της Ειρήνης Ιωαννίδου

Τι αξία έχουν λοιπόν τα κτίσματα όταν υβρίζεται μέσα σε αυτά ο Ένοικος; Όταν δηλαδή παρίστανται και «ιερουργούν» οι εχθροί του, όπως ο σχισματικός ψευδεπίσκοπος Ολβίας Επιφάνιος

Την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου εόρτασε η Τοπική Εκκλησία της Δημητριάδος. Την παραμονή της εορτής (30/8) τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου, τον οποίο πλαισίωσαν παρουσία αντιπροσωπειών μοναστικών αδελφοτήτων και πλήθους προσκυνητών, ο ψευδεπίσκοπος της σχισματικής εκκλησίας της Ουκρανίας, Ολβίας Επιφάνιος και πολλοί κληρικοί [1].

Κάνοντας μία αναδρομή στο ιστορικό του Ολβίας, διαβάζουμε ότι στις 26 Μαΐου του 2019, ο Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος (Δημητρίου), κληρικός της Μητρόπολης Δημητριάδος και Αλμυρού της Εκκλησίας της Ελλάδος, χειροτονήθηκε στο Κίεβο «επίσκοπος» Ολβίας από τον σχισματικό Επιφάνιο. Ο νυν Ολβίας Επιφάνιος υπήρξε επί 17 χρόνια εφημέριος του Αγίου Αντωνίου Κερατσινίου. Πέταξε έτσι τόσες δεκαετίες διακονίας στον Άγιο Αντώνιο και αδιαφόρησε για το «ὁ μή ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι, καί ὁ μή συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει». Φαίνεται ότι ο τίτλος του Επισκόπου σε μία νεοσυσταθείσα, παράνομη «εκκλησία» από αχειροτόνητους σχισματικούς, ήταν περισσότερο δελεαστικός από τον τίτλο του διακόνου στην Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Το αξιοπερίεργο είναι ότι ο Ολβίας εγκατέλειψε την Ορθόδοξη Εκκλησία για να προσκολληθεί στο εκκλησιαστικό μόρφωμα της Ουκρανίας και υποτίθεται να διακονήσει το εκεί ποίμνιο, αλλά εξαντλεί όλον τον χρόνο της «ποιμαντορίας» του στην Ελλάδα μολύνοντας το εδώ ποίμνιο, το οποίο επί της ουσίας εγκατέλειψε.

Στο δια ταύτα, ο Μητροπολίτης Δημητριάδος στην ομιλία του έκανε μία μικρή αναδρομή στην εκκλησιαστική χρονιά που πέρασε. Επικεντρώθηκε στη σημασία της παρουσίας των Ιερών Μονών, οι οποίες περιβάλλουν και σκέπουν την Τοπική Εκκλησία, όπως τόνισε. Εξέφρασε τη συγκίνηση και τον θαυμασμό του για το γεγονός ότι στην σκληρή εποχή μας νέοι και νέες επιλέγουν τον δρόμο της πλήρους αφιερώσεως στον Θεό και στην Εκκλησία, πλουτίζοντας τις εκλεκτές Μοναστικές Αδελφότητες. «Τα Μοναστήρια μας είναι οι ασάλευτοι πύργοι της πνευματικότητας και η τρανή απόδειξη για το έργο που επιτελείται στην Τοπική μας Εκκλησία», επεσήμανε. Τέλος ευχαρίστησε τους κληρικούς για την αγαστή συνεργασία, την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την ευλογημένη συμπόρευση στο έργο της διοίκησης και της Ιεραποστολής, ενώ τόνισε την παρουσία του λαϊκού στοιχείου στη ζωή της Εκκλησίας, που πλαισιώνει και εμπιστεύεται το έργο της Μητρόπολης Δημητριάδος.

Η σωτηρία του ράσου δεν είναι απροϋπόθετη, ούτε είναι δεδομένο ότι οι ρασοφόροι ορθοδοξούν. Στις μέρες μας κρύφτηκαν πίσω από την εικόνα του αγίου ράσου προβατόσχημοι λύκοι, μισθωτοί ποιμένες, «επαγγελματίες προδότες», έτοιμοι να ξεπουλήσουν κάθε ιερό της πίστης μας. Αναρωτιόμαστε αν έφτασε η πλήρωση της ρήσης του Αγίου Πατροκοσμά «Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων». Πάντως από Επισκόπους και Πατριάρχες μέχρι ηγουμένους στο Άγιον Όρος, από τους επιφανείς δηλαδή, από τους υπεράνω πάσης υποψίας, από τους «θεματοφύλακες», η Ορθοδοξία δέχεται τα ισχυρότερα ραπίσματα σε θέματα πίστεως. 

Η ζώσα Ορθοδοξία όμως, στον Μοναχισμό συνυπάρχει οργανικά με την ορθοπραξία, την ορθοτόμηση του λόγου της Αληθείας, την περιφρούρηση της ορθής πίστης. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας σε επιστολή του προς τους Μοναχούς της ΚΠόλεως σχετικά με τον αιρεσιάρχη Νεστόριο παρατηρεί: «Να νικάτε λοιπόν ανδρείως τα πάθη, ψυχικά και ταυτοχρόνως σωματικά, ζωσμένοι πολύ καλώς στην οσφύ σας με την νήψη την αρμόζουσα στους Μοναστές· διότι έτσι θα είστε λαμπροί και καλώς δοκιμασμένοι στο αγαθό της ελπίδος που έχει ετοιμασθεί για τους Αγίους. Να είναι δε σε σάς πριν από τα άλλα η πίστη ορθή και να έχει τελείως το ακατηγόρητον. Διότι έτσι ακριβώς και εσείς οι ίδιοι ιχνηλατώντας την ευσέβεια των αγίων Πατέρων θα κατασκηνώσετε στις άνω αυλές μαζί με εκείνους και θα κατοικήσετε τις σκηνές που είναι στους ουρανούς».

