Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Εξέφρασε την προσωπική του άποψη για τα κριτήρια με τα οποία τοποθετείται κάθε φορά η Ορθόδοξη Εκκλησία στις εκάστοτε μεταβολές και για συγκεκριμένα ηθικά ζητήματα

Η είδηση

Σε παρέμβασή του ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος για το «δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας» και τη «λύση» της άμβλωσης, διατύπωσε μεταξύ άλλων την ακόλουθη θέση:

«Μέ ποιά κριτήρια τοποθετεῖται κάθε φορά ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στίς ἑκάστοτε μεταβολές καί στά συγκεκριμένα ἠθικά ζητήματα; Οἱ ἀπαντήσεις δέν μποροῦν νά προέλθουν μέσα ἀπό τήν ἀντιπαλότητα μεταξύ «φονταμενταλιστῶν», «νομικῶν», «προοδευτικῶν» καί «χαρισματούχων πνευματικῶν», οὔτε νά λυθοῦν μέ τήν χρήση ἀφισῶν μέ προκατασκευασμένα συνθήματα ἀλλά μόνο μέ τόν ἐκκλησιαστικό λόγο, ὡς κατήχηση καί διδασκαλία, μέσα ἀπό τόν ὁποῖο θά διαμορφώσουμε συνείδηση στούς πιστούς, νοηματοδοτῶντας μέ ἀρχές καί ἀξίες τήν ἴδια τή ζωή καί τήν σημασία της. Αὐτό θά πρέπει νά ἀκολουθήσουμε καί στό θέμα τῶν ἀμβλώσεων».

Το γενικότερο πρόβλημα

Ορισμένοι σύγχρονοι οικουμενιστές Ιεράρχες ενίοτε αρέσκονται είτε να πλάθουν νέες λέξεις, είτε να υιοθετούν τα αφηγήματα με νεοφανείς όρους της Νέας Εποχής, είτε να δίνουν μια τελείως νέα νοηματοδότηση – ερμηνεία σε παλαιούς όρους.

Κορυφαία μεταπατερική (και βλάσφημη) διδασκαλία είναι πως «τα δόγματα θα πρέπει να είναι ρευστά, να επαναδιατυπώνονται προσαρμοσμένα στις ανάγκες και τα αιτήματα της κάθε εποχής» [1]. Διαστρεβλώνεται μάλιστα η αλήθεια λέγοντας πως το ίδιο έπραξαν και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας στην εποχή τους.

Όταν γίνεται αναφορά σε σύγχρονα προβλήματα, επιλέγονται όροι που αποτελούν την ατζέντα της δαιμονικής, μασονοκίνητης Νέας Εποχής: Κλιματική αλλαγή, φονταμενταλισμός, κοινωνικό φύλο, δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας, δικαιώματα των LGBT, καταπολέμηση του αντισημιτισμού, της ισλαμοφοβίας, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη…

Όταν στην πρακτική αυτή συμμετέχουν κληρικοί, ακαδημαϊκοί ή ακόμα χειρότερα Επίσκοποι που είναι και ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, τότε το πρόβλημα είναι σοβαρότατο και οι τραγικές επιπτώσεις του στους φοιτητές των θεολογικών μας σχολών, και μετέπειτα θεολόγων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, θα είναι ολοφάνερες.

Εκκλησιαστικός λόγος και συνείδηση

«… μόνο μέ τόν ἐκκλησιαστικό λόγο, ὡς κατήχηση καί διδασκαλία…»

Η έκφραση «εκκλησιαστικός λόγος» καθίσταται αποπροσανατολιστική όταν ο λόγος δεν είναι ακόλουθος της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων. Παράδειγμα η βλάσφημη αναφορά του Πατριάρχη Βαρθολομαίου: «Ἡ συναίσθησις τῆς βαρείας ἡμῶν εὐθύνης ταύτης ὀφείλει νά κατευθύνῃ ἡμᾶς πρός μίαν σύντονον καί ἐπίπονον καί ἀδιάκοπον προσπάθειαν πρός ἐπίτευξιν τῆς ἑνότητος ἡμῶν ἐν τῇ πίστει, ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. Ἡ μετάνοια ἡμῶν διά τό παρελθόν εἶναι ἀπαραίτητος. Δέν πρέπει νά σπαταλήσωμεν τόν χρόνον εἰς ἀναζητήσεις εὐθυνῶν. Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τήν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καί εὑρίκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπέρ αὐτῶν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ὀφείλομεν ἐνώπιον Αὐτοῦ ὅπως ἐπανορθώσωμεν τά σφάλματα ἐκείνων»… Ο άνωθεν λόγος καθίσταται «εκκλησιαστικός», επειδή εκφέρεται από Πατριαρχικά χείλη; Είναι κατήχηση και διδασκαλία που θα διαμορφώσει συνείδηση στους πιστούς και θα νοηματοδοτήσει με αρχές και αξίες τη ζωή και τη σημασία της; Αλίμονό μας!

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας σημειώνει: «… μέσα ἀπό τόν ὁποῖο θά διαμορφώσουμε συνείδηση στούς πιστούς…»«… νοηματοδοτῶντας μέ ἀρχές καί ἀξίες τήν ἴδια τή ζωή καί τήν σημασία της…»

Σε ποιά συνείδηση άραγε αναφέρεται ο Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος; Αυτή που ορίζουν οι (αντίχριστοι ή άθεοι) Freud και Jung; Γιατί σύμφωνα με αυτούς το ασυνείδητο «ορίζεται» σε τρία επίπεδα επίγνωσης: το συνειδητό, προσυνειδητό και το ασυνείδητο. Κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα αντιστοιχεί και επικαλύπτεται με τις ιδέες του Freud για το Id-Ego-Superego τα οποία βρίσκονται σε μια δυναμική σχέση μεταξύ τους. Μια έτσι ορισμένη συνείδηση επιδέχεται διαμόρφωσης.

Για εμάς τους Ορθοδόξους: Ὅταν ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο, ἔβαλε μέσα του ἕνα θεῖο σπέρμα, σάν ἕνα εἶδος λογισμοῦ πιό θερμοῦ καί φωτεινοῦ, νά ἔχει τή θέση τῆς σπίθας, γιά νά φωτίζει τό νοῦ καί νά τοῦ δείχνει νά ξεχωρίζει τό καλό ἀπό τό κακό. Αὐτό ὀνομάζεται συνείδηση, καί εἶναι ὁ φυσικός νόμος (Ἰωαν. Χρυσ. P. G.49, 131-133). Αὐτός εἶναι τά πηγάδια πού ἄνοιγε ὁ Ἰακώβ, ὅπως ἀκριβῶς εἶπαν οἱ Πατέρες, καί τά παράχωναν οἱ Φιλισταῖοι (Γεν. 26, 15). Μ’ αὐτό τό νόμο, δηλαδή μέ τή συνείδηση, συμμορφώθηκαν οἱ Πατέρες καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι πού ἔζησαν πρίν ἀπό τό γραπτό νόμο καί εὐαρέστησαν στόν Θεό. Αυτή η συνείδηση, ο νόμος του Θεού, δεν επιδέχεται «μαστορέματα».

Καλή Μετάνοια!

• [1] https://www.youtube.com

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI