Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Η Ορθοδοξία είναι βίωμα. Χωρίς βίωμα εκτρέπεται σε παπισμό και σε πιο προχωρημένο στάδιο στον προτεσταντισμό. Λίγο πριν το τέλος, όταν πλέον όλος ο πνευματικός οργανισμός νοσεί, καταλήγει στον Οικουμενισμό-Οικουμενική Κίνηση

Στις πανελλαδικές εξετάσεις των Γενικών Λυκείων φέτος έπεσε ένα θέμα σχετικό με τη μοναξιά.

Τρόπον τινά δόθηκε στα παιδιά η ευκαιρία να διαπραγματευτούν ένα θέμα που αφορά τον άνθρωπο από την εφηβεία μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Στη χώρα μας, που θέλει να συγκαταλέγεται στις σύγχρονες και πολιτισμένες κοινωνίες, διερευνώνται τα αίτια της σχεδόν καθολικής καταγραφής του φαινομένου σε κάθε ηλικία και γίνεται μια προσπάθεια να εντοπιστούν οι γενεσιουργοί παράγοντες.

Εάν ένα παιδί της τρίτης Λυκείου γράψει στην έκθεση του πως κύριο αίτιο της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου στη χώρα μας είναι η απομάκρυνση από την Ορθόδοξη πίστη, θα το περάσουν για άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο (U.F.O.) και φυσικά θα χάσει αρκετές μονάδες για αυτό το επιχείρημα του.

Άραγε ποια απάντηση θα λάβουμε αν απευθυνθούμε στους Ορθοδόξους Επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδος για το επιχείρημα αυτό;

Πόσο μόνοι αισθάνονται οι ίδιοι χωρίς Θεό, δέκα χρόνια μετά την προδοσία της Πίστεως που έλαβε χώρα στη ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης (2016) και την αναγνώριση των αχειροτόνητων της Ουκρανίας (2018);

Έγραψε ο φίλος – ιατρός Φώτιος Μιχαήλ σε λιτό ομολογιακό του σχόλιο:

«Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα».

++Τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ++

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε θεωροῦσε τήν αἵρεση θανάσιμο ἁμάρτημα, πάντοτε δίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού προσβάλλεται ἀπό τήν φοβερή ψυχική ἀσθένεια τῆς αἱρέσεως εἶναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός τήν θεία χάρη καί τήν σωτηρία, κοινωνός τοῦ διαβόλου καί ἀκόλουθός του στήν αἱώνια κόλαση.

Ἡ αἵρεση εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου, ἐπινόησή του, εἶναι σχεδόν εἰδωλολατρία.

Οἱ ἄγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν συνήθως τήν εἰδωλολατρία ἀσέβεια καί τήν αἵρεση δυσσέβεια.

Ὅποιος διαβάσει μέ προσοχή τά Πρακτικά τῶν Ἁγίων Συνόδων, εὔκολα θά πεισθεῖ ὅτι *ὁ χαρακτήρας τῶν αἱρετικῶν εἶναι σατανικός.

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅλων τῶν αἱρέσεων ἡ οὐσία εἶναι ἡ βλασφημία.

(Ἀπό τό βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, σελ. 209, ἐκδόσεως Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου 2024).

Συνοψίζει ο κος Μιχαήλ σε μια απλή διαπίστωση:

Πρῶτον, ψάλλουμε στούς σημερινούς αἴνους ὅτι τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας συγκροτεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα, καί δεύτερον μᾶς πληροφορεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μέσῳ τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ, ὅτι κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα.

Και καταλήγει με μια απορία απλού πιστού:

Τότε, πῶς εἶναι δυνατόν κάποιοι πατριάρχες καί ἐπίσκοποι νά ὀνομάζουν τούς αἱρετικούς (παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες) «ἐκκλησίες» καί νά ἀναγνωρίζουν σέ αὐτούς «ἱερωσύνη» καί «μυστήρια»;

(Ἀποφάσεις τῆς ληστρικῆς συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης).

Η διοικούσα εκκλησία αποδεικνύεται, για πολλοστή φορά, κατώτερη των περιστάσεων, αφού αποτυγχάνει παταγωδώς να οδηγήσει το ποίμνιο στον Χριστό.

Εκεί ένας και ο Χριστός είναι πλειοψηφία.

Ο μακαριστός ομολογητής Γέροντας μας παπά-Νικόλας Μανώλης έγραφε στο τελευταίο του κήρυγμα [1] που δεν πρόλαβε να εκφωνήσει:

«Επάνω στο σταυρό ο καθένας νιώθει τί σημαίνει να θυσιάζει τα δικαιώματά του, γεύεται την κακία και ταυτόχρονα λυτρώνεται γιατί δεν είναι μόνος του. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με το σταυρό του Χριστού μας. Εκείνος στον σταυρό βίωσε την απόλυτη μοναξιά, εμείς στον κάθε σταυρό που καλούμαστε να σηκώσουμε έχουμε Εκείνον μαζί μας, δεν είμαστε μόνοι».

Θα ήταν Δεκέμβρης του 2009, όπου σε μια ομιλία του ο π. Νικόλαος Μανώλης (που από δική μου «μέριμνα» δεν διασώθηκε ηχητικώς, οπότε σας τη μεταφέρω από χειρόγραφες σημειώσεις μου) είχε πει:

«… Όλο το μυστικό της εσωτερικής μας ειρήνης, είναι το να βιώνονται τα πράγματα μέσα στην οικογένεια. Η «άρση των βαρών» στην οικογένεια ξεκινάει από τη βιτρίνα μας. Πουλάμε εντυπώσεις μέσα στο ίδιο μας το σπίτι και πίσω αφήνουμε συντρίμμια και θύματα: τον άνδρα ή τη γυναίκα και τα παιδιά μας…

Από τον αγώνα αυτό δε μπορείς να ξεφύγεις και να μην τον δώσεις, ότι δηλαδή δε θα αντιμετωπίσω τη σχέση μου με τα άλλα πρόσωπα. Τούτο το άθλημα είναι για πρωταθλητισμό και περνάει πάνω από το πετσί του καθενός από εμάς. Είναι απόφαση θυσίας, να σκύψεις εν επιγνώσει από σεβασμό και από αγάπη. Να αναγνωρίσουμε τα σφάλματά μας, να ζητήσουμε συγχώρεση από την οικογένειά μας. Να επιστρατεύσουμε τον θετικό αιφνιδιασμό για να απολαμβάνουμε με ήρεμη την καρδιά και γαλήνη στην ψυχή…»

Έρρωσθε.

• [1] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI