Γράφει ο Mandatoras

Στις 18 Φεβρουαρίου έγινε δεκτός σε ακρόαση από τον Πάπα ο επικεφαλής των αιρετικών Ουνιτών της Ουκρανίας, Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ

Μεταξύ άλλων, ο επικεφαλής των αιρετικών Ουνιτών Σεβτσούκ χαρακτήρισε την Ουνία της Ουκρανίας ως ιδιαίτερη «Εκκλησία» που έχει διεθνή διάσταση και παγκόσμια αποστολή!

«Η ιδιαίτερη «Εκκλησία» του Χριστιανισμού του Κιέβου έχει ουκρανική καταγωγή, αλλά δεν είναι Εκκλησία μόνο για τους Ουκρανούς· είναι ανοικτή στην κήρυξη του Ευαγγελίου σε όλους τους λαούς, ακριβώς χάρη στην πλήρη ορατή κοινωνία με τον Διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου». 

Ο Ουνίτης επικεφαλής ενημέρωσε επίσης τον Πάπα για πρωτοβουλίες του σε συνεργασία με τη διεθνή κοινότητα. Παρέδωσε λίστες με ονόματα αιχμαλώτων και ευχαρίστησε τον Πάπα για τη σημαντική αποστολή διάσωσης ανθρώπινων ζωών, στην οποία το Βατικανό συμμετέχει από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία.

Παλιές αποτρόπαιες ενέργειες της παπικής Ουνίας

Οἱ παλαιὲς ἀποτρόπαιες ἐνέργειες τῆς παπικῆς Οὐνίας εἶναι γνωστές. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἐκμεταλλευόμενοι τὴν πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἀδυναμία τῆς ἀνατολικῆς αὐτοκρατορίας μετὰ τὴν φρικτὴ Φραγκοκρατία, οἱ παπικοὶ ἔθεσαν τὸ πρῶτο θεμέλιο τῆς Οὐνίας μὲ τὴν ὑποταγὴ τῶν Ὀρθοδόξων στὶς ἀποφάσεις τῆς παπικῆς Συνόδου τῆς Λυὼν (1274) ἐπὶ Μιχαὴλ Παλαιολόγου καὶ πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου. Τὸ δεύτερο καὶ καθοριστικὸ θεμέλιο τῆς Οὐνίας τέθηκε μὲ τὴν γνωστὴ τυραννικὴ ἀπαίτησι τοῦ πάπα Εὐγενίου Δ´ γιὰ πλήρη ὑποταγὴ τῶν ἐμπεριστάτων Ἀνατολικῶν στὴν Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1439). Μὲ τὴν παροιμιώδη γιὰ τὴν δολιότητά της δράσι τους οἱ Ἰησουῖται ἀπὸ τὴν σύνοδο τῆς Βρέστης (1596) καὶ ἐντεῦθεν κατέστησαν τὴν Οὐνία τὸν μεγάλο πειρασμὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἐστοίχισε τὴν ζωὴ τοῦ πατριάρχου Κυρίλλου Λουκάρεως καὶ τὴν ἐκθρόνισι πολλῶν πατριαρχῶν, ὡδήγησε στὴν ἀποσκίρτησι ἀπὸ τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μεγάλων κοινοτήτων στὴν Οὐκρανία, τὴν Τρανσυλβανία, τὴν Δαλματία, τὴν Ἀντιόχεια, καὶ προεκάλεσε τοὺς ἀπηνεῖς διωγμοὺς κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων σε αὐτὲς καὶ ἄλλες τουρκοκρατούμενες περιοχὲς» [1].

Από τα χείλη του Αγίου φλογερού ομολογητή Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου

O ορθόδοξος λαός μας, αγαπητοί μου, ακούει τη λέξι «ουνίτες» και ερωτά· τί είναι οι ουνίτες; τί είναι η ουνία;
Oυνία δεν είναι ελληνική λέξι, είναι λέξι ξένη, πολωνικής μάλλον προελεύσεως, πού και μόνο αυτή αρκεί ν’ αποδείξει ότι η Ορθοδοξία δέχεται επιβουλή εκ μέρους εχθρών της πού έρχονται από έξω. Η ουνία είναι ένα από τα όπλα πού χρησιμοποιεί η παπική προπαγάνδα για να υποτάξει την Ορθόδοξο Εκκλησία.

