Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Τέθηκε από το Φανάρι ως ορόσημο η υλοποίηση της προγραμματισμένης από καιρό συνάντηση Πάπα – Πατριάρχη στη Νίκαια της Βιθυνίας 

Μετά την εκδημία του Πάπα Φραγκίσκου (κατά κόσμον Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο), ο Οικουμενικός Πατριάρχης προγραμμάτισε και υλοποίησε ήδη δύο συναντήσεις με τον νεοεκλεγέντα Πάπα Λέοντα ΧΙV.

“Την Παρασκευή, 30 Μαΐου, η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος συναντήθηκε με την Α. Αγιότητα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ’ στο Αποστολικό Ανάκτορο του Βατικανού”.
“Το απόγευμα της ίδιας μέρας παρέλαβε το βραβείο που απονεμήθηκε στον ίδιο και στον Πάπα Φραγκίσκο μεταθανατίως για τη συμβολή τους στην καλλιέργεια και την προώθηση της ολιστικής οικολογίας. Το βραβείο απένειμαν από κοινού το Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Antonianum και το Τάγμα των Φραγκισκανών, η δε σχετική τελετή έγινε το απόγευμα της Παρασκευής, 30 Μαΐου.”    

Αργότερα, μέσα στον Ιούνιο, όπως δημοσιεύθηκε στον ηλεκτρονικό τύπο: “Ο Πάπας Λέων XIV συνάντησε τους συμμετέχοντες στο Συμπόσιο «Η Νίκαια και η Εκκλησία του Τρίτου Χιλιετηρίδας: Προς την Ενότητα Καθολικών – Ορθοδόξων» και υπογράμμισε τις πολλές πτυχές που -κατά την άποψή του- ενώνουν τους χριστιανούς, καθώς η Εκκλησία γιορτάζει την 1700ή επέτειο της Συνόδου της Νίκαιας. «Η Σύνοδος της Νίκαιας δεν είναι απλώς ένα γεγονός του παρελθόντος, αλλά μια πυξίδα που πρέπει να συνεχίσει να μας καθοδηγεί προς την πλήρη ορατή ενότητα όλων των χριστιανών».

Η ρητορική αυτή είναι κοινή για τους οικουμενιστές, είτε προέρχονται εκ των Ορθοδόξων είτε εκ των Ετεροδόξων, δηλαδή, των σχισματικών ή αιρετικών, που έφυγαν από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. 

Αυτοί προετοιμάζουν μία ένωση μεγενθύνοντας τον διάλογο της αγάπης και σμικρύνοντας την αλήθεια και τη δογματική ενότητα.

Το να βγαίνουν από κοινού ο “αμετανόητος” και “αλάθητος” Πάπας και “πράσινος” Πατριάρχης, (και κατά τον μακαριστό ομολογητή θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο ο μεγαλύτερος αιρετικός όλων των αιώνων} και να επικαλούνται τον κοινό εορτασμό της Πρώτης εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου, που καταδίκασε τον αιρετικό Άρειο και τις πλάνες του, δεν συνιστά βλασφημία ενώπιον του Θεού και εμπαιγμό ενώπιον του λαού;

Παραθέτουμε και αποσπάσματα από λόγους του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως του θαυματουργού, σχετικά με την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο.

Καλή Μετάνοια !   

Σπουδαιότης τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου 

Ἵνα κατανοηθῇ δὲ ἡ σπουδαιότης αὐτῆς τῆς Συνόδου, πρέπει νὰ ἐκτεθῇ ἐνταῦθα διὰ βραχέων ὁ φιλοσοφικὸς ὀργασμὸς τῶν πνευμάτων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅστις ἔτεινε νὰ καθυποτάξη τὸ δόγμα εἰς τὴν γνῶσιν, ἥτις ἐζήτει τρόπον τινὰ νὰ ἅψηται τὴ χειρὶ καί, εἰ δυνατὸν ψηλαφήση πᾶν ὅ, τί ὁ Χριστιανισμὸς παρέδιδεν ὡς μυστήριον καὶ ὡς δόγμα πίστεως. Τὸν Χριστιανισμὸν ἀναφανέντα σκάνδαλον μὲν τοῖς Ἰουδαίοις, μωρίαν δὲ τοῖς Ἔλλησιν, ἐζήτουν ἀμφότεροι, Ἰουδαῖοι τε καί ‘Ἕλληνες, διὰ τῶν φιλοσοφικῶν χωνευτηρίων νὰ ἀναδείξωσιν ἀπὸ θρησκείαν ἐξ’ ἀποκαλύψεως, σύστημά τι φιλοσοφικὸν μᾶλλον ἱκανοποιοῦν τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ὑπερηφάνου του ἀνθρώπου φιλοσοφίας, ἡ ἐπαναπαῦον τὸ θρησκευτικὸν αἴσθημα τοῦ ἀνθρώπου 

