Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου

Γιατί τώρα;

Σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Βουλής και απηύθυνε ομιλία ενώπιον της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας της χώρας, είκοσι επτά χρόνια μετά την προηγούμενη παρουσία του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Η βράβευση έγινε με πρωτοβουλία της ίδιας της Βουλής των Ελλήνων (γιατί άραγε;), χωρίς προφανή λόγο, με αφορμή τα 35 χρόνια από την ανάρρησή του στον Οικουμενικό Θρόνο και για τα 65 χρόνια της ιερατικής του πορείας.

Στην ομιλία του, κατά την οποία το «Χριστός Ανέστη» δεν ακούστηκε κι ας είμαστε μέσα στην περίοδο του Πεντηκοσταρίου, ο Πατριάρχης ανέπτυξε θέσεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θρησκευτικής ελευθερίας και διαθρησκειακού διαλόγου, υποστηρίζοντας ότι μία συνολικά αρνητική στάση απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα προέρχεται από παρανόηση τόσο των δικαιωμάτων όσο και του ορθοδόξου ήθους. Παράλληλα, έκανε λόγο για την ανάγκη διαθρησκειακού διαλόγου, ο οποίος – κατά την διατύπωσή του – «ἀπελευθερώνει τάς θρησκείας ἀπό τήν ἐσωστρέφειαν».

Οι τοποθετήσεις αυτές μας προκαλούν έντονο προβληματισμό γιατί γνωρίζουμε ότι υπηρετούν συγκεκριμένη ατζέντα και ότι πίσω από την ρητορική περί «δικαιωμάτων» και «διαλόγου» προωθείται μία οικουμενιστική θεώρηση, ξένη προς την αγιοπατερική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας.

Εκκλησία και Πολιτεία

Ο Πατριάρχης, στον λόγο του στη Βουλή των Ελλήνων, ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί για να δικαιώσει ουσιαστικά το έργο που επιτελεί, κάνοντας σαφή αναφορά και στην (ληστρική) Σύνοδο του Κολυμπαρίου: «Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἠγωνίσθη καί ἀγωνίζεται κατά τῆς φαλκιδεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου εἰς τάς ποικίλας ὄψεις της, στιγματίζει τόν ρατσισμόν, τάς διακρίσεις καί τάς συγχρόνους μορφάς δουλείας, ἀνθίσταται εἰς τάς δυνάμεις καί τάς τάσεις, αἱ ὁποῖαι ὑποσκάπτουν τήν κοινωνικήν συνοχήν καί τήν εἰρήνην καί καταστρέφουν τήν δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ, προάγει τόν διάλογον μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, μέ τάς ἄλλας θρησκείας καί μέ τόν σύγχρονον πολιτισμόν. Ἡ ἔνστασις ὅτι αὐτή ἡ παρέμβασις ἐμπλέκει τήν Ἐκκλησίαν εἰς τήν ἀμφισημίαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, ὅτι ἡ χριστιανική μαρτυρία μετατρέπεται εἰς πολιτικήν πρᾶξιν, στερεῖται θεολογικῆς βάσεως καί εἶναι ἔνδειξις ἐξασθενήσεως τοῦ αἰσθητηρίου διά τήν σημασίαν τῶν ἱστορικῶν ἐξελίξεων, αἱ ὁποῖαι ἐγγίζουν τόν ἄνθρωπον εἰς τό βάθος τῆς ὑπάρξεώς του. Δέν ὑπάρχει «τέλος τῆς ἱστορίας», τέλος τῆς ἀνάγκης καί τῆς εὐθύνης διαχειρίσεως τῶν ἀπροβλέπτων κατά τήν ἔκτασίν των, ἀλλά βεβαίων ἐξελίξεων, πολώσεων καί ἀνακατατάξεων. Σαφεστάτη εἶναι ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ διακήρυξις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016). «Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε πάντοτε διακριτός καί θά παραμείνῃ εἰς τό διηνεκές μία ὀφειλετική παρέμβασις ὑπέρ τοῦ ἀνθρώπου»».

Κανείς δεν αρνείται ότι η Εκκλησία πρέπει να έχει λόγο μέσα στην ιστορία και στα προβλήματα του κόσμου. Η Εκκλησία πράγματι οφείλει να έχει λόγο «υπέρ του ανθρώπου», αλλά πρώτα απ’ όλα υπέρ της σωτηρίας του ανθρώπου. Και αυτή δεν μπορεί να χωριστεί από την ανόθευτη Ορθόδοξη πίστη. Οι Άγιοι Πατέρες ποτέ δεν αδιαφόρησαν για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τις δυσκολίες της εποχής τους. Η Ορθόδοξη Παράδοση είναι γεμάτη από Αγίους Πατέρες που έδωσαν μαρτυρία μέσα στον κόσμο, έλεγξαν εξουσίες, στήριξαν λαούς και φώτισαν κοινωνικά προβλήματα με βάση το Ευαγγέλιο, με προσωπικό κόστος και μαρτύριο. Τα έβαλαν πραγματικά με την εξουσία! Πολύ φοβόμαστε, όμως, ότι οι σημερινοί ταγοί της Εκκλησίας μάς ρίχνουν στάχτη στα μάτια, ενώ ουσιαστικά συμπλέουν με την εκάστοτε εξουσία και βραβεύονται χωρίς σταματημό από αυτή, υπηρετώντας τις ίδιες ατζέντες.

Προκαλεί προβληματισμό η επίκληση της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου ως θεολογικού στηρίγματος. Η συγκεκριμένη σύνοδος αλλοίωσε την εκκλησιολογία της Εκκλησίας. Ένα μεγάλο δράμα ξεκίνησε για την Ορθοδοξία με αυτή τη σύνοδο! Επακολούθησε το Ουκρανικό δράμα, με πρώτη πράξη του πολέμου την αναγνώριση του Ουκρανικού Ψευδοαυτοκεφάλου από τον Πατριάρχη! Έκτοτε η κανονική Ουκρανική Εκκλησία (υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο) βιώνει ανηλεή διωγμό με δική του ευθύνη! Ο Πατριάρχης σε αυτή την ιστορία δεν είναι θύμα, αλλά θύτης! [1]

Πάντως, δε μπορούμε να μην προβληματιστούμε για την χρονική συγκυρία της παρουσίας του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Βουλή των Ελλήνων. Σε μια εποχή γενικευμένης κρίσεως εμπιστοσύνης προς θεσμούς και πρόσωπα, με σοβαρές εκκρεμότητες δικαιοσύνης και βαριά σκάνδαλα, η συγκεκριμένη παρουσία στη Βουλή κινδυνεύει να εκληφθεί όχι ως προφητική μαρτυρία της Εκκλησίας, αλλά ως στήριξη και εξωραϊσμός της πολιτικής εξουσίας.

Αλλά και ο Πατριάρχης φαίνεται ότι χρειάζεται την στήριξη από την ελληνική Πολιτεία, σε μια στιγμή που αμφισβητείται ο ρόλος του τόσο από εκκλησιαστικά (Επίσκοπος της Εκκλησίας της Βουλγαρίας αποχώρησε από Αναστάσιμη ακολουθία στο Φανάρι σε ένδειξη διαμαρτυρίας), όσο και από ορισμένα πρόσωπα της Πολιτείας.

Οικολογικά

Έπειτα ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στο προσφιλές του οικολογικό, – οικοφιλικό όπως το βαφτίσει – ζήτημα: «Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀνέδειξεν, ἀκριβῶς ὡς ἔκφρασιν τῆς πνευματικῆς ταυτότητος καί μαρτυρίας της, τό οἰκοφιλικόν μήνυμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατενόησε καί προέβαλε τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν ὡς «ἐφηρμοσμένην οἰκολογίαν». Τό ἐνδιαφέρον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας διά τό φυσικόν περιβάλλον δέν ὑπῆρξεν ἁπλῶς μία περιστασιακή ἀντίδρασις εἰς τήν σοβοῦσαν οἰκολογικήν κρίσιν. Αὐτή ἦτο μόνον ἡ ἀφορμή, ὄχι ἡ αἰτία, διά νά ἀναπτύξῃ ἐπικαίρως τάς οἰκοφιλικάς της παραδόσεις. Αἱ προσπάθειαι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου συνέβαλον εἰς τήν ἔνταξιν τῆς οἰκολογικῆς θεματικῆς εἰς τούς διαχριστιανικούς καί διαθρησκειακούς διαλόγους καί ἀπετέλεσαν ἔναυσμα διά τήν Θεολογίαν νά μελετήσῃ τάς πνευματικάς, θρησκευτικάς καί ἠθικάς ρίζας καί διαστάσεις τοῦ περιβαλλοντικοῦ ζητήματος».

Αλλού αναφέρει ο Πατριάρχης: «Ἡ οἰκονομική δραστηριότης, ἡ ὁποία δέν σέβεται τόν οἶκον τῆς ζωῆς, τό φυσικόν περιβάλλον, δέν εἶναι «οἰκονομία», ἀλλά «οἰκο-ἀνομία». Δἐν ἔχομεν μέλλον χωρίς τήν ὁλικήν στροφήν πρός μίαν «οἰκολογικήν οἰκονομίαν»». Όταν εκκλησιαστικός λόγος περί οικολογίας συναντά διεθνείς πολιτικές ατζέντες (ΟΗΕ, Ε.Ε. κ.λπ.), τότε μπορεί να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο του λεγόμενου «οικολογικού λόγου» που χρησιμοποιείται και πολιτικά και οικονομικά.

Ας μην ξεχνάμε τη διάσταση των πραγμάτων που μας υπενθυμίζει ο ανύστακτος εργάτης του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων, π. Θεόδωρος Ζήσης:«Στην νέα εποχή εντάσσεται η παναίρεση του Οικουμενισμού, εντάσσεται το κίνημα της μασονίας, της θεοσοφίας, του αποκρυφισμού, οι αιρέσεις της νεοειδωλολατρείας, του νεοπαγανισμού. Με κύριο χαρακτηριστικό της νέας εποχής, την θεωρία ότι η εποχή του Χριστού τελείωσε και δεν είναι ο Χριστός ο αποκλειστικός Σωτήρας. Δεν βρίσκουμε μέσα στην Εκκλησία, μόνον αποκλειστικά την σωτηρία. Δυστυχώς το γνώρισμα αυτής της νέας εποχής, είναι ότι θέλει να ισοπεδώσει τον Χριστιανισμό, να καταστρέψει τον Χριστιανισμό, να στραφεί εναντίον του Χριστιανισμού (να σβήσει την Ορθοδοξία) και να πει ότι, σε όλες τις θρησκείες υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει μόνο στον Χριστό η σωτηρία. Σε όλες τις θρησκείες μπορεί κανείς να σωθεί και όλες οι αιρέσεις επίσης είναι Εκκλησία Και όλες οι αιρέσεις είναι Εκκλησία και μέσα σε όλες τις θρησκείες υπάρχει σωτηρία…

Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι μέσα στα πνεύματα αυτά των αιρέσεων, υπάρχει και μία επίσης, θα λέγαμε αποθέωση της φύσεως. Αφού στην νέα εποχή ανήκει και η νεοειδωλολατρεία και οι ειδωλολάτρες λάτρευαν την γη ως θεά. Να ξέρουμε πως υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι με το νεοεποχίτικο πνεύμα που λατρεύουν την γη. Θεωρούν πολλοί μέσα στο κίνημα αυτό, ότι η γη είναι ιερή, ότι η γη είναι θεά και οφείλουμε να προσκυνούμε και να λατρεύουμε την γη. Στα πλαίσια αυτής της νεοεποχίτικης, νεοπαγανιστικής θεωρίας αναπτύχθηκε και το περίφημο κίνημα της Οικολογίας. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ανακηρύξει την 1η Σεπτεμβρίου, ως ημέρα του Φυσικού Περιβάλλοντος, ως ημέρα της Οικολογίας. Άγνωστη γιορτή είναι για εμάς, η ημέρα της Οικολογίας και όχι Ορθόδοξη και όχι ευσεβής εορτή. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η λατρεία της φύσης και της δημιουργίας. Υπάρχουν συναντήσεις των εκπροσώπων των θρησκειών και του Οικουμενικού Πατριάρχη, όπου προσεύχονται μπροστά στην σφαίρα της γης. Συμπροσευχή γίνεται μπροστά στην σφαίρα της γης. Στην θεά γη προσεύχονται όλοι τους και αυτό υποδηλώνει η σημερινή εορτή, η ημέρα του Περιβάλλοντος.

Οι Οικολόγοι ζητούν οι ίδιοι να σώσουν το περιβάλλον. Αυτοί θα σώσουν το περιβάλλον; Αυτοί θα σώσουν τον κόσμο; Αν ο Θεός δεν σώσει τον κόσμο, κανένας δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο. Την ευθύνη για την σωτηρία του κόσμου, δεν την έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Εμείς έχουμε την ευθύνη της σωτηρίας της ψυχής μας. Το να σώσουμε τον κόσμο δεν ανήκει σε εμάς, αυτό είναι στα χέρια του Θεού. Και να θέλαμε εμείς να καταστρέψουμε τον κόσμο, με τις καταστροφές τις φυσικές, δεν θα μπορούσαμε. Θα μας εμπόδιζε ο Θεός. Μόνον ο Θεός είναι εκείνος ο οποίος ή θα καταστρέφει το περιβάλλον για να μας παιδαγωγεί ή είναι εκείνος που διασώζει το περιβάλλον. Η δική μας η αρμοδιότητα είναι να κοιτάξουμε να σώσουμε την ψυχή μας. Κι αν εμείς κοιτάξουμε να σώσουμε την ψυχή μας και κάνουμε τα πνευματικά μας, τότε σώζεται και το φυσικό περιβάλλον. Το γεγονός πως σήμερα το φυσικό περιβάλλον καταστρέφεται, οφείλεται στο ό,τι, εμείς πνευματικά, δεν είμαστε ευσταθείς. Όταν οι άνθρωποι πνευματικά είναι ευσταθείς και ζουν ασκητικά, ζουν λιτά, ζουν σύμφωνα με τις εντολές του Θεού τότε αυτομάτως σώζεται το φυσικό περιβάλλον. Όχι να ζούμε με άνεση, με τρυφή, με πολυτέλεια» [2].

Ειρήνη

Τί να πούμε για τα όσα είπε για την ειρήνη ο Πατριάρχης; Ο κ. Βαρθολομαίος διακηρύσσει για τον περί ειρήνης ορθόδοξο λόγο:

«Ἡμεῖς προσωπικῶς, ἐν ἀκλονήτῳ πεποιθήσει ὅτι ἡ εἰρήνη τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν εἶναι ἀνέφικτος ἄνευ τῆς εἰρήνης μεταξύ τῶν θρησκειῶν καί τῆς εὐρυτέρας συμβολῆς των εἰς τόν παγκόσμιον ἀγῶνα διά τήν εἰρήνην, ἐπαινοῦμεν καί στηρίζομεν πᾶσαν εἰλικρινῆ εἰρηνευτικήν πρωτοβουλίαν, ἀγωνιζόμεθα δέ ἀδιαλείπτως διά τήν διαθρησκειακήν συνεργασίαν καί τήν ἀνάδειξιν καί τήν ἄσκησιν τοῦ εἰρηνοποιητικοῦ ρόλου τῶν θρησκειῶν. Θεωροῦμεν τόν φονταμενταλισμόν ἔκπτωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος καί οὐδόλως ἕν συμφυές μέ τήν πίστιν φαινόμενον. Ἡ γνησία πίστις εἶναι ὁ αὐστηρότερος κριτής τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλλοδοξίας.

Τό περί Εἰρήνης κήρυγμα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας δέν εἶναι οὐτοπικόν καί ρητορικόν. […] Ὁ περί Εἰρήνης Ὀρθόδοξος λόγος ὑπερβαίνει προδήλως τήν Ἱστορίαν ὡς λόγος σωτηριολογικός, ἀλλά ἡ Ἱστορία ἐκβάλλει ἐκ τῶν σπλάχνων καί τῶν πληγῶν της διδάγματα εὔγλωττα καί ἐναργῆ».

Η λύση κατά τον Πατριάρχη είναι η διαθρησκειακή συνεργασία, η ανάδειξη και άσκηση του ειρηνοποιητικού ρόλου των θρησκειών. Μόνο που αυτή, έτσι όπως την εφαρμόζει ο Πατριάρχης, πάει χέρι χέρι με βλάσφημες πρακτικές, αντικανονικά συλλείτουργα και συμπροσευχές, εκπτώσεις στην ορθόδοξη πίστη και εκκοσμίκευση, τα οποία επιφέρουν την οργή του Θεού και πολέμους αντί για ειρήνη… Αυτό δεν προβληματίζει τον Πατριάρχη ώστε να ταπεινωθεί και να παραμείνει πιστός στην παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων με φόβο Θεού;

Αντίθετα, ερμηνεύει τη θεοφοβούμενη ορθόδοξη στάση κατά το δοκούν και την συκοφαντεί ως «εσωστρέφεια», ενώ είναι η λύση! Για τους λίγους, για τη χούφτα, ο Θεός μακροθυμεί!

«Ἐὰν εὑρεθῶσιν δέκα δίκαιοι… οὐ μὴ ἀπολέσω τὴν πόλιν» Γένεση 18,32 (Σόδομα).

«Διὰ τοὺς ὀλίγους δικαίους ὁ Θεὸς ἀνέχεται τοὺς πολλούς ἀμαρτωλούς» Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Στη μακροθυμία του Θεού θα έπρεπε να στοχεύει ο Πατριάρχης και σε τίποτα άλλο! Για χάρη των ευλαβών Ορθοδόξων μακροθυμεί ο Θεός!

Για τους Αγίους Πατέρες η Ορθοδοξία δεν αποτελεί μία «θρησκεία» ανάμεσα σε άλλες, αλλά είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είχε χαρακτηρίσει τον συγκρητιστικό Οικουμενισμό ως «παναίρεση», ακριβώς επειδή θολώνει τα όρια μεταξύ αλήθειας και πλάνης. Η Αλήθεια του Χριστού διαδίδεται με την ταπεινή ορθόδοξη ιεραποστολή του ορθόδοξου ευαγγελίου, όχι με τη διαστρέβλωσή Του και την ανάλωση σε ατέρμονους και ατελέσφορους υποκριτικούς διαλόγους (άνευ αληθείας)!

Στο σημείο αυτό να θυμίσουμε ότι υπάρχουν δημοσιεύματα και επίσημες αναφορές ότι ο Βαρθολομαίος εξέφρασε δημόσια στήριξη στην τουρκική στρατιωτική επιχείρηση «Operation Olive Branch» στη Συρία, το 2018, με επιστολή προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Στην επιστολή αυτή ευχόταν «επιτυχία στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις» και να φέρει η επιχείρηση «ειρήνη στην περιοχή». Επομένως για ποιά ειρήνη μιλάει;;;

Διωγμοί ορθοφρονούντων

Ιδιαίτερη πρόκληση από την άλλη μεριά αποτελεί η συνεχής αναφορά στη θρησκευτική ελευθερία από τον Πατριάρχη, στο Βήμα της Βουλής των Ελλήνων! «Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν ὑπάρχει ἑνιαία ἀξιολόγησις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Μία σχετική συμφωνία συναντᾶται κυρίως εἰς τήν θετικήν προσέγγισιν τῶν κοινωνικῶν δικαιωμάτων. Εἶναι βέβαιον ὅτι μία συνολικῶς ἀπορριπτική στάσις ἀπέναντι εἰς τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ θεώρησίς των ὡς ἀμέσου ἀπειλῆς διά τήν ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, πηγάζουν ἀπό τήν παρανόησιν τόσον τῶν δικαιωμάτων, ὅσον καί τοῦ Ὀρθοδόξου ἤθους. Ἡ θρησκευτική ἐλευθερία κατέχει ἄλλωστε προέχουσαν θέσιν εἰς τόν κατάλογον τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ὁ σεβασμός της εἶναι βασικόν κριτήριον διά τόν χαρακτηρισμόν ἑνός κράτους ὡς κράτους δικαίου».

Τα τελευταία χρόνια όμως σε διάφορες Τοπικές Εκκλησίες έχουν διωχθεί ή διώκονται όσοι αντιδρούν στην παναίρεση του Οικουμενισμού, ιερείς και κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί που εκφράζουν πατερικές αντιρρήσεις για θέματα πίστεως. Συχνά αντιμετωπίζουν εκκλησιαστικές διώξεις, αμφισβητούμενες διαδικασίες και ποινές χωρίς ουσιαστική προστασία των δικαιωμάτων τους και χωρίς πραγματική δυνατότητα αμερόληπτης κρίσεως. Ενίοτε, ο κατήγορος είναι και ο δικαστής τους!

Η Ιεροκανονική και Αγιοπατερική Αποτείχιση (15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου (861)) λοιδορείται και καταπατείται από οικουμενιστές επισκόπους, καθώς προσδίδεται στον ως άνω Ιερό Κανόνα η επονομασία «Αποτειχισμός», ωσάν δηλαδή να επρόκειτο για κάποια αίρεση.

Πώς προστατεύεται η θρησκευτική ελευθερία των πιστών που δεν συμφωνούν με τα αντορθόδοξα συγκρητιστικά ανοίγματα του Πατριάρχη ή των επισκόπων, τα οποία δεν έχουν πατερικό έρεισμα; Πώς προστατεύονται όσοι προχωρούν στο ιερό διάβημα της Ιεροκανονικής Αποτείχισης ώστε να μην εκδιώκονται παρανόμως και αντικανονικώς από τους Ναούς τους; Ενώ γίνεται λόγος για δικαιώματα, σε όποιον επιμένει στην Αγιοπατερική Παράδοση και στην τήρηση των Ιερών Κανόνων, μέσα στην Εκκλησία, του δείχνεται η έξοδος. Στιγματίζεται ως «φονταμενταλιστής», «ακραίος» ή «εχθρός του διαλόγου». Πολύ επιλεκτική και υποκριτική επίκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ανάλογος προβληματισμός εκφράστηκε και κατά την περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού, όταν πολλοί πολίτες αισθάνθηκαν ότι παραβιάστηκε η προσωπική τους ελευθερία χωρίς ουσιαστική εκκλησιαστική υποστήριξη.

Παρόμοιες αντιδράσεις προκάλεσε και το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα, κατά την οποία δεν προκρίθηκε η πανορθόδοξη συνοδικότητα αλλά μονομερείς ενέργειες που επέτειναν τον διχασμό στον Ορθόδοξο κόσμο.

Για την Ορθοδοξία το πρόβλημα δεν είναι ο σεβασμός προς κάθε άνθρωπο, αυτό δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, αλλά είναι τεράστιο πρόβλημα η μετατροπή της πίστεως σε εργαλείο παγκόσμιας συγκρητιστικής θρησκευτικής συναινέσεως και η περιθωριοποίηση της πατερικής ομολογίας. Η Εκκλησία δεν καλείται να προσαρμόζεται στο πνεύμα της εποχής ούτε να εξισώνει την αλήθεια με την πλάνη στο όνομα του διαλόγου, αλλά να διαφυλάσσει ανόθευτη την πίστη των Αγίων Πατέρων.

Συμπερασματικά

Πολύ θα θέλαμε να χαιρόμασταν κι εμείς για την απονομή του Χρυσού Μεταλλίου της Βουλής στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο! Να μπορούσαμε να δούμε στο πρόσωπό του μία φωτεινή μορφή Ορθόδοξης ομολογίας, μία πνευματική σκέπη του λαού μας. Να αισθανόμασταν ότι εκείνη τη στιγμή η Βουλή των Ελλήνων δέχεται την ευλογία ενός Πατριάρχη που ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας και φέρει πάνω του το φως της Αγιοπατερικής Παραδόσεως.

Και όμως, αντί χαράς, πολλοί Ορθόδοξοι πιστοί βιώνουμε βαθιά θλίψη και φόβο Θεού! Όχι από έλλειψη σεβασμού προς τον θεσμό του Πατριαρχείου, αλλά διότι θεωρούμε ότι ο σημερινός Πατριάρχης έχει ταυτίσει το όνομά του με την προώθηση του αντίχριστου Οικουμενισμού, του διαθρησκειακού συγκρητισμού και της διαβρώσεως της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας. Με σχίσματα και διαιρέσεις στον άρραφο χιτώνα του Χριστού!

Αντί να ακούμε λόγο ομολογίας και πατερικής ακρίβειας, ακούμε συνεχώς για «διαλόγους», «συμπεριλήψεις», «κοινές πορείες θρησκειών» και για μία αντίληψη ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συχνά λειτουργεί ως όχημα εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας. Και την ίδια στιγμή, όσοι αντιστέκονται σε αυτήν την πορεία λοιδορούνται ως «φονταμενταλιστές».

Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη βράβευση δεν βιώνεται από πολλούς ως στιγμή εθνικής και εκκλησιαστικής υπερηφάνειας, αλλά ως πικρή ειρωνεία· σαν να εμπαίζεται η ορθόδοξη συνείδηση του λαού. Διότι ενώ η πίστη του Γένους τραυματίζεται, ενώ η εκκλησιαστική ενότητα κλονίζεται και ενώ παραδοσιακοί κληρικοί και πιστοί αισθάνονται πικραμένοι ή διωκόμενοι μέσα στην ίδια τους την Εκκλησία, παρουσιάζεται θριαμβολογών και βραβευόμενος εκείνος που -κατά την συνείδησή μας- συνέβαλε καθοριστικά σε αυτήν την κρίση.

Και έτσι, αντί να αισθανόμαστε πνευματική παρηγοριά, γεννάται μέσα μας φόβος μήπως οι επιλογές αυτές επισύρουν ακόμη μεγαλύτερα δεινά για την Εκκλησία και το Γένος. Διότι η ιστορία της Ορθοδοξίας δείχνει ότι όταν η αλήθεια της πίστεως παραμερίζεται χάριν διπλωματίας, πολιτικών ισορροπιών ή κοσμικής αποδοχής, το τίμημα είναι πάντοτε βαρύ.

«Οὐδὲν ἴσον τῇ τῆς πίστεως ζημίᾳ» Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

«Μὴ πλανᾶσθε· Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται· ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει» (Γαλ. 6,7).

Χριστός Ανέστη!

• [1] Ο «αιμοσταγής» αγκαλίτσας
• [2] Εγκύκλιοι Οικολογίας με πλασάρισμα νεοειδωλολατρείας

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– π.Θεόδωρος Ζήσης: Δυτικοί Σταυροφόροι εναντίον της Ορθόδοξης Ρωσίας, με συμμάχους «Ορθοδόξους»
– ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: «Το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο και η νέα Εκκλησιολογία του Φαναρίου» (22/6/2019)