Οι αποκαλύψεις τη κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για τη σχέση Φαναρίου-Ουνίας και το στρατηγικό τους σχέδιο στην Ουκρανία όπως δημοσιεύτηκαν στην Κατάνυξη

«Τα γεγονότα που συνδέονται με την αντικανονική ανάμειξη του Πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίου και της περί αυτόν Ιεράς Συνόδου στην ουκρανική εκκλησιαστική κρίση, καθώς και η δημιουργία της (σ.σ. σχισματικής) «Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας» («ΟΕΟ»), δικαιολογημένως εξετάζονται από πολλούς Ορθόδοξους ιεράρχες και αναλυτές ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου, με σκοπό την ενοποίηση του χριστιανικού κόσμου υπό την αιγίδα του Βατικανού και με εμπλοκή του Φαναρίου. Το σχέδιο της σχισματικής «ΟΕΟ» εμφανίζεται σε αυτό το πλαίσιο ως πειραματικό πεδίο για τη δοκιμή μεθόδων και πρακτικών καταστροφής της καθιερωμένης τάξεως στις σχέσεις μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών» (άρθρο «Το Φανάρι υλοποιεί την στρατηγική της ένωσης στην Ουκρανία – Αρχικός στόχος μια «νέα Ουνία»») 

Έχει δημοσιευθεί ένα αποκαλυπτικό άρθρο στην Κατάνυξη του μακαριστού πατρός Νικολάου Μανώλη που έχει τίτλο «Το εργαστήρι του Οικουμενισμού στην Ουκρανία καλά κρατεί», το οποίο γράφτηκε επί τη ευκαιρία της χειροτονίας του Έξαρχου του Φαναρίου στο Κίεβο, Επισκόπου Κομάνων Μιχαήλ, το Νοέμβριο του 2020. 

Εκεί, μεταξύ άλλων, γίνεται αναφορά και στο λόγο που εκφώνησε ο σχισματικός Μητροπολίτης Αλέξανδρος Ντραμπίνκο, κατά την συμπροσευχή που έκανε στο Κίεβο και στην οποία προεξήρχε ο Ουνίτης αρχιεπίσκοπος Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ, μερικούς μήνες νωρίτερα, δηλαδή τον Φεβρουάριο του 2020. Ήταν μία συμπροσευχή με χαρακτηριστικά πανθρησκείας. Ανέφερε τότε ο εκπρόσωπος της ψευδοεκκλησίας της Ουκρανίας Ντραμπίνκο: 

«Ὁ Ἅγιος Πατέρας μας (ὁ Πάπας) προσφέρει μιά νέα παγκόσμια χριστιανική ταυτότητα. Μιά ταυτότητα πού δέν βασίζεται στίς ὁμολογιακές διαφορές, ἀφοῦ οἱ δογματικές διατυπώσεις μπορεῖ νά διαχωρίζουν τούς ἀνθρώπους, ἀλλά στήν ἀποτελεσματική ἀγάπη τοῦ εὐαγγελίου». 

Σχολιάζοντας αυτό το γεγονός τότε ο μακαριστός Γέροντάς μας πρωτ/ρος π. Νικόλαος Μανώλης έγραφε: «Ἡ διακήρυξη του αὐτή μᾶς βοηθᾷ νά καταλάβουμε πόσο «κοντά» βρίσκονται, (σχεδόν ταυτίζονται), ἰδεολογικά καί «θεολογικά», οἱ σχισματικοί τοῦ Ἐπιφανίου μέ τούς οὐνῖτες τῆς Οὐκρανίας, μέχρι σημείου νά ὀνομάζει ὁ κ. Ἀλέξανδρος τόν Πάπα «Ἅγιο Πατέρα μας», νά τόν προβάλλει ὡς πρότυπο «ἀγάπης καί τοῦ ἐλέους» καί ὅτι δῆθεν «προσφέρει μιά νέα παγκόσμια χριστιανική ταυτότητα» [2].

