Άρθρο της Ελένης Καμπούρη

Ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος υποδέχτηκε στο Φανάρι έναν πολυμελή όμιλο από παπικούς «επισκόπους», «κληρικούς» και λαϊκούς συνεργάτες τους

Η είδηση

Την Τρίτη 17 Ιουνίου, σύμφωνα με δημοσίευμα του ηλεκτρονικού τύπου [1], ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος υποδέχτηκε στο Φανάρι έναν πολυμελή όμιλο Λατίνων Γραμματέων, των παπικών «Επισκοπικών» Συνελεύσεων της Ευρώπης, με επικεφαλής τον καρδινάλιο Mario Grech, «Γενικό Γραμματέα της Συνόδου των Επισκόπων» (Secretary General of the Synod of Bishops). Στον όμιλο συμμετείχαν παπικοί «επίσκοποι», «κληρικοί» και λαϊκοί συνεργάτες τους, στους οποίους ο κ. Βαρθολομαίος προσέφερε αναμνηστικά δώρα. 

Ο κ. Βαρθολομαίος αναφέρθηκε στην σπουδαιότητα και την σημασία της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, αφού φέτος συμπληρώνονται 1.700 χρόνια από τη σύγκλησή της, κάνοντας διάφορες δηλώσεις προς τους επισκέπτες του.

Έτσι, λοιπόν, επισήμανε ότι «… η Σύνοδος της Νίκαιας καθιέρωσε ένα όραμα συνοδικότητας που συνεχίζει να διαμορφώνει τη χριστιανική εκκλησιαστική ζωή και μας υπενθυμίζει ότι η ενότητα δεν είναι ζήτημα στρατηγικής, αλλά πίστης στην αλήθεια που αποκαλύφθηκε εν Χριστώ και διακηρύχθηκε μέσω της ζωής της Εκκλησίας».

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στους διαλόγους που πραγματοποιούνται μεταξύ Ορθόδοξης Εκκλησίας και των αιρετικών Λατίνων, λέγοντας «… οι δύο Εκκλησίες έχουν διανύσει μια σταθερή και υπεύθυνη πορεία συνάντησης, η οποία, πρόσθεσε, δεν είναι χωρίς προκλήσεις, αλλά χαρακτηρίζεται επίσης από στιγμές χάριτος, εμβάθυνσης της κατανόησης και ειλικρινούς επιθυμίας για την ενότητα που θέλει ο Χριστός».

Μίλησε με θερμά λόγια για την εκλογή του Πάπα Λέοντα ΙΔ’, με τον οποίο έχει συναντηθεί δύο φορές, σημειώνοντας: «Είμαστε βέβαιοι ότι υπό την ηγεσία του οι δεσμοί μεταξύ των δύο Εκκλησιών μας θα συνεχίσουν να αυξάνουν στην αλήθεια και την αγάπη», ελπίζοντας ότι ο νέος πάπας θα ανταποκριθεί στην πρόσκλησή του και θα επισκεφτεί το Φανάρι. Δεν δίστασε μάλιστα να αναφερθεί και στην πολύ στενή φιλία που είχε με τον [αιρεσιάρχη] πάπα Φραγκίσκο χαρακτηρίζοντας τον ως «ένα αληθινό φίλο της Ορθοδοξίας».

Επίσης, αναφέρθηκε και στους διαχριστιανικούς διαλόγους που έχει με άλλες χριστιανικές αιρέσεις (προτεσταντικές παραδόσεις) και για τις πρωτοβουλίες που έχει πάρει κατά καιρούς για να υπερασπιστεί την [μεταπατερική] οικουμενιστική κίνηση. Συνέχισε λέγοντας: «Φυσικά, δεν εθελοτυφλούμε ενώπιον των πολλών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Εκκλησία και η ανθρωπότητα σήμερα. Ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης, μετανάστευσης, πολέμου, θρησκευτικών διωγμών και κλιματικής κρίσης απαιτούν την προσοχή μας».

Όταν οι Άγιοι μας γίνονται οι οδοδείκτες της σωτηρίας μας

Κι ενώ μεγάλη μερίδα των σημερινών Ιεραρχών και Επισκόπων λέγουν και πράττουν αντίθετα από αυτά που διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, οι Ιεροί Κανόνες και οι Οικουμενικές Σύνοδοι, έρχονται τα πολύτιμα Συναξάρια μας να μας βάλουν τα γυαλιά και να μας κατηχήσουν.

Την ημέρα που ο Πατριάρχης υποδέχτηκε τον παπικό όμιλο προσκυνητών, η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Οσίου Υπατίου του εν Ρουφινιαναίς, ενός Αγίου του οποίου η βιοτή και η ομολογία Πίστης είναι αξιοθαύμαστες [2]. Αντί λοιπόν ο κ. Βαρθολομαίος να παραδειγματιστεί από το συναξάρι του Οσίου Υπατίου πράττει τα ακριβώς αντίθετα. Ο Όσιος Υπάτιος εφαρμόζει τους Ιερούς Κανόνες και διακόπτει την εκκλησιαστική κοινωνία με όποιον έχει αιρετικά φρονήματα, εφαρμόζοντας την Θεοπαράδοτη, Αγιοπαράδοτη και Ιεροκανονική Αποτείχιση (31ος Αποστολικός Κανόνας, 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Μ. Φωτίου). Αντίθετα ο κ. Βαρθολομαίος επικροτεί την απροϋπόθετη ένωση μετά των αμετανόητων αιρετικών και γίνεται καταφρονητής των Ιερών Κανόνων [3].

