Γιατί καλό είναι να μη μισούμε κανέναν αλλά επειδή δεν μιλήσατε καθόλου για αγάπη, σας υπενθυμίζω αυτή τη μαγική λέξη και το τι μπορεί να κάνει η αγάπη για την πατρίδα

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Η χώρα μας  είναι η Ελλάδα και ναι, την πήραμε προίκα από όλους εκείνους τους ανθρώπους, που γεννήθηκαν πριν από εμάς και λέγονται πρόγονοί μας. Αυτοί λοιπόν που μας την παρέδωσαν, έχοντας χύσει το αίμα τους, για να μας την παραδώσουν ελεύθερη, έχουν την απαίτηση να την διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού. Την πήραμε εργολαβία για να μπορέσουμε κι εμείς να την διατηρήσουμε ελληνική και ασφαλή με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα και με την ίδια μας την ζωή.

Οπότε τιμώντας αυτούς που μας την παρέδωσαν ελληνική και αυτούς οι οποίοι φυλάνε Θερμοπύλες στα νησιά και στον Έβρο, για να μπορούμε εμείς να κοιμόμαστε ήρεμοι το βράδυ και να νοιώθουμε ασφαλείς στην διάρκεια της ημέρας, θα πούμε ως Κατάνυξη ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Εβρίτη Γιώργο, για την υπέροχη επιστολή του που μοσχοβολάει Ελλάδα και βάζει προ των ευθυνών τους, όλους εκείνους που με αλαζονεία και άγνοια μιλούν επί παντός επιστητού.

Έγιναν πολλοί, κριτές των πάντων και εθνικοί ρήτορες. Σε μια τέτοια δύσκολη ώρα για την Πατρίδα, που πολεμάει και αντιμετωπίζει απειλές και κινδύνους από ομάδες ανθρώπων, που αποδεδειγμένα δεν είναι πρόσφυγες, ευτυχώς υπάρχει ο Γιώργος και οι συντοπίτες του, που μας κάνουν να νοιώθουμε ήρεμοι και ασφαλείς. Είναι αισχρό, προσβλητικό και κυρίως εθνικά επιζήμιο να κατηγορούμε τους ανθρώπους εκείνους, οι οποίοι έβαλαν στην άκρη την βολή τους και την καθημερινότητά τους, για να συμβάλλει ο καθένας τους με τον τρόπο που μπορεί, έτσι ώστε να μην μπει στην χώρα μας ο κάθε βαρυποινίτης και αμφιβόλου ηθικής και ποινικού μητρώου παράνομος μετανάστης. Είναι υποτιμητικό και για την κάθε κ.Ακρίτα, αλλά και για τους υπόλοιπους Γιώργους του Έβρου ή των νησιών μας, να περιφρονείται έτσι η προσπάθειά τους να προστατέψουν τον τόπο τους,τον τόπο μας.

Καλοδεχόμαστε τους πρόσφυγες που έχουν την διάθεση να σεβαστούν την χώρα που τους φιλοξενεί, να πειθαρχήσουν και να εφαρμόσουν τους νόμους της χώρας μας, να εναρμονιστούν με την κουλτούρα και με τον πολιτισμό μας και να συμμορφωθούν με τον τρόπο που ζούμε στην Ελλάδα, αν θέλουν να ζήσουν μαζί με τον Γιώργο. Αυτό δεν γίνεται ούτε πετώντας δακρυγόνα, ούτε κυκλοφορώντας με κόφτες τελευταίας τεχνολογίας, ούτε πετώντας πέτρες, ούτε βάζοντας φωτιές, ούτε χειρονομώντας άσεμνα ή βρίζοντας αισχρά.

Μήπως να σταματήσουμε την υπεροπτική και άσκοπη πολυλογία και να βοηθήσουμε τον Γιώργο ευχαριστώντας τον ή καμαρώνοντάς τον; Μπράβο Γιώργο Έλληνα Εβρίτη… Η Παναγία οδηγός και προστάτης σας.

Διαβάσαμε στο facebook του Γιώργου Τυμπανίδη την απάντησή του, σε ανάρτηση της κυρίας Έλενας Ακρίτα!


Η συγκινητική απάντηση ενός Εβρίτη στην Έλενα Ακρίτα

Αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω μια απάντηση στο άρθρο της κας Elena Akrita για την κατάσταση στον Έβρο.

Επειδή κυρία Ακρίτα είπατε τη γνώμη σας θέλω να πω και εγώ τη δική μου, ένας Εβρίτης, ένας Ορεστιαδίτης που έζησε τα γεγονότα λίγο πιο κοντά από εσάς.

Καταρχάς θα πρέπει να γνωρίζετε ότι τα 20χρονα παλικάρια μας μια χαρά ξέρουν να χειρίζονται τα όπλα τους και αν χρειαστεί θα είναι στην πρώτη γραμμή, γιατί αυτό που μετράει είναι η ψυχή και όχι η ηλικία. Γιατί καλό είναι να μη μισούμε κανέναν αλλά επειδή δεν μιλήσατε καθόλου για αγάπη, σας υπενθυμίζω αυτή τη μαγική λέξη και το τι μπορεί να κάνει η αγάπη για την πατρίδα. Και όταν αγαπάς και προστατεύεις την πατρίδα είναι το καλύτερο σημάδι. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πατρης. Άλλωστε, είμαι σίγουρος ότι έχετε διαβάσει πολλαπλάσια βιβλία από εμένα και σίγουρα γνωρίζετε το βιβλίο “Στα μυστικά του Βάλτου” της Πηνελόπης Δέλτα. Θυμηθείτε λοιπόν τον Αποστόλη και τον Γιωβάν. Με τέτοια βιβλία μεγαλώσαμε κυρία Ακρίτα. Φαίνεται οι δάσκαλοί μας και οι καθηγητές μας στον Έβρο έκαναν καλά τη δουλειά τους γιατί έχουμε στο μυαλό μας την Ιλιάδα και βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα, δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε έτσι απλά.

Και για να ξέρετε ακόμη καλύτερα, αυτοί που έτρεξαν πρώτοι να υπερασπιστούν τα σύνορά μας ήταν οι Εβρίτες αστυνομικοί, συνοριοφύλακες, εθνοφύλακες, πυροσβέστες, απλοί πολίτες. Και αυτοί οι άνθρωποι έχουν ονόματα και οικογένειες.
Η Ειρήνη είναι έγκυος αλλά ο συζυγός της γυρνούσε στο σπίτι για 3 ώρες κάθε 24ωρο και έφευγε χωρίς καν να μπορεί να κοιμηθεί από την υπερένταση. Η Χ που δεν θέλω να πω το ονομά της έχει ανίατη ασθένεια και κινητικά προβλήματα και ο συζυγός της έλειπε συνεχώς αφήνοντάς της μόνη με 4 παιδιά. Ο Γιάννης και η Χρύσα και οι δύο αστυνομικοί αφήσαν τα 3 παιδιά τους όπου βρήκαν και ήταν συνέχεια εκεί. Ο Θοδωρής (ο Τεό για εμάς τους φίλους) συνοριοφύλακας, άυπνος για 3 μέρες, δεν του έβγαινε η φωνή όταν μίλησα μαζί του. Και κανένας από αυτούς δεν γκρίνιαξε, αντί αυτών γκρινιάζετε εσείς κυρία Ακρίτα, κάπως άκριτα (μήπως έγινε λάθος στο ληξιαρχείο και μπήκε λάθος ο τόνος στο επώνυμο σας;).

Και δεν ήταν μόνο αυτοί, ήταν οι αγρότες στο Τυχερό, στον Πέπλο, στο Διδυμότειχο και σε άλλα σημεία που πήραν τα τρακτέρ και φώτιζαν τα σύνορα για να βλέπουν αυτοί οι άνθρωποι τη νύχτα να μπορούν να κάνουν ό,τι έπρεπε να κάνουν, ήταν οι εθελοντές που έτρεξαν να βοηθήσουν, ήταν οι γυναίκες από τα χωριά που φτιάχναν πίτες για να ταϊσουν τους υπερασπιστές των συνόρων μας, ήταν οι αρχές των δήμων και των χωριών που μας καθησύχαζαν και μας ενημέρωναν.

Βλέπετε κυρία Ακρίτα ο “εχθρός” δεν ήταν η οικογένεια των μεταναστών. Ίσως δεν είδατε ότι τουρκικά drones πετούσαν καπνογόνα στην Ελλάδα, μπορεί να μην είδατε την εικόνα με τους μαυροφορεμένους μασκοφόρους άντρες με στρατιωτικό υλικό να πετάνε επίσης καπνογόνα, ίσως δεν αναρωτηθήκατε πώς βρέθηκαν τόσα εργαλεία με τα οποία κόβανε τον φράχτη κάποιοι, ίσως δεν μάθατε ότι άνοιξαν φυλακές και ποινικοί κατευθύνθηκαν στα συνορά μας, ίσως δεν υπέπεσε στην αντίληψή σας ότι η μεταφορά αυτών των ανθρώπων ήταν δωρεάν και ότι αν και η Βουλγαρία είναι δίπλα δεν προσπάθησε ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ να περάσει από εκεί. Ίσως δεν μάθατε ότι το 90% δεν ήταν Σύριοι με τις οικογένειές τους. Ίσως πλέον να έχετε καταλάβει τι δέχθηκε ο Έβρος και ότι καταφέραμε να αντέξουμε.

Όχι κυρία Ακρίτα, δεν μισούμε τον Σύριο πρόσφυγα και την οικογένειά του, και ας βάζει το παιδί του πάνω από τον καπνό και ας το χτυπάει για να κλάψει για να πάρει πλάνα η τηλεόραση. Όυτε μισούμε τον απλό Τούρκο πολίτη, ίσα ίσα συνυπάρχουμε όμορφα και φιλικά. Απλά φοβόμαστε, φοβόμαστε που κάποιοι σαν και εσάς δεν λένε να ενώσουν τα κομμάτια του παζλ και να δουν μια ξεκάθαρη εικόνα, φοβόμαστε που κρίνετε εκ του ασφαλούς χωρίς πιθανότατα να έχετε πατήσει το πόδι σας στον Βόρειο Έβρο. Φοβόμαστε που δίνουμε μάχη για την πατρίδα μας και υπάρχουν άνθρωποι που κρίνουν και γκρινιάζουν και δεν λένε ένα ευχαριστώ σε αυτούς που βοήθησαν. Ένα ευχαριστώ και ένα μπράβο βρε παλικάρια.

Κυρία Ακρίτα το χωριό Καστανιές και όλα τα χωριά μας έχουν 200-300 κατοίκους το κάθε ένα στην καλύτερη περίπτωση. Σε απόσταση 500μ υπήρχαν πάνω από 10.000 άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς πετούσαν δακρυγόνα, καμμένα ξύλινα δοκάρια, πέτρες και ό,τι άλλο μπορούσαν να βρουν, κόβανε τον φράχτη. Και όμως κανένας από εμάς δεν έφυγε, κανένας δεν φοβήθηκε γιατί όλοι γίναμε μια γροθιά, γιατί έχουμε εμπιστοσύνη.

Σας προσκαλώ και σας προκαλώ να έρθετε να μείνετε στις Καστανιές για έναν μήνα, μια εβδομάδα, έστω 2-3 μέρες. Μόνη σας σε ένα σπίτι στο χωριό, και όταν το βράδυ κλείνετε το φως και έχετε στα 500μ ένα εξαγριωμένο πλήθος κόσμου με τις ριπές του ανέμου να φέρνουν κατά κύματα τις φωνές τους να μπορείτε να κοιμηθείτε, και θα το κάνετε, αλλά πρώτα πρέπει να πιστέψετε στους ανθρώπους αυτούς που τόσο άδικα κρίνατε ότι είναι ανεπαρκείς.

Και μπορεί να μην μπορώ να πω “η Ελλάδα μου” όπως λέτε, αλλά μπορώ να πω “ο Έβρος μου” γιατί ζω εδώ με τα παιδιά μου άσχετα αν πρέπει να φεύγω κάθε τόσο για να κάνω τις δουλειές μου σε μεγάλα αστικά κέντρα, άσχετα αν τρέχω με 200 χιλιόμετρα την ώρα για να προλάβω τον γιο με αιμορραγία 120 χιλιόμετρα μακριά, άσχετα αν υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν 180 χιλιόμετρα για να κάνουν αιμοκάθαρση στην Αλεξανδρούπολη και άλλα τόσα για να επιστρέψουν τρεις φορές την εβδομάδα γιατί δεν φτάνουν οι θέσεις στο Διδυμότειχο. Αλλά αγαπώ τον τόπο μου και μου φτάνει ένα μπράβο και ένα ευχαριστώ. Αλλά για αυτά τα τόσα προβλήματα που έχουμε δεν θυμάμαι (μακάρι να κάνω λάθος) να γκρινιάζετε γιατί δεν είναι “Ο Έβρος σας” κυρία Ακρίτα.

Βλέπετε κυρία Ακρίτα μπορεί να έχετε εσείς το όνομα αλλά εμείς έχουμε τη χάρη να ονομαζόμαστε ακρίτες και η ανάρτησή σας, εκτός από τις προφανώς σωστές τοποθετήσεις σας, με αρκετή δόση ειρωνίας, είναι γενικά εκτός θέματος (για την κατάσταση στον Έβρο θα μιλούσατε, έτσι ξεκινάτε την ανάρτησή σας). Φαίνεται ότι δεν καταλάβατε τι συνέβη. Και ναι, σε έναν κόσμο ιδανικά πλασμένο δεν θα υπάρχουν συγκρούσεις, όπλα, διλήμματα ηθικής, πρόσφυγες, μετανάστες, λάθρομετανάστες, Ειδομένες, Έβροι, Ερντογάν, καπνογόνα, φράχτες. Όμως ο κόσμος δεν είναι έτσι. Δεν μπορεί κάποιος να παραμένει τόσο εγκληματικά ρομαντικός κι αθώος απέναντι στην ωμή πραγματικότητα και τα σκληρά προβλήματα, που οπωσδηποτε με κάποιο τρόπο πρεπει να επιλυθούν. Μακάρι να ήταν ευκολο να βρεθεί ο ιδανικός τρόπος αντιμετώπισης. Οι ειρωνείες (εκ του ασφαλούς) δεν λύνουν προβλήματα. Απλά προσβάλλουν τόπους και ανθρώπους.

Και να ξέρετε κυρία Ακρίτα ότι σε αυτή την αλυσίδα ανθρώπων, καταστάσεων, ενημερώσεων, σχεδιασμού, επικοινωνίας και επαναλαμβάνω κυρίως ανθρώπων εδώ στον Έβρο δεν θα βρείτε κανέναν αδύναμο κρίκο. Γκρινιάξτε για κάτι άλλο.

Διαβάστε περισσότερα εδώ