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης επέκρινε δριμέως τον Ηγούμενο Θεόφιλο που προτίμησε, και μάλιστα σε χρόνο υφέσεως του εικονομαχικού διωγμού, να επιστρέψει για δεύτερη φορά με τους Μοναχούς του στο Μοναστήρι, συγκαταβαίνοντας στην αίρεση, παρά να διώκεται μακριά από το Μοναστήρι του, όπως τόσοι άλλοι Ορθόδοξοι:

«Γιατί δεν νουθέτησες όλους να διώκονται μαζί σου με τον ίδιο τρόπο ή, αν δεν ήθελαν, γιατί δεν τους εγκατέλειψες ως μισοχρίστους, ως φιλοσάρκους, ως απειθείς, και όχι ως τέκνα; Έτσι θα επανόρθωνες και την [προηγούμενη] ήττα σου και θα γινόσουν χρηστό υπόδειγμα στους υφισταμένους, στην δε Εκκλησία του Χριστού θα φαινόσουν οικοδομή, αντί για την προηγούμενη κατεδάφιση […] Χάρις σ’ αυτό, λένε, [την υποχώρηση] και οι αδελφοί σώθηκαν και οι ναοί ανέγγιχτοι. Τι πώρωση! Τι θεομαχία! Ο Χριστός δεχόταν άρνηση, καθώς η Εικόνα Του αθετείτο, και η Θεοτόκος και όποιος άλλος Άγιος· και δια τούτο ο Αρχιερεύς ήταν υπό διωγμόν, Επίσκοποι υπό περιορισμό και Ηγούμενοι το ίδιο, Μοναχοί και Μοναχές, λαϊκοί και λαϊκές, άλλοι υφίσταντο κτυπήματα, άλλοι ήταν υπό φρούρηση, άλλοι πέθαιναν από την πείνα, άλλους τους εξέσχιζαν, άλλοι ήταν στις θάλασσες, άλλοι θανατώνονταν, άλλοι εκρύπτοντο, άλλοι δραπέτευαν. Γεμάτες οι ερημιές και τα σπήλαια, γεμάτα τα όρη και οι κοιλάδες: σάρκες κομμένες, αίματα να τρέχουν, όλη η γνωστή μας οικουμένη να “κουδουνίζει” από το διωγμό, ολόκληρη η υφήλιος σαν να λέμε να στενάζει και να καταθρηνεί και συ, τρισάθλιε, ενέδωσες στην ψυχοφθόρα κοινωνία [με την αίρεση] και παραμένοντας στο “ολετήριον” (διότι έτσι είναι, και όχι μοναστήριον) λέγεις ότι είσαι καλά και κοροϊδεύεις τους Χριστοφόρους, ή μάλλον τον ίδιο τον Χριστό, χάριν του οποίου εκείνοι πάσχουν. Ποιόν Ναό διέσωσες, αφού μόλυνες τον Ναό του Θεού, τον εαυτό σου; Ποιούς αδελφούς προφύλαξες, αφού διεφθάρησαν από την κοινωνία με σένα, έστω και μόνο με τα [κοινά με την αίρεση] φαγητά; Είσαι σκάνδαλο του κόσμου, υπόδειγμα αρνήσεως, προτροπή απωλείας, σάρκα και όχι πνεύμα, σκοτιστής και όχι φωτιστής. Η ίδια η αλήθεια τα φωνάζει αυτά προς αυτούς που έτσι ασεβούν. Τους οποίους, αν δεν μετανοήσουν που έκαναν επιλογή τέτοιας αθεΐας, δεν πρέπει να τους νομίζει κανείς Χριστιανούς». 

Τι αξία έχουν λοιπόν τα κτίσματα όταν υβρίζεται μέσα σε αυτά ο Ένοικος; Όταν δηλαδή παρίστανται και «ιερουργούν» οι εχθροί του, όπως ο σχισματικός ψευδεπίσκοπος Επιφάνιος. Τι νόημα έχουν οι πατριαρχικοί και επισκοπικοί λόγοι όταν δεν εκφωνούνται από ποιμένες ορθοτομούντες τη Αληθεία; Και εν τέλει ποιο το νόημα των κηρυγμάτων περί αρετών και περί υπακοής, όπως αυτό του Μητροπολίτη Δημητριάδος, όταν οι πλέον αρμόδιοι να διαφυλάξουν την ποίμνη αμόλυντη από μιαρά σχίσματα και αιρέσεις, αυτομολούν; 

• [1] https://imd.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Προσβολή της μνήμης του Αγίου Αποστόλου του Νέου- Χοροστάτησε ο σχισματικός επίσκοπος Ολβίας στην πανηγυρική Λειτουργία
– Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος σκανδαλίζει άνευ λόγου;