Άρθρο της Ελένης Καμπούρη

Ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος σε δείπνο ιφτάρ στην Άγκυρα την Καθαρά Δευτέρα

Η είδηση

Την Καθαρά Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2025, ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Βαρθολομαίος μετέβη στην Άγκυρα και συμμετείχε στο δείπνο ιφτάρ, το οποίο προσφέρεται κατά την περίοδο του Ραμαζανιού, μετά το τέλος της ημερήσιας νηστείας, και στο οποίο παρέστη και μίλησε ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα [1], όλα αυτά συνέβησαν μετά από πρόσκληση του κυβερνώντος στην Τουρκία Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).

Ο κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος συνοδευόταν από τον Μητροπολίτη Σαράντα Εκκλησιών Ανδρέα, εξέφρασε τις ευχές του προς τον πρόεδρο της Τουρκίας και δι’ αυτού προς όλους τους μουσουλμάνους της χώρας για το Ραμαζάνι.

Κατά τη διάρκεια του ιφτάρ, εκπρόσωποι των θρησκειών απήγγειλαν προσευχές καλώντας για ενότητα, φιλία και συνύπαρξη [2].

Ιφτάρ και συγκρητισμός

Για ποιο λόγο ο κ. Βαρθολομαίος παρίσταται σε συγκρητιστικές εκδηλώσεις; Για ποιο λόγο αυτό το διαχρονικό ενδιαφέρον στα ιφτάρ και στα ισλαμικά δρώμενα; Εφαρμόζει τους κανόνες της διπλωματικής ευγένειας ή πρόκειται για άλλη μία οικουμενιστική τακτική, η οποία γίνεται ακόμη περισσότερο καταδικαστέα, επειδή πραγματοποιήθηκε την ιερή μέρα για τους Ορθοδόξους, την Καθαρά Δευτέρα;

Για την Ορθοδοξία η Καθαρά Δευτέρα σηματοδοτεί την έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και αποτελεί την αρχή μίας εντονότερης προσπάθειας του πιστού για πνευματικό αγώνα, χρησιμοποιώντας τα πολύτιμα όπλα που μας παρέδωσε η Εκκλησία, τη μετάνοια, τη νηστεία, την προσευχή, τη συγχώρεση, την περισυλλογή, την αυτοκριτική, την εξομολόγηση, τη συμμετοχή μας στις Ακολουθίες και τα Ιερά Μυστήρια άρα και την κάθαρση της ψυχής.

Διπλωματία ή υποτέλεια;

Κι ενώ ο τούρκος ηγέτης αυτοπροσδιορίζεται ως πατέρας των απανταχού ισλαμιστών, οραματίζεται γαλάζιες πατρίδες, παραβιάζονται διεθνείς συμφωνίες, η μισή Κύπρος παραμένει υπό κατοχή, βεβηλώνονται χριστιανικά μνημεία, η Αγια Σοφιά έχει μετατραπεί σε τζαμί, οι Ισλαμιστές του Τζολάνι στη Συρία σφαγιάζουν άμαχους Χριστιανούς [3], υπό το βλέμμα της Τουρκίας, και τόσα άλλα, ο κ. Βαρθολομαίος αποδέχεται τις προσκλήσεις του.

Επειδή προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη στάση του Πατριάρχη ως ένα βαθμό, λόγω της θέσης του στη συγκεκριμένη χώρα, θα βάλουμε καλό λογισμό και θα πούμε ότι οφείλει να έχει και τέτοιες δραστηριότητες, αφού φιλοξενείται στη συγκεκριμένη χώρα. Αυτές τις δραστηριότητες ας τις ονομάσουμε χαριστικά «διπλωματία». Είναι άλλο πράγμα όμως μια επιτρεπόμενη και υγιής διπλωματία, όταν είμαστε σε τέτοιες χώρες, είτε σε εθνικό είτε σε θρησκευτικό επίπεδο, και άλλο μια προκλητική στάση υπέρ εκείνων. Όλα έχουν κάποιο όριο, διότι η Τουρκία είναι συνώνυμη με διαχρονικές καταστρατηγήσεις και οπισθοδρόμηση.

Ο Οικουμενισμός στην πράξη υπό το ένδυμα της διπλωματίας;

Αντί λοιπόν να εναγκαλιζόμαστε με το Ισλάμ, από το οποίο η Πίστη μας υπέστη τα πάνδεινα, θα έπρεπε να εκθειάζεται η Ορθόδοξη πίστη με την παράδοσή της, την νηστεία και το τυπικό της, και κυρίως να μη λησμονούνται οι Ιεροί μας Κανόνες. Τα οικουμενιστικά δρώμενα καταδεικνύουν ξεκάθαρα ότι εφαρμόζονται πιστά οι αποφάσεις της βλάσφημης ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου. Κάθε είδους αίρεση και λατρεία πλέον θεωρείται ότι κατέχει κάποιο κομμάτι αλήθειας, παρουσιάζοντάς μας ότι υπάρχει σωτηρία και σε άλλες θρησκείες, με την αγάπη, την ειρηνική συνύπαρξη και την καταλλαγή να προβάλλονται ως το όχημα που θα μας οδηγήσει στην νηφαλιότητα και τη σωτηρία. Κι έτσι πλέον η παναίρεση του Οικουμενισμού παίρνει σάρκα και οστά, με τους Ιεράρχες και τους ακολούθους τους να βάζουν στην άκρη τους Ιερούς Κανόνες της Πίστης μας και να λησμονούν τους αγώνες των νεομαρτύρων μας, που σφαγιάστηκαν από το ισλαμικό γιαταγάνι. Μοιράζοντας κοράνια και συμμετέχοντας σε γιορτές αλλόθρησκων, δε δείχνουμε πνεύμα αγάπης, σεβασμού και αδελφοσύνης. Δείχνουμε πνεύμα ξένο προς τους Ιερούς Κανόνες της Πίστης μας.

Δε φτάνει, λοιπόν, να καταδικάζεται η τουρκική προκλητικότητα από το Φανάρι. Πρέπει κάποια στιγμή τα γεωστρατηγικά και τα θέματα Πίστεως να διαχωριστούν. Όσο οι απέναντι προκαλούν και βανδαλίζουν, συνειδητοποιείς ότι και η θρησκευτική διπλωματία έχει κάποιο όριο. Αλλιώς, οποιαδήποτε άλλη ενέργεια είναι καταστροφική και ενισχύει την παράνοια και τον επεκτατισμό τους. Εκτός κι αν, εντέχνως, κρύβεται κάτι άλλο πίσω από μία τέτοια άνευρη στάση. Μήπως αυτό το κάτι ονομάζεται Οικουμενισμός;

Είμαστε υπέρ της σωστής διπλωματίας που μπορεί να υπάρχει από μέρους των Πατριαρχών, χωρίς όμως να ξεπουλούν τα Ιερά και Όσια τους στους πολιτειακούς ηγέτες τους.

• [1] https://www.real.gr
• [2] https://eeod.gr
• [3] https://www.flash.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Διπλωματία ή οικουμενισμός;
– Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τιμά το Ραμαζάνι