“Ω θαύμα μέγα και άρρητο!
Το χέρι δεν μας άφησες
ούτε στιγμή πατέρα”

Πώς πέρασαν οι μέρες μας
τα χρόνια τα ασήκωτα, τα χιλιολαβωμένα…
Δίχως αγκάλη πατρική,
τα μάτια ψάχνουν άγρυπνα με δάκρυα εσένα

Ορφάνια, πίκρα, πειρασμοί…
παρηγοριά καμία.
Έτσι φαινόταν στην αρχή
πως θα κυλήσει η ζωή, κρύα, δακρύβρεχτη, κενή,
με στήριξη ουδεμία

Κι όμως το θαύμα έγινε!
Με την γλυκιά ευχούλα σου εβρήκαμε τον δρόμο.
Τα χνάρια σου τα άγια, που άφησες κι επάτησες,
στον βίο σου τον ιερό λαμπρά μαργαριτάρια

Ω θαύμα μέγα και άρρητο!
Το χέρι δεν μας άφησες
ούτε στιγμή πατέρα.
Τώρα το ζούμε όσο ποτέ, ότι τα τέκνα σου οδηγεί
η δέηση σου η θερμή προς την Τιμιωτέρα

Χίλιες οι δόξες στον Θεό που σ’ έφερε κοντά μας!
Κράτα την πίστη μας στερεή βαθιά μες την καρδιά μας,
μη χάσουμε τον δρόμο μας
προσμένοντας παράδεισο,
γλυκιά παρηγοριά μας

Καλή αντάμωση δι’ ευχών σου!

(Το ποίημα αναφέρεται στον μακαριστό Γέροντά μας πατέρα Νικόλα Μανώλη)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI