Βιώσαμε πριν λίγα χρόνια το: Ιδού εστήκαμεν επί την θύραν του Αγίου Σπυρίδωνος και κρούομεν, και τώρα, αυτούς που έβαλαν την κλειδαριά, ο Θεός τούς κλείδωσε απ’ έξω…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Γεύσασθε και ίδετε

της Ε.Α.

Μία ιστορία θα σας πω, που ‘ναι απ’ τον Θεό αρχινημένη… Δεν πρόκειται για ένα παραμύθι που η πλοκή του ξετυλίγεται στη φαντασία μας, αλλά για τη χαριτωμένη βίωση της Ορθόδοξης Πίστης που πήρε σάρκα και οστά. Η ευλογημένη κοινοβιακή πορεία και το αγιορείτικο τυπικό ενός ταπεινού μοναστηριού του Αγίου Όρους, ήταν η θεία έμπνευση που έμελλε να πραγματωθεί στην ενορία του βυζαντινού Ιερού Ναού Προφήτου Ηλιού Θεσσαλονίκης. Ήταν η ευχή ενός αγιασμένου γέροντα που ευλόγησε την προσπάθεια ενός νεαρού ιερέα, του π.Νικολάου Μανώλη, να σκύψει στην αμαρτία του κόσμου, να αφουγκραστεί τον πόνο, να βάλει το πετραχήλι της παρηγοριάς, και να ανοίξει τελικά μία αγκαλιά όλο θέρμη από Αγάπη Χριστού. Τότε, μπορεί να τον χαρακτήριζε η νεότητα της ηλικίας, όμως ήταν το σκεύος που ο Θεός γέμισε με τη Χάρη του και το εφοδίασε με τα πνευματικά όπλα για να δώσει τη δική του μάχη υπέρ Του. Θέλησε να μιλήσει στο ποίμνιο για την αλήθεια της Ορθοδοξίας, να τους διδάξει την ευχή και τελικά να κεράσει στους κοσμικούς, στους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, τους καρπούς του πνευματικού αγώνα.

Οργάνωσε το πνευματικό και κατηχητικό κέντρο κυριολεκτικά ψυχή τε και σώματι. Εορτές κατηχητικής φύσεως, θεατρικά, χορωδίες, χορευτικά, ομιλίες, προβολές ταινιών, εντευκτήριο έδιναν έναν ορθόδοξο παλμό εκεί στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης. Τις ακολουθίες και τις πολύωρες αγρυπνίες συνόδευε πάντα η προσκομιδή. Πώς θα γινόταν διαφορετικά; Αφού, η πηγή της Ορθοδοξίας, ο βράχος που ευλόγησε αυτό το ευλογημένο έργο, ο Κωνσταμονίτης γέροντάς του, έδωσε παρακαταθήκη την ατελείωτη προσκομιδή ονομάτων. Στεκόταν λοιπόν, ώρες ολόκληρες σκυφτός ο νεαρός ιερέας και μαργαρίτη-μαργαρίτη πρόσφερε σε κάθε ψυχή προς ανάπαυσή της. Συσπείρωσε το ποίμνιο δίπλα του, δυνατοί και αδύναμοι, ψυχροί ή θερμοί στην Πίστη, ήταν όλοι εκεί, για να γίνουν μία πνευματική οικογένεια. Ο ένας για τον άλλον, όλοι για τον γέροντα και ο γέροντας για όλους! Μία σχέση πνευματικού πατέρα και πνευματικού παιδιού που έγινε το βάλσαμο στην πληγή κάθε ψυχής. Ήταν ακλόνητος στην Πίστη και φρόντισε να διαφυλάξει την Ορθόδοξη Παράδοση αναλλοίωτη. Ήθελε το μεγαλείο της βίωσης της Ορθοδοξίας να το μεταδώσει στα παιδιά του ανόθευτο, όπως το παρέλαβε ο ίδιος από τον γέροντά του και όπως ορίζουν οι Άγιοι Πατέρες. Βλέποντας το παπικό φρόνημα της Δύσης να εισέρχεται όλο και βαθύτερα στους κόλπους της Εκκλησίας μας, αντιλήφθηκε τον κίνδυνο και φρόντισε να αφυπνίσει συνειδήσεις. Η μέριμνά του ήταν να διαφυλάξει την αγνή Πίστη του Ποιμνίου από την Παναίρεση του Οικουμενισμού. Δεν πρόκειται για ουτοπία, αλλά για μία εξόφθαλμη παρουσία της αίρεσης στο εδώ και στο τώρα.

Ο αγωνιστής ιερέας δεν αφομοίωνε τα αιρετικά μιάσματα στην Ορθόδοξη Αλήθεια και τα ιερά δεν τα πετούσε στα οικουμενιστικά «σκυλιά». Όπως ήταν βέβαιο την ακοίμητη προσπάθειά του αλλά και του ευλαβούς ποιμνίου, θέλησε ο πανούργος διάβολος να διασπάσει μέσω των οργάνων του. Η προσπάθεια αυτή βρήκε τη δίοδο στις ουσιαστικές δογματικές διαφορές, με τον Επίσκοπό του. Πρόκειται για δύο πνευματικές κατευθύνσεις εκ διαμέτρου αντίθετες. Η αιρετίζουσα τακτική που ακολούθησε ο δεσπότης απείχε παρασάγγας από την πορεία του αγωνιστή ιερέα βασισμένη όχι σε προσωπικές θεωρήσεις, αλλά σε θέσεις των Αγίων Πατέρων συνοδικά θεμελιωμένες.

Ο π.Νικόλαος Μανώλης δεν ήταν πια νεαρός, αλλά έμπειρος από τη Χάρη του αγώνα και του πόνου της δίωξης. Στις ομιλίες του επειδή καταδείκνυε τον Οικουμενισμό ως Παναίρεση και δεν αποδέχτηκε -όπως του ζητήθηκε- ότι τέτοια αίρεση δεν υφίσταται και είναι αποκύημα κάποιων νοσηρών εγκεφάλων, του αφαιρέθηκε το δικαίωμα να κατηχεί το ποίμνιό του στο πνευματικό κέντρο. Τότε, τα κηρύγματά του καταδίκαζαν τις οικουμενιστικές συμπροσευχές και τους προδοτικούς διαλόγους αφαίρεσης των δογματικών διαφορών εκ μέρους των ταγών της Εκκλησίας. Όμως και σε αυτή την περίπτωση, προσπάθησαν να τον φιμώσουν αφαιρώντας του το δικαίωμα να κηρύττει εντός του Ιερού Ναού. Κατά τα δικά τους μέτρα και σταθμά χρειαζόταν να παραδειγματιστεί από τον Επίσκοπό του και να συμμορφωθεί από τους ομοφρονούντες, προσαρμόζοντας τη συμπεριφορά του με τη δική τους. Έπρεπε μάλλον να αποτελέσει τη συνοδεία Μονοφυσιτών στη προσκύνηση των Αγίων Τραπεζών των Ναών μας. Να εισέρχεται στις συναγωγές Εβραίων εν ώρα λατρευτικής τους συνάξεως παραβιάζοντας τους σχετικούς κανόνες που επιβάλλουν την καθαίρεση για το αδίκημα αυτό. Να αγιάζει μασονικές συνελεύσεις των Lions ή των Rotary. Να συμπροσεύχεται με Προτεστάντες και Μονοφυσίτες στον Φράγκικο Ναό της ασπίλου Συλλήψεως. Να εκκλησιάζεται σε ναούς των αιρέσεων. Να διανέμει το Κοράνι αποδίδοντάς του ιερότητα. Να προσκαλεί καρδιναλίους και πάστορες. Να τελεί τρισάγια σε κεκοιμημένους αιρετικούς. Να εισαγάγει μουσικά όργανα εν ώρα ιερών ακολουθιών. Να σταματήσει τους αναθεματισμούς που ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες και άλλα πολλά για τα οποία ουκ έστιν αριθμός. Επειδή όμως ο ίδιος ποτέ δεν προσκύνησε την εκκλησιαστική ανομία βουλιάζοντας στον βούρκο της Παναίρεσης, μετά από την ασταμάτητη μεθόδευση μίας εμπαθούς επίθεσης, του επέβαλαν την παράνομη μετάθεσή του με τη σύμφωνη γνώμη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (κατόπιν αιτήματος του οικείου Μητροπολίτη) τον Μάιο του 2015.

Όντας σε νέο ενοριακό κύκλο συνεχίζει ακάθεκτος και απτόητος το αντιοικουμενιστικό του έργο. Κρίνεται όμως, ως επικίνδυνος και του αφαιρείται εκ νέου το δικαίωμα του λόγου. Οι δράσεις του δεν κόπασαν από τον αρχιερατικό τραμπουκισμό, αλλά έγιναν το κάρβουνο που κατέκαιε τις συνειδήσεις των αιρετιζόντων. Έτσι, ενώ αποδέχθηκε την παράνομη μετάθεσή του, καταδίκασε με τους λόγους του και τα έργα του τη μιαρή Ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου. Εκεί όπου καταφρόνησαν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μόνον αυτή η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και δέχθηκαν ότι συναποτελεί με τους Παπικούς και τους πάσης φύσεως αιρετικούς την Μία Εκκλησία. Από κοινού δηλαδή είναι υπεύθυνοι για τη διαποίμανση της Εκκλησίας. Στο Κολυμπάρι το 2016 επιτεύχθηκε η συνοδική αποδοχή της παναίρεσης του Οικουμενισμού και η εκκλησιοποίηση όλων των αιρέσεων. Στις 19 Φεβρουαρίου 2017, ο π.Νικόλαος κόβει το μνημόσυνο του οικείου του Μητροπολίτη για την αποδοχή των αποφάσεων της Ψευδοσυνόδου και την παράδοση της Θεσσαλονίκης στο αδηφάγο τέρας του Οικουμενισμού.

Ο ΙΕ’ ιερός Κανών της Πρωτοδευτέρας Ιεράς Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου επιτάσσει τον έπαινο και απαγορεύει τις τιμωρίες σε περιπτώσεις διακοπής μνημοσύνου του επισκόπου για θέματα Πίστεως. Από σχετικό άρθρο της Κατάνυξης και προς ενημέρωση του αναγνωστικού μας κοινού, κοινοποιούμε τον Κανόνα και παραθέτουμε τη μετάφρασή του:
«Ἐκεῖνα πού έχουν ορισθεί [ἀπό τούς προηγούμενους Ἱερούς Κανόνες, δηλ. τόν 13ο καί 14ο τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου] γιά πρεσβυτέρους, ἐπισκόπους καί μητροπολίτες, πολύ περισσότερο ἰσχύουν καί γιά τούς Πατριάρχες. Ὥστε, ὅποιος πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἤ μητροπολίτης τολμήσει νά σταματήσει τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν πατριάρχη στόν ὁποῖο ὑπόκειται καί δέν τόν μνημονεύει ὀνομαστικῶς ὅπως εἶναι ὁρισμένο καί διατεταγμένο στήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας―, ἀλλά κάνει σχίσμα πρίν ἀπό τη συνοδική απόφανση καί ὁριστική του καταδίκη [ἐννοεῖ τοῦ Πατριάρχη], αὐτόν [τόν κληρικό] ὅρισε ἡ ἁγία Σύνοδος [δηλ. ἐκείνη πού νομοθετεῖ τά παρόντα, ἡ Πρωτοδευτέρα ἐπί Μ. Φωτίου] νά μήν ἱερουργεῖ καθόλου, ἐφ’ ὅσον [πρώτα] ἐλεγχθεῖ ἄν ὄντως παρανόμησε. Καί, βέβαια, αὐτά ἔχουν μέν ὁρισθεῖ καί θεσμοθετηθεῖ γιά ἐκείνους [τούς κληρικούς] πού βρίσκουν πρόφαση νά διακόψουν την κοινωνία γιά κάποια παραπτώματα [δηλ. προσωπικά ἁμαρτήματα] πού ἐγκαλοῦνται οἱ δικοί τους Πρόεδροι [δηλ. οἱ πνευματικοί τους προϊστάμενοι], προκαλώντας σχίσμα καί διασπώντας τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνοι ὅμως [οἱ κληρικοί] πού ἐξ αἰτίας κάποιας αἱρέσεως ―καταδικασμένης ἀπό Ἃγιες Συνόδους ἤ Πατέρες― διέκοψαν τήν [ἐκκλησιαστική] κοινωνία μέ τόν Πρόεδρό τους [δηλ. τον πνευματικό τους προϊστάμενο], ἐπειδή ἐκεῖνος κήρυττε τήν αἵρεση δημόσια καί ἀπροκάλυπτα, αὐτοί λοιπόν ὄχι μόνο δέν ὑπόκεινται σέ Κανονικό ἐπιτίμιο ―ἀποτειχιζόμενοι ἀπό τόν, κατ’ ὄνομα, ἐπίσκοπο καί πρίν ἀπό τή συνοδική ἀπόφαση [πού θά τόν καταδικάσει]―, ἀλλά καί πρέπει, από τους Ορθοδόξους, νά τούς ἀποδοθεῖ ἡ τιμή πού τούς ἀξίζει! Διότι δέν ἐναντιώθηκαν σέ ἐπισκόπους [ὅπως τούς θέλει ὁ Χριστός] ἀλλά σέ ψευδεπισκόπους καί σέ ψευδοδιδασκάλους! [Κι ὄχι μόνο] δέν κατατεμάχισαν μέ σχίσμα τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά, [ἀντιθέτως], προφύλαξαν τήν Ἐκκλησία ἀπό σχίσματα»Κάποιοι εκκλησιαστικοί, υψηλά ιστάμενοι και όχι μόνο, θέλησαν να εγκαθιδρύσουν τη Χούντα της Δεσποτοκρατίας που προστάζει την υπακοή και τη συγκατάβαση στο ξένο, στο αιρετικό, στο μακράν του Κυρίου που ως επόμενο φέρει τη δίωξη των ομολογητών και των παραμενόντων στην Ιερά Παράδοση και τους Ιερούς Κανόνες. Έτσι του αποδόθηκαν οι κατηγορίες της δημιουργίας σχίσματος, απείθειας για καταφρόνηση της προϊσταμένης εκκλησιαστικής αρχής, εξύβριση και συκοφαντία. Όπως ήταν προφανές, οι κατηγορίες εκ μέρους της εκκλησιαστικής αρχής δε συγκεκριμενοποιήθηκαν ποτέ, αλλά χαρακτηρίστηκαν αίολες, ασαφείς, παράνομες και έξω από κάθε εκκλησιαστικό κανόνα και δίκαιο. Η δίκη χαρακτηρίστηκε ως «παρωδία δίκης», επειδή δεν τη χαρακτήριζε επ’ ουδενί η αμεροληψία, αλλά συνέβη και το εκτρωματικό που ο κατήγορος (επίσκοπος) και ο δικαστής ήταν το ίδιο πρόσωπο. Η δίωξη κορυφώθηκε όταν οι πόρτες της νέας πλέον ενορίας, του Αγίου Σπυρίδωνα, κλείδωσαν. Το κλειδί κρατούσε ο Αρχιερέας και οι παρατρεχάμενοί του που φρόντισαν να «ποιμάνουν» ένα θεολογικό σφάλμα μεγάλου βεληνεκούς.

Η ενδοορθόδοξη αναστάτωση δεν αμβλύνονταν, καθώς εμφανίστηκε στο προσκήνιο η Ουκρανική Αυτοκεφαλία, η οποία βρήκε τον αγωνιστή ιερέα στο μετερίζι της Αγιοπατερικής Αποτείχισης να μάχεται να ξεσκεπάσει άλλο ένα εκκλησιαστικό και δογματικό λάθος. Η Σύναξη των Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών, μας ενημερώνει ότι: «Πρόκειται για την αντικανονική απόδοση αυτοκεφαλίας στους σχισματικούς της Ουκρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με απαράδεκτη και άθεσμη εισπήδηση στην κανονική δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Ρωσίας, αλλά και χωρίς να τηρηθεί καμμία κανονική προϋπόθεση για την αναγνώριση της ιερωσύνης αυτοχειροτόνητων, αχειροτόνητων, καθηρημένων και αναθεματισμένων κληρικών. Το χειρότερο δε που τινάζει στον αέρα την κανονική τάξη και νομιμότητα, αλλά και την διαβόητη ευχαριστιακή εκκλησιολογία, είναι ότι στον ίδιο τόπο, στην μητρόπολη Κιέβου, στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, εκλέγεται και τοποθετείται δεύτερος μητροπολίτης εκ των σχισματικών, ο Επιφάνιος, ενώ υπάρχει ο κανονικός και αναγνωριζόμενος από όλους τους Ορθοδόξους μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος, μέλος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας».

Τα δύο άθεσμα, αντικανονικά, αντισυνοδικά και αντορθόδοξα γεγονότα, η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου (Ιούνιος 2016) και το ψευδοαυτοκέφαλο της Ουκρανίας (Ιανουάριος 2019) ήρθε να τα συμπληρώσει το πνευματικό καρκίνωμα που προκάλεσε η πανδημία του κορωνοϊού, όταν η χλιαρότητα της πίστης κατέληξε στη θρησκευτική παρανομία. Σήμερα, κυριαρχεί η απιστία κατά της Ιαματικής Χάρης του Παναγίου Πνεύματος, η βλασφημία της Θείας Κοινωνίας, η υιοθέτηση της μάσκας εντός του Οίκου του Θεού, η απαγόρευση της προσκύνησης των Εικόνων, τα γάντια, τα αντισηπτικά και φυσικά το πρωτοφανές κλείσιμο των Εκκλησιών.

Ο άξιος σεβασμού π.Φώτιος Βεζύνιας και ο ομότιμος καθηγητής Θεολογίας ΑΠΘ και μέγας πρωτοπρεσβύτερος π.Θεόδωρος Ζήσης, έπαιξαν με τη συμβολή τους, ρόλο καταιγιστικής σημασίας στον ομολογιακό αγώνα της διακοπής μνημοσύνου. Οι τρεις ιερείς με τα πνευματικά όπλα τους, τον Θείο Έρωτα, τη βαθιά και αληθινή προσευχή, τους Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τους Αγίους Πατέρες για οδοδείκτες και την αμέριστη στήριξη του ποιμνίου τους, πορεύονται στον ομολογιακό αγώνα της Αγιοπατερικής Αποτείχισης. Μάλιστα ο π.Θεόδωρος Ζήσης στο βιβλίο του «Εκκλησία και Κορωνοϊός» τονίζει τη δαιμονική σύνδεση της Ψευδοσυνόδου, του Ουκρανικού Κακοκεφάλου και της νέας κανονικότητας στην Εκκλησία: «Δεν μας έφταναν οι αιρετίζουσες και φιλοσχισματικές αποφάσεις του Κολυμπαρίου της Κρήτης και το ψευδοαυτοκέφαλο των σχισματικών της Ουκρανίας, ήλθε τώρα και το πρωτοφανές κλείσιμο των ναών με την απαγόρευση να τελούνται οι ιερές ακολουθίες. Μήπως τελικά κατά παραχώρηση του Θεού τίθενται κάποιοι σε ακοινωνησία και υποχρεωτική αποτείχιση, αφού εθελούσια κοινωνούν με την αίρεση και το σχίσμα; Έδιωξαν εμάς από τους ναούς και τώρα διώκονται μόνοι, μηδενός διώκοντος

Αυτοί λοιπόν που κλείδωσαν τον π.Νικόλαο έξω από τον ναό του, σήμερα ο Θεός επέτρεψε να κλειδωθούν οι ίδιοι απ’ έξω. Κρούαμε τότε την θύρα του Αγίου Σπυρίδωνα, για να εισέλθει πάλι πίσω στον ναό η κανονικότητα και η Ορθοδοξία… Σήμερα, ο Θεός κλειδώνει απ’ έξω αυτούς που επιλέγουν τα μέτρα προστασίας εντός των ιερών ναών. Κλειδώνει απ’ έξω τους βλάσφημους! Αυτούς που εγκολπώθηκαν τα θεολογικά λάθη, τα νομιμοποίησαν και τα έφεραν μέσα στους ναούς! Η δοκιμασία του κορωνοϊού δεν είναι ένας αγώνας δρόμου υπακοής στη βλασφημία, αντίθετα είναι ο δύσκολος αγώνας της αγίας ανυπακοής, της αποτείχισης, της ομολογίας, του αγώνα να κρατηθεί η Ιερά Παράδοση ζωντανή και αλώβητη! Η βίωση της Ορθοδοξίας φώλιασε σε μία ενορία και κάποιοι τη δίωξαν… Αναλογιστείτε λοιπόν, γιατί ο π.Νικόλαος «δεν επέδειξε καμία πράξη μεταμέλειας και επιστροφή εις την κανονική τάξη και τα ιεράς παραδόσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού». Τι σημαίνει γι’ αυτούς κανονικότητα; Είναι βέβαιοι ότι έχουν την ορθή εκκλησιαστική θεώρηση; Ή μήπως βάφτισαν την ανομία τους «εντός εκκλησίας κανονικότητα» και οι μωροί άγονται και φέρονται σαν δέσμιοι αντορθόδοξων μεθοδεύσεων;

H Κατάνυξη βοά και πλέον η βίωση της Ορθοδοξίας φωλιάζει στον Ορθόδοξο Χριστιανικό Σύλλογο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Γεύσασθε και ίδετε το γλύκισμα της Ορθοδοξίας…

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra