Άρθρο της Παναγιώτας Κεμανετζή

Σκέψεις για το 37ο Διεθνές Συνέδριο των Στρατιωτικών Ιερέων του ΝΑΤΟ

«Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον και στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού του διαθρησκειακού διαλόγου, η πρόσκληση για την πραγματοποίηση αυτού του Συνεδρίου, εντός του Ελληνορθόδοξου Ιερού Ναού, αποτελεί μία καθοριστικής σημασίας ενέργεια για τη θεμελίωση της διαθρησκειακής και διαχριστιανικής συμφιλίωσης και αδελφοποίησης».

Μία τέτοια δήλωση θα μπορούσε να αποτελεί ισχυρό επιχείρημα ενός εκπροσώπου θρησκείας της Άπω Ανατολής, που οραματίζεται την ειρήνη σε όλο τον κόσμο, μέσα από διαδικασίες που μοιάζουν ιδεατές και αυτονόητες. Επίσης, μία τέτοια δήλωση ήδη ακούγεται οικεία στα ευήκοα ώτα των υπερμάχων του Οικουμενισμού. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιπροσωπεύει την ορθοτομούσα Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς η προαναφερόμενη ενέργεια μεταφράζεται ως υπονόμευση της Αλήθειας.

Γιατί όμως;

Σε μία πρώτη ανάγνωση, η στάση της Ορθόδοξης Εκκλησίας μοιάζει να αντιστέκεται στην παγκόσμια ειρήνη και στη συμφιλίωση. Είναι, όμως, άλλη κατάσταση η διατήρηση της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ λαών και θρησκειών, και άλλη κατάσταση το να εμπλέκονται μεταξύ τους πνευματικές και κοσμικές διαδράσεις, εμπλέκοντας ταυτοχρόνως και συγκρητιστικά στοιχεία.

Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε στην πανηγυρική τελετή που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό των Αθηνών. Πρόκειται για το 37ο Διεθνές Συνέδριο των Διευθυντών Στρατιωτικών Ιερέων των χωρών μελών του ΝΑΤΟ και συνεργαζόμενων κρατών με το ΝΑΤΟ, με την παρουσία εκπροσώπων διαφόρων αιρέσεων και, συνοδευόμενη από μουσική παρουσίαση και καλλιτεχνικά δρώμενα.

Η συνισταμένη της τελετής χωρίζεται σε δύο συνιστώσες: η πρώτη αφορά την πραγματοποίηση του Συνεδρίου εντός του χώρου ενός Ιερού Ναού, με κοσμικές αποχρώσεις, όπως η απαγγελία ποιημάτων και η μελοποίηση του «Ύμνου της Αγάπης», και η δεύτερη την παρουσία εκπροσώπων αιρέσεων κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου.

Τι μας αναφέρει όμως το Ευαγγέλιο περί τέτοιων πρακτικών; Ανατρέχοντας στο «κατά Ιωάννην» Ευαγγέλιο (Ιω. 2, 12-17), παρατηρούμε την αντίδραση του ίδιου του Κυρίου ως προς την εκκοσμίκευση στο Ναό του Πατέρα Του:

«Γιʼ αὐτό καί μετά θείας ὀργῆς ὁ Κύριος ἐξεδίωξε ὅσους εἶχαν προσβάλει τήν ἱερότητα τοῦ Ναοῦ, μετατρέποντας τόν οἶκο τοῦ Θεοῦ εἰς ὀἶκον ἐμπορίου».

Παρόμοιες αναφορές για καλλιτεχνικά και συνεδριακά δρώμενα εντός των ναών εντοπίζονται κατά την πλοήγηση στο διαδίκτυο. Σε κάθε ενορία υπάρχουν εναλλακτικοί διαθέσιμοι χώροι για τέτοιου είδους κοσμικές εκδηλώσεις, οι οποίοι δεν θίγουν την ιερότητα του ναού, χωρίς ωστόσο να χρησιμοποιούνται πάντα. Σήμερα, δυστυχώς, παρατηρείται γενικά μία τάση για χρήση των ίδιων των ιερών ναών ως συναυλιακά κέντρα, εντευκτήρια για βραδιές ποίησης και ως χώροι συνεδριάσεων για διάφορα θέματα, με το φαινόμενο να κλιμακώνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Το ίδιο παρατηρείται ακόμα πιο έντονα και σε λατρευτικούς χώρους αιρέσεων, όπως ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός, όπου εντάσσονται στοιχεία κοσμικής διασκέδασης.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, της οικουμενιστικής προόδου φαίνεται ότι υιοθετούνται ξενόφερτα δρώμενα και από την Ορθόδοξη Εκκλησία: εκεί όπου έχει τελεστεί η Θεία Ευχαριστία, όπου έχει εξυμνηθεί ο Κύριος και καθαγιαστεί ο χώρος από την παρουσία Αγγέλων και Αγίων, λίγες ώρες αργότερα εμφανίζονται αιρετικοί ιερείς να παρακολουθούν ένα συνέδριο με κοσμικά στοιχεία, με μουσική παρουσίαση ύμνων και μελοποιήσεις ποιημάτων.

Εν ολίγοις, παρακολουθήσαμε ένα δρώμενο αποσπασμένο από το καθαρό εκκλησιαστικό πλαίσιο, με το ιερό στοιχείο να τίθεται στην υπηρεσία μίας συνεδριακής συγκρητιστικής συνάντησης με τη συμμετοχή αμετανόητων αιρετικών. Και μένει δυστυχώς το Ποίμνιο να αναρωτιέται, τελώντας υπό πλήρη σύγχυση, αν τελικά στους Ναούς, εκτός από το Ευαγγέλιο, τους ψαλμούς και τους ύμνους που ενώνουν τη γη με τον ουρανό, μπορούν να πραγματοποιούνται συναντήσεις μετά των εκπροσώπων των αιρέσεων και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, και αν με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετείται η πνευματική καθοδήγηση των Πιστών.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία των Αγίων Πατέρων έχει αντιταχθεί σε τέτοιου είδους ενέργειες, και είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο οι Ποιμενάρχες μας επιμένουν να αγνοούν το απαγορευτικό και συνεχίζουν να βαδίζουν την πεπατημένη αιρετικών πρακτικών [1][2][3][4]. Ο Οικουμενισμός μοιάζει να εδραιώνεται με περισσότερο θράσος και χωρίς λογοδοσία.

Μήπως ήρθε ο καιρός, η διοικούσα Εκκλησία να καταδικάσει αυτές τις οικουμενιστικές πρακτικές εκκοσμίκευσης, να διαχωρίσει σαφώς τις πνευματικές από τις κοσμικές δραστηριότητες και να επαναφέρει την ιερότητα των ναών στο επίκεντρο του προγράμματος και της ζωής του Ποιμνίου;

• [1] https://fdathanasiou.wordpress.com
• [2] https://imp.gr
• [3] https://www.ekklisiaonline.gr
• [4] https://eclass.uoa.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε επίσης:
– Η εκκοσμίκευση στην καθημερινή πρακτική των ορθοδόξων στην εποχή μας
– Εκκοσμίκευση και οικουμενισμός