(…)Οἱ φιλόσoφοι περιφρoνήσαντες τὰς ἀπαιτήσεις τῆς καρδίας τῆς τερπομένης ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς θρησκείας ἐζήτουν νὰ ἱκανοποιήσωσι τὸν νοῦν δι’ ἀπολύτου τρόπoυ, ὑποτάσσοντες αὐτῷ πᾶσαν ἀλήθειαν. Ἄλλ’ ἠγνόουν ὅτι ὑπάρχουσι καὶ ἀλήθειαι, ἀνώτεραι, τῆς νοητικῆς ἡμῶν ἀντιλήψεως, μὴ γινόμεναι καταληπταὶ ὑπὸ τοῦ πεπερασμένου νοὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἥτις λαμβάνει γνῶσιν αὐτῶν, πείθεται δὲ περὶ τῆς πραγματικότητος αὐτῶν, καὶ μαρτυρεῖ περὶ τῆς ὑπερφυσικῆς ὑπάρξεως αὐτῶν. Ἠγνόουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐγεννήθη, ἵνα ἀποβῇ μόνον φιλόσοφος, ἀλλὰ καὶ ὀν θρησκευτικόν. Καίτοι φιλοσοφοῦντες ἐδείκνυντο τὸ ἀφιλοσόφως πρὸς τὸν ἄνθρωπον ἔχοντες, διότι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι, μόνον νοῦς, ἀλλὰ καὶ καρδία αἱ δυνάμεις τῶν δύο τούτων κέντρων ἀμοιβαίως βοηθούμεναι ἀναδεικνύουσι τὸν ἄνθρωπον τέλειον καὶ διδάσκουσιν αὐτῷ ὅσα οὐδέποτε διὰ μέσου του νοὸς νὰ διδαχθῇ ἠδύνατο. 

Τὰ φιλοσοφικὰ συστήματα τοῦ Πλάτωνος, τοῦ Ἀριστοτέλους, καὶ τὸ τῆς Στοᾶς, εὑρόντα ἐν Ἀλεξανδρείᾳ διαπύρους θιασώτας, ἐμβριθῶς ἠρευνῶντο τὸ φιλοσοφικὸν πνεῦμα μὴ δυνάμενον νὰ ἀναπαυθῇ ἐν τῇ ἀποδοχῇ τῆς διδασκαλίας τοῦ Μονοθεϊσμοῦ, τοῦ ἀπολύτως ὑπερβατικῶς πρὸς τὸν κόσμον εὑρισκομένου καὶ ἐν οὐδεμιὰ σχέσει πρὸς τὸν κόσμον ἐρχομένου, μήδ’ ἐν τῇ Πανθεϊστικῇ θεωρία, καθ’ ἢν τὸ θεῖον ἀπόλλυται ἐν τῇ φύσει, καὶ τεῖνον μεσαίαν τινὰ νὰ ἀνακαλύψη ἀρχὴν συμβιβάζουσαν ἑκατέρωθεν τὴν ἀλήθειαν, εὑρίσκετο ἐν ζωηρῷ φιλοσοφικῷ ὀργασμῷ. 

(..)Ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἐνεφανίσθη ὁ χριστιανισμὸς ἐπαγγελλόμενος τὴν πλήρη τῶν ἀπαιτήσεων ἱκανοποίησιν. Οἱ ὀπαδοὶ τῶν διαφόρων συστημάτων εὑρόντες ἐν αὐτῷ τὸν σύνδεσμον τῶν μονομερῶν ἀληθειῶν τῶν ἐν τε τῷ Ἰουδαϊσμῷ καὶ Ἐθνισμὼ εὑρισκομένων προσωκειώθησαν αὐτόν. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ χριστιανισμὸς εἶναι σοφία ἐξ ἀποκαλύψεως, δὲν ἀποβαίνει δὲ καταληπτὴ καθ’ ὅλου τοῖς μέτρῳ φιλοσοφικῶς μετροῦσιν αὐτήν, διὰ τοῦτο δὲν ἐγίνετο ἀσπαστὸς καθ’ ὅλου, ἀλλὰ κατὰ μέρος. Ἐπειδὴ ὅμως τὸ μέρος δὲν ἠδύνατο νὰ ἰκανοποιήση τὰς ἀπαιτήσεις τοῦ φιλοσοφικοῦ νοός, οὗτος ἐμόρφου ἴδιον σύστημα, ἐν ὦ ἐφρόνει ὅτι εὑρίσκετο ἡ ὅλη ἀλήθεια. Τὸ σύστημα τοῦτο ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀποδοκιμαζόμενον ἐκαλεῖτο αἵρεσις τοιούτῳ τρόπῳ ἐμoρφώθησαν αἱ διάφοροι αἱρέσεις, αἵτινες οὐδὲν ἄλλο ἦσαν ἡ φιλοσοφικὰ συστήματα φέροντα ἀντὶ τοῦ φιλοσoφικoὺ τρίβωνος τὴν χριστιανικὴν ἁλουργίδα. Ὁ χριστιανικὸς αὐτῶν χαρακτὴρ ἢν ἁπλῶς ἡ ἐξωτερικὴ αὐτῶν χροιὰ οὐσιαστικῶς ὅμως ἦσαν καθαρὰ προϊόντα τῆς Νεοπλατωνικῆς φιλοσοφίας. 

(..)Ἡ ἀνάπτυξις τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἀρείου ἱκανῶς ἀπέδειξε τὸν φιλοσοφικὸν χαρακτῆρα τῆς διδασκαλίας των. Ἡ χριστιανικὴ ἄρα διδασκαλία, φανεῖσα ἐν ἐποχῇ πλήρει φιλοσοφικῆς ζωῆς καὶ πνευματικοῦ ὀργασμοῦ καὶ ὑφ’ ἁπάντων πολεμουμένη, ἐξ ἅπαντος τελείως θὰ διεστρέφετo καὶ θὰ ἠλλοιοῦτο, ἐὰν μὴ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς θεῖαι καὶ ἱεραὶ συνεκροτοῦντο Σύνοδοι καὶ τὰς ἑτεροδιδασκαλίας ἀποτελεσματικῶς μὴ ἀπέκλειον τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, καὶ Σύμβολα, καὶ Δόγματα, καὶ Κανόνας, καὶ Διατάξεις μὴ συνέταττον πρὸς φρούρησιν καὶ διατήρησιν τῆς καθαρότητος καὶ ἁγιότητος αὐτῆς. 

Ἡ διδασκαλία τοῦ Ἀρείου 

Ὁ Ἄρειος δογματίσας, ὡς ἀνωτέρω ἐρρήθη, ὅτι ὁ υἱὸς καὶ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι μὲν πρὸ παντὸς χρόνου, ἀλλ’ οὐχὶ καὶ ὑπάρχων, «ἢν ὅτε οὐκ ἢν» καὶ ὅτι δὲν ἐγεννήθη ἐκ τοῦ πατρός, ἀλλὰ θελήματι τοῦ πατρὸς ἐκ τοῦ μηδενὸς ἐκτίσθη καὶ ἑπομένως ἦτο κτίσμα ἐξ ουκ ὄντων ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἦτο πάντοτε πατήρ, οὐδ’ ὁ υἱὸς ὑπῆρχε πρὶν γεννηθῇ, δηλ. κτισθῇ, ἀλλ’ οὐδὲ ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ πατρὸς ἀλλὰ ξένος αὐτοῦ κατ’ οὐσίαν, καὶ ἑπομένως οὐδὲ Θεὸς ἀληθινός, ἀλλὰ μετοχὴ θεοποιηθεῖς, ἀνέπτυξε τὸ φιλοσοφικόν του σύστημα, ἤτοι τὴν αἵρεσίν του, δι ου φρονεῖ ὅτι συμβιβάζει τὴν Μοναρχίαν καὶ Μονοθεϊαν πρὸς τὴν περὶ Τριαδικοῦ Θεοῦ τοῦ Χριστιανισμοῦ διδασκαλίαν(. .).

Τὸ Ἱερὸν Σύμβολον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως 

Ἔπι εἴκοσι περίπου ἤμέράς (1) [(1) Κατ’ ἄλλους ἡ Σύνοδος αὕτη διήρκεσε 3 1/ 2 ἔτη, κατὰ δὲ τὸν Γελάσιον παρὰ Φωτίω 6 1/ 2 ἔτη ἀποτελουμένη ἐκ 256 Πατέρων.] ἐνασχοληθεῖσα ἡ Α’ ἐν Νικαίᾳ Ἱερὰ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἰς τὰ σπουδαιότατα θρησκευτικὰ ζητήματα ἔλυσεν ἐντὸς τοῦ βραχυτάτου τούτου χρονικοῦ διαστήματος πλὴν ἄλλων δευτερευόντων τὸ δυσχερέστατον ζήτημα, ὅπερ πρὸ μικροῦ εἶχε διαταράξη τὴν Ἐκκλησίαν, καθιερώσασα τὴν ἀρχὴν τοῦ ὁμοουσίου τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ, ἢν παρεδέξατο ἔκτοτε ἡ Ὀρθόδοξος Πίστις διὰ τοῦ τοῖς πᾶσι γνωστοῦ θείου καὶ ἱεροῦ Συμβόλου, ἐν ὦ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγον Θεὸν ἀληθινὸν ἀνεκήρυξεν ὁμοούσιον τῷ Πατρί, ἤτοι τῆς αὐτῆς, καὶ οὐχὶ ὁμοίας, φύσεως καὶ οὐσίας τῷ Πατρί, ἑπομένως τὴν αὐτὴν δόξαν καὶ ἐξουσίαν καὶ κυριότητα καὶ ἀϊδιότητα καὶ πάντα τὰ λοιπὰ θεοπρεπῆ τῆς θείας φύσεως ἰδιώματα ἔχει δὲ ἐπιλέξει οὕτω. 

(..)Ἡ Σύνοδος αὕτη ἐπελήφθη καὶ τοῦ ζητήματος περὶ τοῦ διορισμοῦ τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ χρόνου τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, τὸν ὁποῖον σήμερον κρατεῖ ἀπαράλλακτον ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία (Ἄποστλ. Κν. Ζ’, καὶ τὸν Α’ της ἐν’ Ἀντιοχείᾳ καὶ Σύντγμ. Ράλλη καὶ Ποτλὴ Τόμ. 2ος Σέλ, 10), συνέταξε δὲ καὶ 20 Ἱεροὺς Κανόνας. Τὰ πρακτικὰ ὅμως τῆς Ἱερᾶς ταύτης Συνόδου δὲν σώζονται οὔτε Ἑλληνιστὶ οὔτε Λατινιστί. Τὰ σήμερον σωζόμενα εἶναι ἐκεῖνα, ἅτινα συνέγραψεν ὁ Παμφίλου Εὐσέβιος, Σωκράτης ὁ Σωζόμενος, ὁ Θεοδώρητος, ὁ Ἱερώνυμος, καὶ οἱ ἄλλοι, ἰδίως δὲ ὅσα ὁ Γελάσιος ὁ Κυζικηνὸς ὁ ὕστερον καὶ Ἐπίσκοπος Καισαρείας καὶ Παλαιστίνης γενόμενος συνέγραψεν ἐπὶ Ζήνωνος τῷ 476. Τήν του Γελασίου συγγραφὴν ὁ μὲν Νικήτας ὁ Χωνιάτης ὀνομάζει πρακτικά, ὁ δὲ Φώτιος Ἱστορικὸν μᾶλλον ἢ πρακτικὸν τῆς Συγγραφῆς του Γελασίου μνημονεύει καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Kυπαρισσιώτης (Δοσιθέου δωδεκάβιβλ. Σέλ. 108). 

Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, Αι Οικουμενικαί Σύνοδοι περί των αγίων εικόνων, Θεσσαλονίκη 1972, εκδ. Ρηγόπουλου, σελ. 83-91

1. https://greek.vema.com.au
2. https://greek.vema.com.au
3. https://www.newsbomb.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI