: Αθανάσιος Σ. Λαγουρός, Εκδόσεις «ΤΗΝΟΣ» Αθήνα 1996. Τη μακαρία μνήμη των Κολλυβάδων Πατέρων και πάντων των τούτοις συμψύχων προαπελθόντων Πατέρων και Αδελφών ημών.
  http://users.uoa.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI