Άρθρο του πατρός Δήμου Σερκελίδη

Η θυσιαστική αγάπη του π. Νικολάου Μανώλη προς την ταλαιπωρημένη νεολαία μέσα από την προσωπική μαρτυρία του π. Δήμου Σερκελίδη

Αγαπημένε μου Νικολάκη,

σήμερα είναι μεγάλη μέρα για σένα που έχεις ένα τόσο ωραίο όνομα, το όνομα του Αγίου Νικολάου. Νικόλαος σημαίνει αυτός που νικάει τους λαούς. Γνωρίζεις, βέβαια, ότι σε βαφτίσαμε Νικόλαο για να τιμήσουμε τον γέροντά μας, τον παπα-Νικόλα μας! Έχεις αρκετές αναμνήσεις από αυτόν κι ας ήσουν, όταν κοιμήθηκε, μικρούλης, τεσσάρων – πέντε χρονών! Ήταν και είναι πολύ έντονη η παρουσία του στην ζωή μας! 

Εγώ τον παπα-Νικόλα τον γνώρισα, όταν ήμουν δώδεκα χρονών. Πήγαινα τότε με τον παππού Παναγιώτη, τον ψάλτη, στο ψαλτήρι του Προφήτη Ηλία Άνω Πόλης. Ήμουν το πιο μικρό παιδί του χορού. Στο ψαλτήρι με βάζανε στη μέση, και γω ήμουν τόσο κοντούλης που τα άλλα παιδιά έκαναν ένα τείχος γύρω μου και δεν έβλεπα τους ιερείς! Από εκείνη την εποχή έχω μόνο λίγες εικόνες του παπα-Νικόλα. Ένα νεαρό, αδύνατο και χαρούμενο παπαδάκι. 

Αργότερα όμως ο παπα-Νικόλας στάθηκε η μεγάλη μου παρηγοριά στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας και της νεότητας. (Πιθανόν να μην πηγαίνει ο νους σου, Νικολάκη, αλλά και γω κάποτε ήμουν παιδί! Κανείς δεν γεννιέται μεγάλος, έμπειρος και ώριμος, Αλλωστε ούτε και τώρα είμαι!). Σε εκείνη, λοιπόν, την ηλικία άρχισε μέσα μου ένας φοβερός πόλεμος! Έξω οι άλλοι έβλεπαν ένα καλό παιδί και μέσα μου πολλές φορές γινόταν τρικυμία, αντάρα, πανικός! Πάθη, λογισμοί, απογοήτευση, μαυρίλα, κακές σκέψεις, απουσία νοήματος, ανησυχία και όλα τα μπερδέματα! Σε εκείνη την κρίσιμη ηλικία με την βοήθεια του Θεού εξομολογήθηκα για πρώτη φορά στον παπα-Νικόλα. 

Από την πρώτη στιγμή λες και μια αόρατη κόλλα με κόλλησε με αυτό τον άνθρωπο! Χωρίς να το καταλαβαίνω, όποτε ήμουν δίπλα του, έφευγαν όλα τα κακά συναισθήματα και είχα μια μεγάλη ηρεμία! Αυτή η γαλήνη που ένιωθα με τραβούσε κοντά του ασυνείδητα. Πήγαινα στο κατηχητικό που έκανε ο παπα Νικόλας, παρόλο που δεν γνώριζα κανένα άλλο παιδί από εκεί, ούτε πολυκαταλάβαινα αυτά που έλεγε, αλλά δεν με ένοιαζε κιόλας! Εγώ ένιωθα χαρούμενος! Τον γνώρισα και στη μαμά σου αργότερα και με την ίδια κόλλα κόλλησε κι αυτή! Κι άλλοι άνθρωποι γύρω μου, που μέχρι σήμερα είμαστε αχώριστη πνευματική οικογένεια! Καταλάβαμε στην πράξη ότι αυτό ήταν κάποιο ειδικό χάρισμα του π. Νικόλα, που δεν χάθηκε ούτε μετά την κοίμησή του! Το αντίθετο μάλιστα!

Οι φίλοι μου δεν ήταν της Εκκλησίας, να το πούμε έτσι. Αλλά ήταν καλά παιδιά, είχαν σεβασμό. Πολλές φορές που βγαίναμε βόλτα τους έλεγα «θα πάμε στον Προφήτη Ηλία να δω τον παπα-Νικόλα να εξομολογηθώ, και μετά συνεχίζουμε την βόλτα μας». Κι εκείνοι ποτέ δεν μου αρνήθηκαν! Κι εσύ Νικολάκη να προσέχεις ποιους θα κάνεις φίλους. Καλό είναι να είναι πιστά παιδιά, αλλά και αν δεν είναι, ας είναι τουλάχιστον όπως οι δικοί μου φίλοι, που δε με εμπόδιζαν από την Εκκλησία. Τα θέματα της Εκκλησίας και της Πίστης να τα έχεις αδιαπραγμάτευτα!

Σε όλες αυτές τις δυσκολίες που σου είπα πριν, πάντοτε ο παπα-Νικόλας μου έδινε το κατάλληλο φάρμακο. Ποτέ δεν με πίεσε σε κάτι. Πάντοτε δούλευε με το φιλότιμο. Κάποτε τον ρώτησα: «Πάτερ, δεν νηστεύω, πειράζει;» και εκείνος μου απάντησε «αγόρι μου, εμένα δεν με πειράζει καθόλου. Δεν χάνεις τίποτα, αλλά και δεν ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ!». Το κερδίζεις το έγραψα με κεφαλαία και θαυμαστικό για να σου δώσω να καταλάβεις πόσο εντύπωση μου έκανε. Με χτύπησε στο φιλότιμο! Από τότε άρχισα να κρατάω όλες τις νηστείες. Δεν το λέω για να παινευτώ, άλλωστε η Χάρη του Θεού τα κάνει όλα, αλλά για να σου δείξω πόσο μεγάλη και μόνιμη επίδραση έχει το φιλότιμο στον άνθρωπο. Ούτε εντολές, ούτε απαγορεύσεις, ούτε τίποτα! Με αυτόν τον απλό λόγο ο παπα-Νικόλας επέδρασε μέσα στην ψυχούλα μου!

Τότε είχα πολλές υπαρξιακές αγωνίες, «γιατί υπάρχω, ποιός είναι ο σκοπός της ζωής» κτλ. Αυτές οι σκέψεις, οι λογισμοί όπως τους λέμε, με απασχολούσαν πολύ έντονα, με βασάνιζαν θα έλεγα, και ομολογώ δεν έβγαζα άκρη. Κοντά στον παπα-Νικόλα λίγο λίγο και ανεπαίσθητα αυτή η υπαρξιακή αγωνία εξαφανίστηκε. Άρχισα με την ευλογία του να κοινωνάω τακτικά. Κατάλαβα κοντά του ότι η ψυχική υγεία είναι μόνο στην πνευματική ζωή! Τα υπόλοιπα είναι υποκατάστατα και μάλιστα κακής ποιότητας! Κατάλαβα ότι η πνευματική ζωή είναι αγώνας, άθλημα. Και εγώ είχα να κάνω με ένα πρωταθλητή και αβίαστα ήθελα να συμβαδίζω όσο μπορούσα μαζί του! Κι αυτός ήθελε να συμβαδίζει με τον όσιο γέροντά του Αγάθωνα (άλλο τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μας Νικολάκη, θα στα πω άλλη φορά), αλλά και τους Αγίους! 

Με τους Αγίους συνεχώς ασχολούνταν και από αυτούς εμπνεόταν, Νικολάκη, και μας άφησε παρακαταθήκη να μελετάμε μαζί με το Ευαγγέλιο, τα Συναξάρια των αγίων μας! Γι΄αυτό κάθε βράδυ σου διαβάζουμε και από ένα! Να συνεχίσεις να τα διαβάζεις, Νικολάκη μου, και όταν μεγαλώσεις να τα διαβάζεις κι εσύ στα παιδιά σου! Τα συναξάρια των αγίων μας είναι όλο το Ευαγγέλιο στην πράξη! Και οι περισσότεροι εκεί μέσα μάρτυρες και Ομολογητές είναι! Απορείς και μόνος σου πώς στις μέρες μας προδίδουν τόσο εύκολα οι χριστιανοί την πίστη! «Μάλλον δε μελετούν τα συναξάρια των αγίων», μου λες, «μπαμπά»!

Μιά φορά στις αρχές πήγα να εξομολογηθώ και ήμουν χάλια. Με ταλαιπωρούσε ένας λογισμός βρώμικος και με έκανε κουρέλι. Αφού του είπα τον λογισμό μου, μου λέει με συμπάθεια, «Μπουνταλά, σε κοροϊδεύει ο διάβολος». Πρώτη φορά άκουγα κάτι τέτοιο! Όντως, όταν με την εξομολόγηση έφυγε η ομίχλη από το κεφάλι μου, είδα ξεκάθαρα ότι με κορόϊδευε ο διάβολος. Στην πράξη κατάλαβα πως ό,τι υπάρχει στο μυαλό μας δεν είναι πάντοτε δικό μας. Από τότε, δυστυχώς, πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να με κοροϊδεύει ο διάβολος. Και, κάθε φορά, ο παπα-Νικόλας ήταν εκεί να μου πει την ίδια κουβέντα, «μπουνταλά, ξύπνα, σε κοροϊδεύει ο διάβολος». 

Άλλοτε με είχε πιάσει ένας φόβος! Πω πω! Δε μπορούσα να μείνω μόνος! Όταν ήμουν μόνος τσουτσούριαζε η πέτσα μου! Έτρεξα στον παπα-Νικόλα! «Άντε, βρε μπουνταλά», μου λέει χαμογελώντας, «δεν ντρέπεσαι ολόκληρος άντρας. Να λες κάθε βράδυ μια προσευχούλα στην Παναγία μας και δεν θα φοβάσαι». Και μου έγραψε σε ένα χαρτάκι το «Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών». Αυτό ήταν! Πάει αυτός ο ανεξήγητος φόβος! Κι εσύ Νικολάκη, πάντοτε να ακολουθείς αυτή τη συμβουλή του παπα-Νικόλα. Πάντοτε στους πειρασμούς να τρέχεις στην μανούλα μας, την Παναγίτσα μας. 

Γενικά ήταν τόσο απλοί οι τρόποι και οι λόγοι του παπα-Νικόλα που απορώ! Μπορούσε να μου λύσει τα προβλήματα με απλά πράγματα, με ένα χαμόγελο, ένα σκούντηγμα, δυο λέξεις. Οι ίδιες λέξεις, οι ίδιες κινήσεις από άλλους δεν είχαν καμία επίδραση πάνω μου, ενώ από τον παπα- Νικόλα είχαν! Αυτό, Νικολάκη μου, ήταν εξαιτίας της Χάριτος του Θεού που είχε ο Παπα-Νικόλας και επειδή μας αγαπούσε όλους τόσο πολύ! 

Μετά για το θέμα της πίστης! Πώς άναβε μέσα μας, νέα παιδιά, τον ζήλο για την πίστη! Την αγάπη για την Ορθοδοξία! Τους αγώνες γι΄αυτήν! Φοιτητές πρωτοετείς ήμασταν, όταν κατεβήκαμε στην Αθήνα να διαμαρτυρηθούμε για την έλευση του Πάπα! Αργότερα και για την πατρίδα μας, τη Μακεδονία! «Η ομολογία πάει χέρι χέρι με την προσευχή και την νήψη» μας δίδασκε και το ζούσε!

Ζεστός άνθρωπος ο γέροντάς μας, μας ζέστανε την καρδιά, Νικολάκη μου! Κι εσύ τώρα ό,τι θέλεις να του μιλάς, να το ζητάς αγόρι μου, γιατί έχει μεγάλη παρρησία στον Θεό! Να αφήνεις τις οθόνες, να μαζεύεις όσο μπορείς το μυαλουδάκι σου και να τον εύχεσαι νοερά: «Κύριε Ιησού Χριστέ, δι’ ευχών του γέροντα μου, ελέησόν με» ή «Γέροντα, ελέησέ με»! Η ζωή μας χρειάζεται και λίγη ησυχία, λίγη νήψη, όπως τη λένε οι Άγιοι Πατέρες μας! Είναι ο μεσίτης μας! Είναι γνωστή η μαρτυρία για την οσιακή κοίμησή του! Ο Παπα-Νικόλας είναι πολύ κοντά στα παιδιά του, στα τζιέρια του, όπως μας έλεγε, ειδικά στα μικρά παιδιά και στους νέους! 

Πολλά ακόμα θα ήθελα να σου γράψω για τον παπα-Νικόλα μας, Νικολάκη μου. Κάποτε θα στα καταθέσω όλα, όσα θυμάμαι από αυτόν, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια για να τυπωθεί μέσα σου η ανάμνησή του. Έτσι κι εσύ από φιλότιμο, που τόσο σε αγαπούσε ο Γέροντας, να τον κάνεις πρότυπό σου και να προσπαθήσεις να του μοιάσεις! Να μην έχεις μόνο το όνομά του αλλά και την χάρη του!

Χρόνια πολλά, γιέ μου, και ευλογημένα! Ο Άγιος Νικόλαος και ο γέροντάς μας, ο παπα- Νικόλας μας, να είναι πάντοτε δίπλα σου και σε όλα τα παιδιά της αδελφότητάς μας!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI