Γράφει ο “Παρακαταθικός”

Αν η αφρόκρεμα της εκκλησιαστικής μας διοίκησης στερείται ορθοδόξου βιώματος, τι καλό προσδοκούμε από αυτή;

Ο διάβολος δεν πολεμιέται με ενεργειακά ποτά και εδέσματα. Η εγκράτεια και η νηστεία δεν καλλιεργούν την ταπείνωση με αστακομακαρονάδες και πλουσιοπάροχα γεύματα…

Ο πολυτελής βίος, ξένος προς την αγιασμένη ένδοξη πενία, που περιγράφει με αφοπλιστικό ρεαλισμό ο κυρ Φώτης ο Κόντογλου, εκπαιδεύει τους άγουρους και άπειρους «προς αρχιερατεία εκλόγιμους» Αρχιμανδρίτες σε δεξιότητες κοσμικών golden boys.

Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ξένα προς την Ορθόδοξη Παράδοση. Η ποιμαντική δεν είναι επιστήμη να τη μελετήσει κάποιος κάνοντας ποιοτικές και ποσοτικές έρευνες και καταλήγοντας, μετά από στατιστική επεξεργασία, σε συμπεράσματα.

Η διαποίμανση έχει να κάνει με την ανυπόκριτη και αφειδώλευτη θυσιαστική αγάπη εν αληθεία του ποιμένα για τον Χριστό και δι’ Εκείνου… για το ποίμνιο.

Κριτήρια συνιστούν η ορθοφροσύνη, η εμπειρία, η πνευματική ρίζα, η αναφορά του πνευματικού.

Όταν μέσα στα μεγαλεία καλλιεργείται ένα ιδιότυπο εκκλησιαστικό σαβουάρ βιβρ, η αλήθεια παραμερίζεται…

Όταν ένας Επίσκοπος σαν χαμαιλέων άλλα λέει τη μια φορά και άλλα την άλλη, αναλόγως σε ποιο κοινό απευθύνεται…

Όταν ένας Επίσκοπος πρωτοστατεί σε κάθε απόπειρα αλλοίωσης του Ορθοδόξου φρονήματος, πότε μετατρέποντας τους Ναούς σε εμβολιαστικά κέντρα και πότε μετατρέποντας τους Ναούς σε πάλκο καλλιτεχνικών εκδηλώσεων…

Όταν ένας Επίσκοπος δύναται κάθε φορά που επιβάλλει την άποψή του να επικαλείται την Σύνοδο (σαν να μη διαμορφώνεται η απόφαση κάθε Συνόδου από την ψήφο κάθε ενός Επισκόπου), αλλά αν συμβεί κάποια φορά η Σύνοδος να διατυπώσει διαφορετική θέση από τον Επίσκοπο, εκείνος να την γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του…

Όταν μία σύνοδος Επισκόπων, παρακολουθεί αδιαμαρτύρητα να επιχειρείται η Συνοδική κατοχύρωση του Οικουμενισμού στην Ορθοδοξία (αναγνωρίζοντας ως Εκκλησία τους σχισματικούς και αιρετικούς) και να επιβάλλεται η νέα εκκλησιολογία του πρώτου άνευ ίσων (πρωτείο εξουσίας και όχι τιμής για τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως), καθιστώντας την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης, οικουμενιστικό ορόσημο δίχως επιστροφή…

Όταν εκ των Ορθοδόξων Οικουμενιστές Επίσκοποι, αναγνωρίζουν στα δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος «εν μια νυκτί» το εκκλησιαστικό μόρφωμα αχειροτόνητων και αυτοχειροτόνητων σχισματικών ως Εκκλησία στην Ουκρανία, μετά την αυθαίρετη αντικανονική Ψευδοαυτοκεφαλία που απέδωσε (ως πρώτος άνευ ίσων) ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος…

Όταν τιμώνται υπό Ορθοδόξων Επισκόπων οι βουλευτές που ξεπούλησαν την Μακεδονία…

Όταν τιμώνται υπό Ορθοδόξων Επισκόπων οι βουλευτές που ψήφισαν τον βλάσφημο νόμο του γάμου των ομοφυλοφίλων…

Όταν τολμούν εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές Επίσκοποι να τελούν απροκάλυπτα βάπτιση υιοθετημένου τέκνου ομοφυλόφιλου ζεύγους, ποδοπατώντας την Ορθόδοξη πίστη…

Όταν την απουσία της αλήθειας στις σχέσεις με το ποίμνιο και με τους «άλλους» προσπαθούν οι εκ των Ορθοδόξων Οικουμενιστές Πατριάρχες και Επίσκοποι να την αναπληρώσουν με την υπερμεγέθυνση της αγάπης…

Τότε ο λαός του Θεού θα πρέπει να αφυπνισθεί, να ελέγχει με ποιους Επισκόπους κοινωνεί και σε ποιους Ιερείς εκκλησιάζεται.

Δεν έχουμε κοινή πίστη με τους κληρικούς που ψεύδονται ενώπιον του Ιερού Θυσιαστηρίου και μνημονεύουν «Ἐν πρώτοις μνήσθητι, Κύριε, τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν… ὃν χάρισαι ταῖς ἁγίαις σου Ἐκκλησίαις ἐν εἰρήνῃ, σῷον, ἔντιμον, ὑγιᾶ μακροημερεύοντα καὶ ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς σῆς ἀληθείας»!

Η Ορθοδοξία ανθίσταται, ορθώνει τείχος απέναντι στην παναίρεση του Οικουμενισμού. Εντός των τειχών η Εκκλησία καρποφορεί, το Ορθόδοξο βίωμα γίνεται απαραίτητη καθημερινότητα, γίνεται οξυγόνο για κάθε ταλαιπωρημένη ψυχή, από το ψεύδος των φιλοπαπικών, λατινοφρόνων λυκοποιμένων.

«Εἰ οὗν ὑμεῖς φίλοι μου ἐστε, ἐμὲ μιμεῖσθε· ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος, ὁ δεσπότης, ὡς ὁ διάκονος·»…

(και νυν Αποστίχων
Μ. Πέμπτης)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI