του πατρός Δήμου Σερκελίδη

Απάντηση σε σχόλια Κύπριου δημοσιολογούντα θεολόγου 

Πρόσφατα κοινοποίησα στο Facebook ένα μικρό βιντεάκι του αειμνήστου γέροντά μου, π. Νικολάου Μανώλη, από την εισήγησή του σε ημερίδα, όπου αφηγήθηκε ένα θαυμαστό περιστατικό που συνέβη -όπως είπε- σε κάποιον αποτειχισμένο ιερέα. Κάποιος αναγνώστης υπέβαλε ένα ειρωνικό σχόλιο: «Ακόμη λίγο θα τα πιστέψετε κι εσείς. Η πλάκα σε όλο αυτό είναι να εννοεί τον εαυτό του».

Επειδή άλλοι απάντησαν στον εν λόγω αναγνώστη αλλά προσωπικά θεώρησα ατελέσφορο να ανοίξω συζήτηση μαζί του, επέλεξα να απαντήσω με το παρόν κείμενο. Παραθέτω την απομαγνητοφώνηση του αποσπάσματος της ομιλίας του π. Νικολάου, και ακολούθως θα αποκαλύψω σε ποιον ιερέα αφορά αυτή η εμφάνιση του Αγίου Προφήτη Ηλία.

π. Νικόλαος: «Ένας πνευματικός μας αδελφός, ιερέας, μου περιέγραψε μια συγκλονιστική μαρτυρία. Προσφάτως διέκοψε τη μνημόνευση του επισκόπου του. Βασανιζόταν από τις πιέσεις άλλων ιερέων, που τον βομβάρδιζαν με πληροφορίες ότι η Θεία Λειτουργία που τελεί είναι αχάριτωτη, καθώς δεν μνημόνευε τον οικείο επίσκοπο και όλα όσα αναφέραμε πρωτύτερα.

Με αυτές τις αμφιβολίες από τη μία και με την αισθητή χάρη από την άλλη κατά την τέλεση των ιερών ακολουθιών, λειτουργούσε στην αγρυπνία της εορτής του Προφήτη Ηλία. Τελειώνοντας την ανάγνωση του Ευαγγελίου της Θείας Λειτουργίας, στράφηκε προς το ιερό να απαγγείλει την εκτενή και τα κατηχούμενα προ του χερουβικού, χωρίς όμως να είναι συγκεντρωμένος στα τελούμενα. Εκείνη τη στιγμή η αφηρημάδα επικρατούσε στον νου του. Καθώς έλεγε “είπωμεν πάντες”, έφτασε η στιγμή που θα έπρεπε να πει “υπέρ πάσης επισκοπής ορθοδόξων”.

Αντί αυτού όμως, ήταν έτοιμος να μνημονεύσει τον επίσκοπό του, όπως συνήθιζε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Πάνω στη σειρά αυτή, έτοιμος να πει “υπέρ του Αρχιεπισκόπου τάδε”, δέχτηκε μια σπρωξιά από τον Προφήτη Ηλία και τον ακούει να του λέει με σοβαρή φωνή: “Καλά, αυτόν θα μνημονεύσεις τώρα στη γιορτή μου;”. “Δεν μπορώ να σου περιγράψω”, μου έλεγε, “τι Θεία Λειτουργία ακολούθησε. Τόση χάρη δεν είχα αισθανθεί άλλοτε”».

Καταθέτω, λοιπόν, την προσωπική μου μαρτυρία, ότι ήταν ο π. Νικόλαος αυτός στον οποίο εμφανίστηκε ο Προφήτης Ηλίας, εν ώρα Θείας Λειτουργίας. 

Ήταν η πρώτη γιορτή του Αγίου μας Προφήτη Ηλία, μετά τη διακοπή μνημοσύνου. Τότε η Αποτείχιση ήταν κάτι το πρωτάκουστο, ακόμα και για τους καταρτισμένους θεολογικά. Σαν να ανοίξαμε την αποθήκη του παππού με τα παλιά γεωργικά εργαλεία και να μην ξέρουμε ούτε το όνομά τους ούτε τη χρήση τους. Τόσο ξένη κατάντησε, λόγω της αχρησίας, της αδιαφορίας και της εκσυγχρονιστικής «αγαπολογίας», η ευλογημένη Αποτείχιση. Σε αυτή την κατάσταση, κατά την οποία το εσωτερικό βίωμα του γέροντα και οι ιεροκανονικές του γνώσεις έρχονταν σε ρήξη με τις αντιλήψεις του κόσμου, συνέβη αυτό το θαυμαστό γεγονός. 

Ο π. Νικόλαος το εξέλαβε ως προσωπικό δώρο του Προφήτη Ηλία -στον ναό του οποίου διακόνησε επί τριάντα χρόνια- και ως επισφράγιση του Θεού στον αγώνα και την αγωνία του. Δεν αποτειχίστηκε, επειδή είδε τον Προφήτη Ηλία· αλλά ο ίδιος ο Προφήτης Ηλίας του εμφανίστηκε θαυματουργικώς, για να στερεωθεί στην Αποτείχιση. Ποτέ δεν είπε ότι το προσωπικό του βίωμα είναι ο κανόνας της Εκκλησίας, ποτέ δεν δικαιολόγησε την Αποτείχισή του βασιζόμενος σε αυτό το εξαιρετικό γεγονός. Το στερεό θεμέλιο της Αποτείχισής του ήταν η αγάπη στην Παναγία Τριάδα, οι Θείες εντολές, οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, η Πίστη και η ευσέβεια. Αυτό καταφαίνεται από τις άπειρες ομιλίες και τα κείμενά του, αλλά εξαιρέτως από το κήρυγμά του στο οποίο ανακοίνωσε την διακοπή μνημοσύνου [1]. 

Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που ο γέροντάς μας είχε ανάλογες πνευματικές εμπειρίες. Πολλοί θα αμφισβητήσουν το γεγονός, θα σταθούν επιφυλακτικοί, η λογική τους θα αντισταθεί με πείσμα στην αποδοχή της αποκάλυψης: «Ποιος είναι ο παπα-Νικόλας που έχει τέτοια πράγματα, τέτοιες εμπειρίες; Δεν ήταν ασκητής, δεν ήταν καλόγερος, δεν ήταν προβεβλημένος σημειοφόρος πατήρ!».

Τα πνευματικοπαίδια του όμως, έχουμε άλλη άποψη, εμπειρία και βίωμα. Είναι ατελείωτες οι μαρτυρίες για την αγιότητα του π. Νικολάου. Θα έρθει και γι’ αυτές η ώρα να γίνουν γνωστές. Αλλά ουδέποτε θα τις κάνουμε θεμέλιο της Αποτείχισης, του αγώνα για την Ορθοδοξία, ούτε θα τις χρησιμοποιήσουμε για να διαφημίσουμε τον γέροντά μας, να διαφημιστούμε ή να δικαιωθούμε.

Για εμάς πάντα θα είναι το στέρεο θεμέλιο η διαχρονική Παράδοση της Εκκλησίας. Όταν ο πλούσιος της παραβολής ζήτησε από τον προπάτορα Αβραάμ να στείλει τον φτωχό Λάζαρο στους αδελφούς του, μήπως και βλέποντας έναν αναστημένο άνθρωπο μετανοήσουν, ο Αβραάμ απάντησε: «Ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν […] εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται» (Λουκ. 16, 29-31).

Αυτοί που διαστρέφουν τους Ιερούς Κανόνες δεν πιστεύουν στα Ιερά Δόγματα και παραποιούν την Ιερά Παράδοση -τον «Μωϋσέα και τους προφήτες»- ακόμα και ο Προφήτης Ηλίας να παρουσιαζόταν μπροστά τους, ακόμα και ο παπα-Νικόλας να εμφανιζόταν θαυματουργικώς ολοζώντανος μπροστά τους, δεν θα πείθονταν. 

Δεν είναι θέμα διανοητικό, κατανόησης των πραγμάτων. Είναι θέμα ταπείνωσης και μετανοίας. Μέχρι τότε ας μας ειρωνεύονται και ας μας χλευάζουν. Εμείς ευχόμαστε για την σωτηρία όλων και πρώτα όσων μας εχθρεύονται.  

[1] «Δεν αντέχει η ψυχή μου αυτή την πίκρα. Αντιδρά η ιερατική μου συνείδηση. Η φλόγα της πίστης μου, η φλόγα της Ορθοδοξίας που καίει τα σωθικά μου, με οδηγεί στην ηρωική απόφαση της ευλογημένης διακοπής του μνημοσύνου του επισκόπου μου. Είναι η ευλογημένη Αποτείχιση από την αίρεση πρό της συνοδικής καταδίκης του επισκόπου, όπως ορίζουν οι ιεροί κανόνες. Η τελευταία ευλογημένη αντίδραση που έχω δικαίωμα ως ιερέας της ορθοδόξου εκκλησίας του Χριστού να χρησιμοποιώ, ώστε να προστατεύσω τον εαυτό μου και τα πνευματικά μου παιδιά από τον μολυσμό της αίρεσης και το σχίσμα που εγκαθίστανται στη Θεσσαλονίκη με πρωτεργάτη τον κύριο Άνθιμο».

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Ντοκουμέντο: Ο π. Νικόλαος Μανώλης αναγγέλλει την διακοπή μνημοσύνου του επισκόπου του [βίντεο και κείμενο]