Αντιστροφή της Ορθόδοξης Θεολογίας

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Οι περισσότεροι αναγνώστες μας θα έχουν ενημερωθεί [1] για το δυστύχημα των δύο μικρών παιδιών στον ποταμό Άραχθο στην Άρτα. Τραγικό γεγονός ο θάνατος των δύο μικρών παιδιών. Τραγικότερη είναι η πράξη στην οποία προέβησαν οι γονείς των παιδιών, δηλαδή τη δωρεά των οργάνων τους. Τραγική όμως είναι και η επικρότηση της ανίερης αυτής πράξης από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο, ο οποίος και άλλες φορές έχει υποστηρίξει δημόσια τη δωρεά οργάνων.

Σε ομιλία του, ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ/ρος Θεόδωρος Ζήσης μας δίδει ξεκάθαρα τη θέση της Εκκλησίας και των Πατέρων: «Η ψυχή του ανθρώπου, όπως διδάσκει η Εκκλησία μας, δεν περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο σωματικό όργανο αλλά διαχέεται σε όλο το σώμα. Παντού είναι η ψυχή. Γι’ αυτό για να φύγει η ψυχή απ’ όλα τα σημεία του σώματος και να επέλθει ο θάνατος πρέπει το σώμα να έχει καταπαύσει όλες τις ζωτικές λειτουργίες του. Όχι μόνο τον εγκέφαλο.Πρέπει να σταματήσει να χτυπάει και η καρδιά. Εφόσον εξακολουθεί να χτυπάει η καρδιά, η ψυχή είναι μέσα στο σώμα. Επομένως, όταν οι γιατροί παίρνουν όργανα ζωτικά, για να κάνουν μεταμοσχεύσεις, κάνουν φόνο. Σκοτώνουν» [2].

Μόνο ο Θεός είναι κύριος της ζωής και του θανάτου. Αλλά δυστυχώς οι «εἰς τύπον καί τόπον τοῦ ᾿Αρχιερέως Χριστοῦ» Επίσκοποι, ενίοτε φαίνεται να το αγνοούν.

Η εγκεφαλική νέκρωση δεν είναι ταυτόσημη με το βιολογικό θάνατο. Υπάρχουν πλείστα παραδείγματα με ανθρώπους που χαρακτηρίστηκαν ως εγκεφαλικά νεκροί και επανήλθαν στη ζωή.

Ο μακαριστός ομολογητής Γέροντάς μας, π. Νικόλαος Μανώλης, χαρακτήριζε τη δωρεά οργάνων ως έγκλημα χειρίστου ήθους. Σε ομιλία του αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ακόμα και αν πάθει ανεπανόρθωτη βλάβη ο εγκέφαλος, εφόσον χτυπάει η καρδιά και αναπνέει ο άνθρωπος, η ψυχή είναι εκεί μέσα, δίνει ο Θεός με μυστικό τρόπο την ευκαιρία σε αυτή την ψυχή που βρίσκεται εκεί να μετανοήσει» [3].

Στο άρθρο του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου διαβάζουμε: «Για αυτήν την πράξη δωρεάς πρέπει όλοι μας όχι μόνο να ευχαριστήσουμε ή να συγχαρούμε τους γονείς, αλλά κυρίως να τους εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για το θάρρος και τη δύναμη που υπέδειξαν.
Μία πράξη φιλανθρωπίας, με την οποία έδωσαν ζωή και ελπίδα σε άλλους συνανθρώπους μας, νέους και νέες. Οι γιατροί υποκλίθηκαν «διά της σιωπής» μπροστά σ’ αυτούς τους νέους δότες και στους γονείς τους, γιατί τα έργα του Θεού τιμώνται «δια της σιωπής» (Μ. Βασίλειος).

Οι λήπτες ευγνωμόνως θα συνεχίσουν τη ζωή τους, θα δημιουργούν και θα ονειρεύονται το μέλλον τους. Όλοι οι εχέφρονες και σκεπτόμενοι ανθρώπινα επιβράβευσαν ως ορθή την πράξη αυτή και στήριξαν τη δωρεά, με προεξάρχοντες τους ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων μας.
Η δωρεά αυτή επίσης καταξιώνει τον αγώνα που καταβάλλει ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, με σκοπό την ευαισθητοποίηση όλων μας.

Η συγκλονιστική και πολύ διδακτική αυτή πράξη των γονέων έδωσε το βαθύτερο και ουσιαστικότερο μήνυμα της αποφασιστικής πράξης τους, ότι με τη δωρεά των οργάνων συνεχίζουν να ζουν τα παιδιά τους μέσα στα σώματα άλλων ανθρώπων των ληπτών».

Εύλογα δημιουργείται το ερώτημα: Ο Μεσσηνίας ως Επίσκοπος γιατί δεν αναδεικνύει την Ορθόδοξη διδασκαλία περί θανάτου, σύμφωνα με την οποία μετά τον θάνατο η ψυχή χωρίζεται από το σώμα και πηγαίνει στον Κύριο να κριθεί, ώστε κατά την Δευτέρα Παρουσία να ενωθεί πάλι με το σώμα;

Ο ίδιος τονίζει, όπως παραθέσαμε νωρίτερα, πως «με τη δωρεά των οργάνων συνεχίζουν να ζουν τα παιδιά τους μέσα στα σώματα άλλων ανθρώπων, των ληπτών».

Θα συνεχίσει η ψυχή του παιδιού να υπάρχει, εφόσον το όργανό του «φιλοξενείται» σε κάποιο άλλο σώμα; Μήπως προβάλλονται με αυτόν τον τρόπο ινδουιστικές και βουδιστικές πλάνες περί μετεμψύχωσης και μετενσάρκωσης;

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας συνεχίζει στο άρθρο του: «Το γεγονός αυτό αποτελεί μία καταλυτική απάντηση σε όλους εκείνους οι οποίοι θεωρούν ότι το δικαίωμα για ζωή είναι ένα απολυτοποιημένο ατομικό δικαίωμα, διαφοροποιημένο από τη ζωή των άλλων συνανθρώπων τους. Ένα δικαίωμα δηλαδή το οποίο ικανοποιείται δήθεν στο πλαίσιο μιας ευδαιμονιστικής, απομονωμένης και ατομικής αυτάρκειας, και διατυπώνεται με το λανθασμένο σύνθημα: «αρκεί να ζήσουμε μόνο εμείς και όχι και οι άλλοι μαζί μας». Η διαδικασία όμως της νίκης της ζωής κατά του θανάτου διέρχεται πάντα μέσα από την ζωή του άλλου».

Ο ιεράρχης θεωρεί ως μεμπτό (ή ως δείγμα εγωισμού;) το «απολυτοποιημένο ατομικό δικαίωμα» για ζωή αλλά όχι την μεταμόσχευση, που ουσιαστικά στερεί τη ζωή (και τα όργανα) του δότη, για να ζήσει ένα έτερο πρόσωπο;

Άξιο παρατήρησης είναι επίσης το γεγονός ότι αναφέρεται συνεχώς στην λέξη φιλανθρωπία. Εφόσον επικεντρώνεται στην αρετή της φιλανθρωπίας (και βεβαίως θα έπρεπε να τον απασχολεί αυτή η αρετή υπό την σωστή της μορφή), γιατί δεν τονίζεται πρωτίστως ο πνευματικός τρόπος και αγώνας;

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, σε επιστολή του που αναφέρεται στην «αποστολή του Μοναχού», αναγράφει: «…η Κοινωνική Πρόνοια καθημερινά φωνάζει «Άγιοι Πατέρες της εποχής μας, αφήστε την φιλανθρωπία σ’ εμάς τους λαϊκούς, που δεν μπορούμε να κάνουμε και κάτι άλλο, και εσείς κοιτάξτε να ασχοληθείτε με κάτι το Πνευματικότερο» […]

Ο Μοναχός φεύγει μακριά από τον κόσμο, όχι γιατί μισεί τον κόσμο, αλλά επειδή αγαπάει τον κόσμο και κατ΄αυτόν τον τρόπο θα τον βοηθήσει περισσότερο δια της προσευχής του σε πράγματα που δεν γίνονται ανθρωπίνως παρά μόνο με Θεϊκή επέμβαση. Έτσι σώζει ο Θεός τον κόσμο» [4]. Όχι με μεταμοσχεύσεις που στερούν το δώρο της ζωής, να συμπληρώσουμε εμείς…

Ό ίδιος όντας Μητροπολίτης προέρχεται από τις τάξεις των Μοναχών. Το κομποσκοίνι όμως, προβάλλεται από τους οικουμενιστές επισκόπους πρωτίστως για να αμβλυνθεί η αντίδραση όσων αγωνίζονται κατά της παναίρεσης του Οικουμενισμού, με την γνωστή σε όλους μας φράση «Αφήστε τον αγώνα. Κομποσκοίνι να κάνετε…»

Η έμπονη προσευχή για τον άλλον, η μεγαλύτερη αυτή ελεημοσύνη, γιατί δεν προβάλλεται πριν και πάνω από όλα;

Στο τέλος του άρθρου του Μητροπολίτη διαβάζουμε την ακόλουθη απαράδεκτη θέση:

«Η φιλάνθρωπη αυτή πράξη της δωρεάς οργάνων ως έκφραση ελεύθερης αυτοδιάθεσης για τη ζωή των άλλων συνανθρώπων μας αποτελεί καταξίωση του δικαιώματός μας για ζωή αλλά και του δικαιώματός μας στη ζωή. Η μονόδρομος αυτή διαδικασία, ως η κατεξοχήν και μοναδική έκφραση έμπρακτης αγάπης και ανθρωπιάς των δωρητών οργάνων, είναι η έκφραση του πραγματικού νοήματος της ζωής, του σκοπού της ζωής και της ελευθερίας μας. Το σώμα μας δεν μας ανήκει, δεν είναι κτήμα μας, και γίνεται πρόξενος ζωής, όταν το προσφέρουμε».

Ουδέν σχόλιο…ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος φαίνεται ότι κηρύττει μία Θεολογία που δεν στηρίζεται στην Ορθόδοξη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων…

Καταληκτικά, το όλο θέμα των μεταμοσχεύσεων ζωτικών οργάνων δεν θα έπρεπε να γίνεται καν αποδεκτό από τους Ορθοδόξους. Δυστυχώς όμως παρασύρονται από έναν αρρωστημένο συναισθηματισμό. Σε αυτό προστίθενται τα κηρύγματα εκκλησιαστικών αρχόντων οι οποίοι επιτείνουν τη σύγχυση του πληρώματος της Εκκλησίας.

Παρά την προσπάθεια της διαστρέβλωσης αυτής, βασικό θεμέλιο της πίστης μας είναι η νίκη του θανάτου διά της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Γι΄αυτό ας κλείσουμε με τον χαιρετισμό του φίλτατου Αγίου μας, Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ.

Χριστός Ανέστη χαρά μου!

• [1] https://www.protothema.gr
• [2] https://www.youtube.com
• [3] https://www.youtube.com
• [4] ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Επιστολές, εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Θεσσαλονίκη 1994

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI