Αρθρογράφοι: Σοφία Μακεδονοπούλου, Ελένη Καμπούρη

Για λόγους ανθρωπιστικούς, κοινωνικούς και λόγους πίστεως απορρίπτουμε την ευθανασία

Σκοπός του άρθρου είναι η μελέτη της ευθανασίας, μίας σκοτεινής πρακτικής της Νέας Εποχής με αυξανόμενη παγκόσμια αποδοχή, η οποία συχνά πλαισιώνεται από τη ρητορική της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Καταρχάς ας κάνουμε μία ετυμολογική ανάλυση της λέξης: Η λέξη προέρχεται από τις λέξεις «εὖ» που δηλώνει το καλό, το ωραίο ή το αρμονικό, και τη λέξη «θάνατος» που προέρχεται από το αρχαίο ρήμα θνήσκω (πεθαίνω). Σημαίνει κυριολεκτικά ο «καλός», ο «ήρεμος» ή ο «ανώδυνος» θάνατος. Στην Αρχαία Ελλάδα ο όρος σήμαινε έναν ήρεμο και ανώδυνο θάνατο, χωρίς μακροχρόνιους πόνους, ή σε ορισμένες περιπτώσεις τον ηρωικό θάνατο στο πεδίο της μάχης. Στη σύγχρονη εποχή η λέξη απέκτησε ειδικότερη ιατρική και ηθική σημασία. Ο Άγγλος φιλόσοφος Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon) χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο τον 17ο αιώνα για να περιγράψει την ιατρική παρέμβαση με σκοπό την ανακούφιση από ανίατους και αβάσταχτους πόνους [1].

Η ευθανασία δεν συνδέθηκε εξαρχής με τον τερματισμό της ζωής. Για την ακρίβεια, η σημασία της λέξης πέρασε από τρία πολύ διαφορετικά στάδια μέσα στους αιώνες, και η σημερινή έννοια του «τερματισμού της ζωής» είναι σχετικά πρόσφατη [2] [3].

Ιστορική αναδρομή 

1. Αρχαιότητα: Η κατάσταση του θανάτου

Στην αρχαία γραμματεία, η λέξη δεν περιέγραφε μία ιατρική πράξη ή μία απόφαση αλλά την ποιότητα του θανάτου ενός ανθρώπου. 

Σήμαινε απλώς το να πεθάνει κανείς ήσυχα, γρήγορα, χωρίς μακροχρόνιους πόνους, ή με τιμή (π.χ. στη μάχη).

Ο Ρωμαίος ιστορικός Σουητώνιος αναφέρει ότι ο αυτοκράτορας Αύγουστος πέθανε γρήγορα και ανώδυνα στην αγκαλιά της συζύγου του, βιώνοντας την «ευθανασία» που πάντα εύχονταν. Δεν υπήρχε καμία αναφορά σε πρόκληση θανάτου [4].

2. 17ος Αιώνας (Φράνσις Μπέικον): Η παρηγορητική φροντίδα

Όταν ο φιλόσοφος Φράνσις Μπέικον εισήγαγε τον όρο στην ιατρική, δεν εννοούσε τη χορήγηση κάποιου φαρμάκου για να πεθάνει ο ασθενής. 

Ο Μπέικον χώρισε την ευθανασία στην «εσωτερική» (την πνευματική και ψυχική προετοιμασία του ετοιμοθάνατου) και την «εξωτερική» (euthanasia/exterior ή medica).

Με τον όρο ιατρική ευθανασία εννοούσε ότι ο γιατρός έχει καθήκον να απαλύνει τους σωματικούς πόνους του ασθενούς στο τελικό στάδιο, ώστε να πεθάνει ήρεμα και φυσικά. Ήταν αυτό που σήμερα ονομάζουμε παρηγορητική φροντίδα [5],[6],[7],[8].

3. 19ος Αιώνας: Η αλλαγή στη σημερινή σημασία

Η σύνδεση της λέξης με τον σκόπιμο τερματισμό της ζωής έγινε το 1870. 