Άγιος Αλέξιος Τοθ. Ο Άγιος που επέστρεψε, μαζί με χιλιάδες πρώην ουνίτες, στην Ορθοδοξία!

Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1889 ἀνέλαβε ἱερατικὰ καθήκοντα σὲ μία οὐνιτικὴ ἐνορία στὴ Μινεάπολη τῆς Μινεσότας. Ὅμως, μέσα ἀπὸ διάφορες ἐκκλησιαστικὲς περιπέτειες, ἀποφάσισε νὰ ἀπευθυνθεῖ στὸν Ρῶσο Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο Βλαδίμηρο. Στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1891, ὁ ἱερέας Ἀλέξιος Τὸθ καὶ 3.614 ἐνορίτες του προσῆλθαν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὴν πίστη τῶν προγόνων τους. Οἱ ἐνορίτες, θεωρώντας αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὡς ἕνα νέο θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀναφώνησαν μὲ χαρά: «Δόξα Σοι, ὁ Θεός, γιὰ τὸ μεγάλο Του ἔλεος». Τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Ἀλεξίου καὶ τῆς ἐνορίας του, ποὺ ἐπέστρεψαν στὴν Ὀρθοδοξία, ἦταν ἐνθαρρυντικὸ γιὰ ἑκατοντάδες ἄλλους Οὐνίτες. Ὁ πατὴρ Ἀλέξιος ἦταν φῶς ἐπὶ τὴ λυχνία καὶ ἀποτελοῦσε φωτεινὸ παράδειγμα γιὰ τοὺς πιστούς. Μὲ τὸ τολμηρὸ κήρυγμά του ἐξέθεσε τὴν κακόπιστη διδασκαλία ποὺ εἶχε παραπλανήσει τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἦταν πολὺ διακριτικός, γιὰ νὰ μὴν καλλιεργήσει στὸ ποίμνιό του τὴ μισαλλοδοξία. Ἀναδείχθηκε κήρυκας τῆς θεοσεβοῦς θεολογίας καὶ τοῦ ὀρθοῦ δόγματος καὶ συνέγραψε ἀρκετὰ συγγράμματα γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὸν ὀρθόδοξο βίο.

• [1] πρβλ σχετική βιβλιογραφία: Ἡ οὐνία χθὲς καὶ σήμερα, Συλλογικὸς τόμος π. Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, Δ. Γόνη, δ. Ἠ. Φρατσέα, δ. Εὐγ. Μοράρου, καὶ Ἐπισκόπου Βανάτου Ἀθανασίου Γιέβτιτς, ἔκδ. Ἁρμός, 1992. Ἱστορικὴ θεώρηση τῶν αἰτίων καὶ τῶν συνεπειῶν τῆς Ἕνωσης τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Τρανσυλβανία μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία. Ἡ Οὐνία στὴν Τρανσυλβανία ἀπὸ τὸν 18ο μέχρι τὸν 21ο μ.Χ. αἰ, Ἀμβροσίου ἐπισκόπου Giorgiou, ἔκδ. Πουρναρᾶ, Θεσ/νίκη 2006. Ἡ Ἐκκλησιολογικὴ Αὐτοσυνειδησία τῶν Ὀρθοδόξων ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως μέχρι τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος, Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, στὸν συλλογικὸ τόμο Εἰκοσιπενταετηρικὸν – ἀφιέρωμα στὸν Μητροπολίτη Νεαπόλεως καὶ Σταυρουπόλεως κ. Διονύσιο, Θεσσαλονίκη 1999. Ἡ Οὐνία Γιαννιτσῶν καὶ ἡ πολιτικὴ τοῦ Βατικανοῦ χθὲς καὶ σήμερα, Τιμοθέου Ἰ. Τιμοθεάδη, Γιαννιτσὰ 1992].
• [2] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– π. Γεώργιος Καψάνης: Η Ουνία ως μέθοδος του παποκεντρικού οικουμενισμού
– Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης, Η Ουνία όπλο του Παπισμού κατά της Ορθοδοξίας
– Το Φανάρι υλοποιεί την στρατηγική της ένωσης στην Ουκρανία – Αρχικός στόχος μια «νέα Ουνία» | Κατάνυξη