Η εργαλειοποίηση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας και η ανεκτίμητη προσφορά της

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι η εργαλειοποίηση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Γίνεται προσπάθεια αλλοίωσης του πραγματικού νοήματος της συγκεκριμένης Συνόδου δίνοντας στον εορτασμό της επετείου οικουμενιστικά χαρακτηριστικά και τελικά δεν τιμάται, αλλά βεβηλώνεται.

Η προσφορά της Συνόδου της Νίκαιας στην διαμόρφωση της ορθόδοξης θεολογίας είναι σημαντικότατη, και όπως πολύ χαρακτηριστικά μας λέει ο σεβαστός μας Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. [4] «….Η Α’ Οικ. Σύνοδος της Νίκαιας έσωσε τον Χριστιανισμό από την απειλή να περιπέσει σε πολυθεϊσμό και στις αγκάλες του ορθολογισμού και της φιλοσοφίας […], στην Νίκαια ενισχύεται το κύρος των Αγίων Πατέρων οι οποίοι για πρώτη φορά σε ορθόδοξη Σύνοδο διατυπώνουν αυθεντικά την διδασκαλία της Εκκλησίας, η οποία εξασφαλίζει την ενότητα της Πίστεως στηριζόμενη στων Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα». 

Η Α’ Οικ. Σύνοδος αποτέλεσε το πρότυπο όλων των μετέπειτα Συνόδων, αλλά δυστυχώς κάποιοι εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να αποδομήσουν την Πίστη μας.

Γνωρίζουν πολύ καλά τι θεσπίστηκε στην Α’ Οικ. Σύνοδο, κι όμως θέλουν να συνεορτάσουν αυτήν την επέτειο με αυτούς οι οποίοι δεν έχουν την ίδια πίστη και δεν συντάσσονται με το ίδιο Σύμβολο της Πίστεως, από την στιγμή που ο παπισμός αποτελεί αίρεση. Μας χωρίζει μία άβυσσος. Μήπως θα έπρεπε καλύτερα να θυμηθούν ότι γι’ αυτές ακριβώς τις διαφορές έγινε η Σύνοδος, για να αναγνωριστεί ως Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία η Ορθόδοξη Εκκλησία; Οι άλλες αμέτρητες δήθεν «εκκλησίες» είναι αιρέσεις, που δογματίζει η καθεμία ό,τι θέλει. Δεν μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε αυτά που ξέρουμε, τα αυτονόητα δηλαδή, αυτά που θέσπισαν οι Οικουμενικές μας Σύνοδοι.

Στο όνομα των Αγίων Πατέρων της Α’ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου ποδοπατούνται οι Ιεροί Κανόνες και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πραγματοποιήσουν αυτό το οποίο οραματίζονται, την ένωση όλων των αιρέσεων και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κοντολογίς, οι δογματικές διαφορές να μπουν κάτω από το χαλί και να αμβλυνθούν οι αντιστάσεις των ακατήχητων και χλιαρών ορθοδόξων.

Όση, λοιπόν, «εμβάθυνση της κατανόησης» κι αν υπάρχει, όση αγάπη κι αν διατείνονται ότι διαθέτουν, στα μάτια του Άγιου Τριαδικού Θεού αυτές οι διαχριστιανικές σχέσεις θα αποτελούν βδέλυγμα, γιατί λείπει ο Λόγος της Αληθείας έτσι όπως μας τον παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες, άρα ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Η «ενότητα που θέλει ο Χριστός» δεν θα γίνει απροϋπόθετα και κυρίως: «Δεν θέλομεν συνύπαρξιν ή μίαν ανοχήν ή μίαν ποικιλίαν «πίστεων», διότι αυτό δεν είναι η αγάπη του Χριστού, ούτε ασφαλής και διαρκής ένωσις εις την Αγίαν Τριάδα. Θέλομεν να πιστεύωμεν ό,τι κοινωνούμεν και να κοινωνούμεν ό,τι πιστεύωμεν, τον Θεάνθρωπον Χριστόν, ολόκληρον εις ολόκληρον το Σώμα Του» (†Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη) [5].

Καλή μετάνοια!

[1] https://greek.vema.com.au
[2]https://katanixi.gr
[3] https://katanixi.gr
[4] https://www.youtube.com
[5] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Η εργαλειοποίηση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου από τα φερέφωνα του Οικουμενισμού
– Ο Κων/πόλεως Βαρθολομαίος και η «προσήλωση» εις τα όσια και ιερά που κληροδότησαν οι Πατέρες