Εκείνη τη χρονιά, ένας δοκιμιογράφος ονόματι Σάμιουελ Ουίλιαμς (Samuel Williams) πρότεινε για πρώτη φορά δημόσια, σε μια ομιλία του, ότι αν ένας ασθενής υποφέρει από ανίατη ασθένεια, ο γιατρός θα έπρεπε να χρησιμοποιεί αναισθητικά (όπως το χλωροφόρμιο) όχι απλώς για να απαλύνει τον πόνο, αλλά για να επισπεύσει και να επιφέρει τον θάνατο. 

Έκτοτε, η λέξη άλλαξε ριζικά περιεχόμενο και άρχισε να προκαλεί τις έντονες νομικές, ηθικές και θεολογικές συζητήσεις που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. 

Ας δούμε πώς αντιμετώπιζαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι την αυτοχειρία σε περιπτώσεις βαριάς ασθένειας.

Η Αρχαία Φιλοσοφική Θεώρηση

Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η έννοια της «ευθανασίας» με τη σημερινή ιατρική/νομική σημασία, αλλά η συζήτηση επικεντρωνόταν στην ηθική της αυτοχειρίας (αυτοκτονίας) σε περιπτώσεις ανίατης ασθένειας ή αβάσταχτου πόνου. Ευθανασία σήμαινε αυτοκτονία.

Οι Πυθαγόρειοι: Απέρριπταν πλήρως την αυτοχειρία. Θεωρούσαν ότι η ζωή είναι θεϊκό δώρο και ο άνθρωπος είναι «φρουρός» που δεν έχει το δικαίωμα να εγκαταλείψει τη σκοπιά του χωρίς θεϊκή διαταγή.

Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης:

– Ο Πλάτων (στο έργο του Νόμοι) καταδίκαζε την αυτοκτονία από δειλία ή λιποταξία, αλλά αναγνώριζε εξαιρέσεις όταν ο άνθρωπος πιεζόταν από ανίατη και αβάσταχτη αρρώστια (αθεράπευτος και αβίωτος συμφορά).

– Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την αυτοκτονία πράξη δειλίας απέναντι στην πόλη-κράτος, καθώς στερούσε από την κοινωνία ένα μέλος της.

– Οι Στωικοί (Σενέκας, Επίκτητος): Είχαν την πιο διαλλακτική στάση. Υποστήριζαν την εύλογο εξαγωγή (εύλογη αποχώρηση από τη ζωή). Αν η ποιότητα της ζωής ή η νοητική διαύγεια καταστρεφόταν από μια βαριά ασθένεια, θεωρούσαν ηθικά αποδεκτό να «ανοίξει κανείς την πόρτα» και να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια.

Ας δούμε τώρα πώς διαμορφώθηκαν οι πρώτες νομικές προσπάθειες για τη νομιμοποίησή της μετά το 1870.

Οι πρώτες Νομικές Προσπάθειες (μετά το 1870)

Με την εξέλιξη της σύγχρονης ιατρικής και τη χρήση αναισθητικών/παυσίπονων στα τέλη του 19ου αιώνα, η συζήτηση μετατοπίστηκε από τη φιλοσοφία στη νομική επιστήμη.

– 1870 (Samuel Williams): Ο εκπαιδευτικός Samuel Williams δημοσιεύει ένα δοκίμιο στις ΗΠΑ υποστηρίζοντας ότι το μορφίο (εκ του Μορφέα) θα έπρεπε να χρησιμοποιείται όχι μόνο για την ανακούφιση του πόνου αλλά και για την εσκεμμένη πρόκληση θανάτου σε ανίατους ασθενείς. Αυτή θεωρείται η αφετηρία του συζήτησης στον αγγλοσαξονικό κόσμο.

– 1906 (Οχάιο, ΗΠΑ): Κατατίθεται το πρώτο νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας στην πολιτεία του Οχάιο των ΗΠΑ, το οποίο πρότεινε τη χορήγηση φονικής δόσης αναισθητικού σε ετοιμοθάνατους ασθενείς μετά από συγκατάθεση γιατρού και ασθενούς. Το νομοσχέδιο καταψηφίστηκε συντριπτικά.

– 1935 (Μεγάλη Βρετανία): Ιδρύεται η Voluntary Euthanasia Legalisation Society (Εταιρεία για τη Νομιμοποίηση της Εθελούσιας Ευθανασίας) από τον γιατρό C. Killick Millard. Το 1936 κατατίθεται σχετική πρόταση νόμου στη Βουλή των Λόρδων, η οποία επίσης απορρίπτεται.

– 1938 (ΗΠΑ): Ιδρύεται η Euthanasia Society of America, σηματοδοτώντας τη συστηματική προσπάθεια αλλαγής της κοινής γνώμης και του νομικού πλαισίου καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Ας δούμε πώς διαμορφώθηκε το ζήτημα στην Ελλάδα, καθώς και ποια είναι η θέση του Ευαγγελίου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το Ζήτημα στην Ελλάδα (Νομικό και Κοινωνικό Πλαίσιο)

Στην Ελλάδα, η ευθανασία δεν είναι νομιμοποιημένη και αντιμετωπίζεται αυστηρά από το ποινικό δίκαιο.

Ποινικός Κώδικας:

– Άρθρο 300 (Ανθρωποκτονία με συναίνεση): Όποιος αποφάσισε και εκτέλεσε ανθρωποκτονία ύστερα από σπουδαία και επίμονη απαίτηση του θύματος και από οίκτο για αυτόν που έπασχε από ανίατη ασθένεια, τιμωρείται με φυλάκιση.

– Άρθρο 301 (Συμμετοχή σε αυτοκτονία): Η παροχή βοήθειας ή η πειθώ σε κάποιον να αυτοκτονήσει επίσης διώκεται ποινικά.

– Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας (Νόμος 3418/2005): Ορίζει ρητά ότι ο γιατρός οφείλει να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή και απαγορεύει οποιαδήποτε πράξη που προκαλεί εσκεμμένα το τέλος της, ακόμα κι αν το ζητά ο ασθενής.

– Δημόσιος Διάλογος: Παρά τις μεμονωμένες ακαδημαϊκές ή νομικές συζητήσεις, δεν έχει υπάρξει ισχυρή πολιτική πρωτοβουλία για αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου.

Η Θέση του Ευαγγελίου και της Ορθόδοξης Εκκλησίας

Η Εκκλησία της Ελλάδος και η Ορθόδοξη Θεολογία απορρίπτουν κατηγορηματικά την ευθανασία, θεωρώντας την μορφή ανθρωποκτονίας ή αυτοκτονίας για τους εξής λόγους:

– Η Ιερότητα της Ζωής ως Δώρο Θεού: Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, η ζωή είναι Θείο δώρο και ο Θεός είναι ο μόνος Κύριος της ζωής και του θανάτου. Ο άνθρωπος είναι «διαχειριστής» και όχι «ιδιοκτήτης» της ζωής του.

– Η Σημασία του Πόνου και της Δοκιμασίας: Στην Ορθόδοξη θεολογία, ο πόνος δεν θεωρείται παράλογος ή άχρηστος, αλλά μέσο πνευματικής ωρίμανσης, μετάνοιας και κάθαρσης της αιώνιας και αθάνατης ψυχής.

– Η Ευχή της Εκκλησίας: «Χριστιανὰ τὰ τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικὰ καὶ καλὴν ἀπολογίαν τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ αἰτησώμεθα». Ζητάμε από τον Κύριο να είναι τα τέλη της ζωής μας χριστιανικά, χωρίς πόνους και ντροπή, ειρηνικά και να δώσουμε καλή απολογία στο φοβερό βήμα Του, κατά την Δευτέρα Παρουσία. 

– Επίσημη Τοποθέτηση της Συνόδου: Η Επιτροπή Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει τονίσει ότι η ευθανασία αποτελεί «αποποίηση της ευθύνης της κοινωνίας» απέναντι στον πάσχοντα και ότι η λύση έγκειται στην ενίσχυση των δομών ανακουφιστικής φροντίδας. 

Εν κατακλείδι

Σήμερα, σύμφωνα με τα κελεύσματα της Νέας Εποχής και των αντίχριστων κέντρων, η ευθανασία προβάλλεται ως η επιτομή της «προόδου» του σύγχρονου κόσμου, ένα ακόμη ατομικό δικαίωμα. Δεν βοηθιέται κανείς να ζήσει, αλλά να πεθάνει. Δεν χορηγείται στον άνθρωπο ψυχολογική, ιατρική και κυρίως πνευματική φροντίδα για να διαχειριστεί τις δυσκολίες του και να δυναμώσει στην καθημερινότητά του, έχοντας μια αξιοπρεπή ποιότητα ζωής, αλλά βοηθιέται να αυτοκτονήσει! Η αυτοχειρία ωραιοποιείται παίρνοντας το προσωνύμιο της ευθανασίας. 

Το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου ευτελίζεται και απαξιώνεται! Η ευθανασία παρουσιάζεται ως αξιοπρέπεια και όχι ως παραίτηση ή αυτοκτονία. 

Πρόκειται για αντιστροφή των αξιών! Εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και του σκοτισμένου απο την οδύνη μυαλού. Ένας νους χαμένος απο την θλίψη και τον πόνο και παραδομένος στο χάος παίρνει τέτοιες περίεργες και σκοτεινές αποφάσεις. 

Το ζήτημα της ευθανασίας συνδέεται με την ευρύτερη πνευματική κρίση του σύγχρονου πολιτισμού. Η αποδοχή και η νομιμοποίηση της ευθανασίας δεν είναι απλώς μια ιατρική ή νομική εξέλιξη, αλλά το σύμπτωμα της μεταχριστιανικής, μεταευαγγελικής και μεταπατερικής κοινωνίας στην οποία, δυστυχώς, ζούμε.

Όταν η κοινωνία απομακρύνεται από τον Κύριο Ιησού Χριστό, επαναφέρει -συχνά ασυνείδητα- την προχριστιανική, ειδωλολατρική θεώρηση για τον άνθρωπο, κατά την οποία η αξία της ζωής μετριέται αποκλειστικά με βάση τη χρησιμότητα, την παραγωγικότητα, την ηδονή και την απουσία πόνου.

Χάνεται η ιερότητα του προσώπου. Χωρίς την πίστη ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού», η ανθρώπινη ζωή χάνει την απόλυτη και εγγενή της αξία. Μετατρέπεται σε βιολογικό υλικό ή σε ένα «συμβόλαιο» που μπορεί να λυθεί, όταν καταστεί κοστοβόρο ή επώδυνο.

Κυριαρχεί ο φόβος και η άρνηση του πόνου. Στην εν Χριστώ ζωή, ο σταυρός και ο πόνος αποκτούν νόημα, γίνονται στάδιο κάθαρσης και πνευματικής μεταμόρφωσης. Στη μεταχριστιανική/μεταπατερική εποχή, ο πόνος θεωρείται το απόλυτο, παράλογο κακό. Αφού η τεχνολογία δεν μπορεί να τον εξαλείψει πλήρως, η κοινωνία επιλέγει να εξαλείψει τον ίδιο τον πάσχοντα.

Κυριαρχεί η «Ψευδαίσθηση της Αυτονομίας». Η σύγχρονη (και χωρίς Θεό) κοινωνία λατρεύει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης («δικαίωμα στον θάνατο»). Όμως, αυτή η απόλυτη ανεξαρτησία από τον Δημιουργό, τον Άγιο Τριαδικό Θεό, οδηγεί στην τραγική μοναξιά. Ο άνθρωπος, νομίζοντας ότι είναι κύριος της ζωής του, γίνεται τελικά θύμα της απελπισίας του.

Ελλοχεύει ο κίνδυνος της επιστροφής στον Ευγονισμό. Χωρίς τη θυσιαστική αγάπη της Ορθόδοξης πίστης (που αγκαλιάζει τον αδύναμο, τον ασθενή και τον ηλικιωμένο), η κοινωνία επιστρέφει στην ανίερη χρησιμοθηρική λογική της «απόρριψης των αχρήστων». Η ευθανασία προσφέρεται ως μια «ευγενική» και «πολιτισμένη» λύση, για να μην επιβαρύνονται τα συστήματα υγείας και για την αποφυγή του κόστους περίθαλψης.

Εν τέλει, η συζήτηση για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας δεν είναι τίποτα περισσότερο από τον καθρέφτη της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου. Ζούμε σε μια αντορθόδοξη και μεταχριστιανική κοινωνία, η οποία, έχοντας εξορίσει τον Χριστό από τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο, αδυνατεί να βρει νόημα στον πόνο, στη φθορά και στο μυστήριο του θανάτου, έχοντας απωλέσει ταυτόχρονα την ελπίδα και προσδοκία για την Βασιλεία των Ουρανών.

Όταν ο άνθρωπος αυτοανακηρύσσεται απόλυτος ρυθμιστής της ύπαρξής του, η ελευθερία του μετατρέπεται σε τραγική παγίδα. Χωρίς την ελπίδα της Αναστάσεως και τη βεβαιότητα της Θείας Πρόνοιας και Αγάπης, ο θάνατος παύει να είναι πέρασμα και γίνεται το απόλυτο κενό. Η νομιμοποίηση της αφαίρεσης της ζωής δεν αποτελεί δείγμα προόδου ή ανθρωπισμού, αλλά την ομολογία μίας κοινωνίας που παραιτήθηκε από την αγάπη, αδυνατεί να διακονήσει τον πάσχοντα και επιστρέφει στις σκοτεινές μέρες ενός κόσμου χωρίς Χριστό.

Τί κυριαρχεί, λοιπόν; Μια κοινωνία χωρίς Χριστό, στην οποία όλα επιτρέπονται. Ζωή χωρίς Χριστό είναι κόλαση επί της γης. 

Μία ανθρωπότητα σε σήψη που οδηγεί τα παιδιά της στο σκοτάδι, αντί να τα βοηθήσει να βγουν στο φως. Μία κοινωνία που ενισχύει την επιλογή της αυτοκτονίας αντί να δράσει ανακουφιστικά προς τον πάσχοντα. 

Ανίεροι και αντίχριστοι νόμοι και αποφάσεις που ενισχύουν την αθεΐα, την απιστία, την απελπισία και αποτρέπουν την επιλογή της μετάνοιας και της εξομολόγησης που αποτελεί την αληθινή ψυχοθεραπεία. Κρατικές λειτουργίες που έχουν αποτύχει παταγωδώς να διαφυλάξουν τις ζωές μας.

Μόνο μέσα από την Ορθοδοξία ενισχύεται και λαμπρύνεται η ψυχή, φωτίζεται ο νους του ανθρώπου. Τα τυραννικά πάθη της ανθρώπινης ύπαρξης μπορούν να τιθασευθούν μόνο μέσα από την λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Ορθοδοξίας. Μαθαίνει κανείς να έρχεται πιο κοντά στον Άγιο Τριαδικό Θεό, αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του και την αδυναμία του να διαχειριστεί μόνος τις δυσκολίες και τον πόνο του, και δεν ενδίδει τελικά στο «ψυθίρισμα του σατανά» (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Μέσα από τον παρήγορο, φιλάνθρωπο, αγαπητικό και παιδαγωγικό Θείο Λόγο έρχεται το έλεος και η πολυπόθητη σύνεση και σωφροσύνη.

Μόνο ο Κύριος είναι ο κυρίαρχος της ζωής και του θανάτου. Οι αρρώστιες, οι δοκιμασίες, οι θλίψεις και ο πόνος παραχωρούνται προς παιδαγωγία και πνευματική ωφέλεια, ώστε να γίνονται αφορμή μετανοίας, ταπεινώσεως και σωτηρίας. 

Πηγή όλων των παθών είναι ο εγωισμός, ο οποίος οδηγεί στην απιστία και στην απελπισία. Καταργεί το «έχει ο Θεός» και το «γεννηθήτω το θέλημά Σου». Ο Κύριος μας δίνει την ελεύθερη βούληση και το αυτεξούσιο για να Τον ακολουθήσουμε ή να Τον αρνηθούμε, και υπό αυτό το πρίσμα είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τις πράξεις μας. Πώς να βοηθηθούμε όταν εμείς Τον απομακρύνουμε ή Τον απωθούμε; Η προαίρεσή μας είναι αυτή που τα ρυθμίζει όλα. Ο καθένας, βέβαια, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με τη ζωή του, όμως, η κοινωνία θα έπρεπε να αποτρέπει την ευθανασία. Να μην συναινεί στην αφαίρεση της ζωής του πάσχοντα, με πρόσχημα ότι πρέπει να πάψει να υποφέρει. 

Επειδή, λοιπόν, τα κράτη και οι ανθρώπινες νομοθεσίες ενός αντίστροφου κόσμου αποδεικνύονται ανεπαρκή για να προστατέψουν και να υποστηρίξουν τον ευάλωτο, γι’ αυτό και παρουσιάζουν την ευθανασία ως το νέο μοντέλο διαχείρισης του δυσβάσταχτου ανθρώπινου πόνου. 

Ας σταματήσουν τα κέντρα της ανομίας να προωθούν τέτοιες εγκληματικές πρακτικές κι εμείς με την σειρά μας να μην γίνουμε ποτέ αυτουργοί στο απονενοημένο διάβημα, που έχει το όνομα ευθανασία, είτε με την ανοχή μας είτε με την σιωπή μας.

Η Ιερότητα της Ανθρώπινης Ζωής είναι αδιαπραγμάτευτη. Η θεσμοθέτηση του δικαιώματος στον θάνατο αποδυναμώνει την απόλυτη προστασία της ζωής ως ύψιστου αγαθού.

Διολισθαίνουμε στο λεγόμενο «Ολισθηρό Μονοπάτι» (Slippery Slope): Η νομιμοποίηση ξεκινά συνήθως για οριακές περιπτώσεις (αβάσταχτου) σωματικού πόνου, αλλά σταδιακά επεκτείνεται σε ψυχικές νόσους, ηλικιωμένους ή άτομα που θεωρούνται «βάρος» για την κοινωνία και το σύστημα υγείας. Ασθενείς με αναπηρίες, ηλικιωμένοι ή άτομα χωρίς οικονομικούς πόρους ενδέχεται να νιώσουν κοινωνική ή οικογενειακή πίεση να επιλέξουν την ευθανασία, ώστε να μην επιβαρύνουν τους οικείους τους.

Η απάντηση στην δοκιμασία και τον πόνο δεν είναι ο θάνατος, αλλά η ορθή ιατρική, και κυρίως η πνευματική (μέσω ενός απλανούς Ορθόδοξου ιερέα), φροντίδα. 

Η προηγμένη ανακουφιστική ιατρική και η διαχείριση του πόνου μπορούν να εξαλείψουν τη σωματική υποφορά χωρίς να αφαιρεθεί η ζωή. Η αποστολή του ιατρού είναι η θεραπεία και η ανακούφιση, όχι η πρόκληση θανάτου. Η εμπλοκή των γιατρών στην ευθανασία κλονίζει τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ ασθενούς και ιατρικού λειτουργήματος.

Ας μη μας διαφεύγει ότι υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο λανθασμένης ιατρικής πρόγνωσης (ιατρικό σφάλμα) ή η πιθανότητα εμφάνισης νέων θεραπειών στο άμεσο μέλλον.Οι ιατρικές προγνώσεις για το πόσος χρόνος ζωής απομένει σε έναν ασθενή ή για το αν μια πάθηση είναι απόλυτα μη αναστρέψιμη δεν είναι πάντα 100% αδιάψευστες. Εξάλλου αναπτύσσονται συνεχώς νέες θεραπείες. Η ταχύτητα της ιατρικής επιστήμης μπορεί να φέρει νέες ανακουφιστικές ή θεραπευτικές λύσεις σύντομα. Έπειτα αν εκτελεστεί ευθανασία βασισμένη σε μια λανθασμένη διάγνωση, η απόφαση δεν μπορεί να αναιρεθεί. Επιπλέον, η ευθανασία πετάει εντελώς στο περιθώριο και το ενδεχόμενο του θαύματος, μαρτυρία των ανθρώπων ανά τους αιώνες…

Το αφήγημα της ευθανασίας αποδομείται και από την ανακοίνωση της Δ.Ι.Σ (14 Δεκεμβρίου 2000), η οποία αναδεικνύει την αιώνια προοπτική του πλάσματος του Πανάγαθου, Παντοδύναμου και Πάνσοφου Θεού:

«Η ευθανασία, ενώ δικαιολογείται κοσμικώς ως “αξιοπρεπής θάνατος”, στην πραγματικότητα αποτελεί υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή συνδυασμό φόνου και αυτοχειρίας. Το λεγόμενο “δικαίωμα στον θάνατο”, πού αποτελεί την νομική κατοχύρωση της ευθανασίας, θα μπορούσε νά εξελιχθεί σε απειλή της ζωής των ασθενών πού αδυνατούν νά ανταποκριθούν οικονομικά στις απαιτήσεις θεραπείας και νοσηλείας τους. Για τούς λόγους αυτούς, η Εκκλησία μας πού πιστεύει στην αθανασία της ψυχής, στην ανάσταση του σώματος, στην αιώνια προοπτική και πραγματικότητα, στους πόνους ως “στίγματα του Κυρίου Ιησού εν τω σώματι ημών” (Γαλ. στ’ 17), στις δοκιμασίες ως αφορμές και ευκαιρίες σωτηρίας, στην δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνίας αγάπης και συμπαραστάσεως μεταξύ των ανθρώπων, κάθε θάνατο πού αποτελεί αποτέλεσμα ανθρωπίνων αποφάσεων και επιλογών – όσο “καλός” και αν ονομάζεται – τον απορρίπτει ως “υβριν” κατά του Θεού. Κάθε δε ιατρική πράξη πού δεν συντελεί στην παράταση της ζωής, ως ο όρκος του Ιπποκράτη ορίζει, αλλά προκαλεί επίσπευση της στιγμής του θανάτου, την καταδικάζει ως αντιδεοντολογική και προσβλητική του ιατρικού λειτουργήματος».

Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι για ανθρωπιστικούς, κοινωνικούς και κυρίως λόγους πίστεως έχουμε ανάγκη από μια κοινωνία που να αγκαλιάζει και φροντίζει τον πάσχοντα μέχρι το φυσικό τέλος, με προοπτική την σωτηρία της αιώνιας και αθάνατης ψυχής, αντί να νομιμοποιεί την παραίτηση και την απώλεια.

• [1] https://www.sciencedirect.com
• [2] https://www.mednet.gr
• [3] https://caetainternational.com
• [4] https://caetainternational.com
• [5] https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov
• [6] https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov
• [7] https://24grammata.com
• [8] https://caetainternational.com

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI