Γράφει ο Mandatoras

Λαμβάνει διαστάσεις ευρύτερου κοινωνικού φαινομένου η αλλοίωση της ελληνικής πολιτιστικής και θρησκευτικής ταυτότητας από επιχειρήσεις

Έντονη κριτική ασκήθηκε στη νέα διαφημιστική καμπάνια της γαλακτοβιομηχανίας Κρι Κρι, – η οποία απεικονίζει εκκλησίες σε ελληνικά νησιά χωρίς σταυρούς -, στηλιτεύοντας την απαλοιφή των ιερών συμβόλων.

Διερωτάται εύλογα κανείς: Τι είναι, άραγε, αυτό που επιβάλλει την αφαίρεση του Σταυρού πάνω από τους τρούλους μιας Εκκλησίας; Ποιον ενοχλεί;

Μοιάζει σαν μια πάλη ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους. 

Στον αντίστροφο κόσμο εκείνων που προβάλλουν τη θέση ότι η διαφύλαξη της εθνικής μας ιδιοπροσωπείας και ταυτότητας είναι αναχρονισμός, απομονωτισμός, ίσως και… εθνικισμός, ενοχοποιώντας σε ένα μεγάλο βαθμό την πίστη.

Υπάρχει και ο άλλος κόσμος. Εκείνων που πιστεύουν ότι η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης και συνείδησης και η διατήρηση της ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας ενός λαού είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος και τρόπος για να μην συνθλιβεί στην χοάνη της αποκαλουμένης παγκοσμιοποίησης και αφανιστεί από την ιστορία, όπως συνέβη με πολλούς λαούς-έθνη.

Τώρα, λοιπόν, που πολλές μικρές ή μεγαλύτερες αλώσεις μας απειλούν, τώρα που βρισκόμαστε στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι της ιστορίας, τώρα είναι ο καιρός του χρέους και της ευθύνης. 

Τώρα είναι που χρειάζεται να αντισταθούμε στις ηθικές και πνευματικές αλώσεις και αλλοτριώσεις.

Ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός είναι το αγιότερο Σημείο και Σύμβολο της Πίστεώς μας. Ο μακαριστός προηγούμενος της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο Σταυρός είναι αναντικατάστατο χριστιανικό σύμβολο και ότι χωρίς αυτόν δεν νοείται Εκκλησία του σταυρωθέντος Χριστού.

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης της οἰκουμένης.
Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας.
Σταυρός, βασιλέων τὸ κραταίωμα.
Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα.
Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα
καὶ τῶν δαιμόνων
τὸ τραῦμα»

(Ἐξαποστειλάριον)

Γεννᾶται τώρα τὸ ἐρώτημα· πῶς, μὲ ποιό τρόπο, νὰ ὁμολογοῦμε τὸ Χριστό; Μπορεῖ, ἀ­γαπητοί μου, καὶ ὁ πιὸ ἁπλὸς Χριστι­ανὸς νὰ ὁμολογῇ τὸ Χριστό. Πῶς;

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Μᾶρκ. 8,34 – 9,1)

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 10,32)

«Ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων» (Μᾶρκ. 8,38)

[..]

Γεννᾶται τώρα τὸ ἐρώτημα· πῶς, μὲ ποιό τρόπο, νὰ ὁμολογοῦμε τὸ Χριστό; Μπορεῖ, ἀ­γαπητοί μου, καὶ ὁ πιὸ ἁπλὸς Χριστι­ανὸς νὰ ὁμολογῇ τὸ Χριστό. Πῶς;

• Πρῶτα – πρῶτα μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Μόλις κάνῃς τὸ σταυρό σου, ἀμέσως φανερώ­νεις τί πιστεύεις, ξεχωρίζεις ἀπ᾽ ὅλες τὶς θρη­σκεῖες καὶ ἰδεολογίες τοῦ κόσμου. Γιατὶ ἔ­χουν κι αὐ­τὲς τὰ σύμβολά τους· οἱ ἑβραῖοι ἔ­χουν τὸ ἄ­στρο τοῦ Δαυῒδ καὶ τὴν ἑπτάφωτη λυχνία, οἱ μασόνοι τὸ τρίγωνο ἢ τὶς τρεῖς τελεῖ­ες, οἱ μαρξισταὶ τὸ σφυροδρέπανο ἢ τὴν ὑψωμένη γροθιά, οἱ μωαμεθανοὶ τὸ μισοφέγγαρο. Γι᾽ αὐτὸ μὴ ντρέπεσαι κ᾽ ἐσὺ νὰ κάνῃς τὸ σταυρό σου, εἴτε στὸ τραπέζι, εἴ­τε σὲ αὐτοκί­νη­το, ἀεροπλάνο ἢ τραῖνο. Ὁμολογεῖς ἔτσι Χριστό. Κι ὅ­ταν κλείσῃς τὰ μάτια, ἕνας σταυ­ρὸς στὸν τάφο σου θὰ δηλώνῃ ὅτι εἶσαι ὀρθόδοξος.
• Πῶς ἀλλιῶς ὁμολογοῦμε τὴν πίστι μας; Μὲ τὴ γλῶσσα. Γι᾽ αὐτὸ τὴν ἔδωσε ὁ Θεός. Βρέθηκες μεταξὺ ἀπίστων; Ἄνοιξε τὸ στό­μα σου καὶ ὁ­μολόγησε τὴν πίστι στὸν Κύριο. Ἄκουσες βλαστήμια; Ὀφείλεις νὰ διαμαρτυρηθῇς, ὅπως ἂν ὕ­βριζαν τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα ἢ τὴ σύζυγό σου[..] Μί­λησε, συμβούλεψε, ἐπίπληξε.
• Ὁμολόγησε ἀκόμη – πῶς; Μὲ τὰ ἔργα σου, μὲ τὴ χριστιανικὴ ζωή σου. Ὅταν ἡ ζωὴ τοῦ Χριστι­ανοῦ εἶνε σύμφωνη μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὶς ἐν­­τολὲς τοῦ Θεοῦ, λάμπει καὶ ἐπιβεβαιώνει τὴν πίστι του.
• Νὰ ὁμολογοῦμε λοιπὸν τὸ Χριστὸ μὲ τὸ σταυρό, μὲ τὴ γλῶσσα, μὲ τὰ ἔργα· νὰ τὸν ὁμολο­γοῦμε τέλος ―ἐδῶ εἶνε τὸ δύσκολο― καὶ μὲ τὸ αἷμα μας. [..]
  Θὰ μᾶς κοσκινίσῃ ὁ Θεός. Θὰ γίνῃ διωγμὸς τρομερὸς ἐναντίον τῆς ἁγί­ας μας Ἐκκλησίας, καὶ τότε θὰ δοῦμε πόσοι θὰ εἶνε Χριστιανοί. Νὰ ὁμολογοῦμε ὄχι μόνο μὲ τὸ χέρι, μὲ τὴ γλῶσσα καὶ μὲ τὸν βίο μας· μακάρι ἀκόμα καὶ τὴ ζωή μας ν᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ δώσουμε γιὰ τὸ Χριστό. {..} Ἡ Ὀρθοδο­ξία δὲ θέλει κρυπτοχριστιανούς· θέλει ὁμολογία, ὄχι κρυφτούλι σὰν τὰ μικρὰ παιδιά. Θαρραλέοι καὶ τολμηροί, νὰ ὁμολογοῦ­με παντοῦ τὴν Ὀρθόδοξο πίστι. Κι ἂν ἔρθουν ἡ­­μέ­ρες σκληρές, διωγμοῦ καὶ αἵματος καὶ μαρτυ­ρίου, νὰ μείνουμε ἀφωσιωμένοι στὸ Χριστό. Κι ἂν ὅλοι γονατίσουν στὸ διάβο­λο, ἐ­σὺ νὰ μὴ γονατίσῃς. Καὶ ἕνας νὰ μείνῃς, μὴ ὑποστεί­λῃς τὴ σημαία, ἀλλὰ νὰ λές· Πιστεύω, Κύριε. Δὲ θὰ νικήσῃ ὁ σατανᾶς. Θὰ νικήσῃ ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερ­υψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Τριάδος Πτολεμαΐδος τὴν 21-9-1980.

Νικόλαος Ι. Σωτηρόπουλος, Ο Κύριος θα κρίνει την Ημέρα της Κρίσεως και με κριτήριο την ομολογία της Πίστεως

Αρκεί η Πίστις; Χρειάζεται μαζί με την Πίστη, η ομολογία.

Τί λέγει ο Παύλος; «Καρδία πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε λαλήται εις σωτηρίαν». Ο άνθρωπος με την καρδιά του πιστεύει «εις δικαιοσύνην», σημαίνει για να δικαιωθεί, και με το στόμα του ομολογεί για να σωθεί.

Τί είπε ο Χριστός; Καθαρά και ξάστερα λόγια. «Όποιος με ομολογήσει ενώπιον των ανθρώπων, όποιος δεν ντραπεί να ομολογήσει Εμένα και το Ευαγγέλιο μου, τους λόγους μου ενώπιον των ανθρώπων, θα τον ομολογήσω και Εγώ και ενώπιον του Πατρός μου και των αγίων αγγέλων.

Και όποιος εντραπεί να με ομολογήσει και να ομολογήσει τους λόγους μου, το Ευαγγέλιο μου, θα τον αρνηθώ και Εγώ ενώπιον του Πατρός μου και ενώπιον των αγγέλων».

Παριστάνεις τον χριστιανό, αλλά όταν βρίσκεσαι μέσα σ΄ ένα κοσμικό κύκλο που δεν κάνουν σταυρό την ώρα που κάθονται στο τραπέζι ή κατηγορούν το Χριστό και τον Χριστιανισμό, και εσύ σφραγίζεις το στόμα σου; Είσαι αρνητής του Χριστού, αρνητής του Χριστιανισμού και θα κολασθείς. Τελείωσε.

Θεολόγου Νικολάου Σωτηρόπουλου

• [1] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI