Άρθρο της Ελένης Καμπούρη

Γέροντά μας αγαπημένε, όλοι μαζί, δι’ ευχών σου, στον Παράδεισο

Ήρθε ξανά η επέτειος της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του μακαριστού Γέροντά μας π. Νικολάου Μανώλη, όπου μόνο λόγια ευγνωμοσύνης μπορούμε να ψελλίσουμε προς τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας, που επέτρεψε να βρεθούμε στο πετραχήλι του.

Σ’ αυτό τον κόσμο, που ξεχυλίζει από ανηθικότητα και ακαθαρσία, υπάρχουν Πρεσβύτεροι και πνευματικοί Πατέρες που υψώνουν ανάστημα ανάμεσα σε προβατόσχημους λύκους. Που δίνουν ελπίδα, φως και Ορθοδοξία σε ταλαιπωρημένες ψυχές, χωρίς να υπολογίζουν προσωπικό κόστος. Που ομολογούν Χριστό, κατηχώντας τα πνευματικά παιδιά τους με το προσωπικό τους παράδειγμα. Που δίνουν αληθινά και βιωματικά μαθήματα πίστης. Ακόμη-ακόμη, δίνοντας και την ίδια τους τη ζωή προκειμένου να σώσουν έστω και μια ψυχή και να της δείξουν το δρόμο για τον Παράδεισο. 

Αυτός ήταν ο π. Νικόλαος. Ήταν όχι μόνο ο ομολογητής και αυστηρός ελεγκτής των αιρετικών, με άπειρους, σκληρούς αγώνες, αλλά και ένας άνθρωπος με καρδιά μικρού παιδιού, ο οποίος ταυτιζόταν με τα προβλήματα των ανθρώπων. Ήταν ολόκληρος μια αγκαλιά που μέσα της χωρούσαμε όλοι, και κυρίως οι συκοφάντες, οι εχθροί και οι διώκτες του. Συμπονετικός, ευσπλαχνικός και φιλάνθρωπος. 

Θα τολμούσα να πω ότι τον αδικούμε όταν τον περιγράφουμε μόνο ως έναν ιεροκανονικά αποτειχισμένο και ομολογητή πατέρα. Είχε τέτοιο πλούσιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο που μάλλον ελάχιστοι γνώριζαν, πολλοί θα ζήλευαν και κανείς δεν το φανταζόταν. 

Πόσους ναρκομανείς, ομοφυλόφιλους, προβληματικές οικογένειες και διαζύγια είχε αναλάβει! Τι αγώνα, δάκρυα και φλογερή προσευχή έκανε για τα πνευματικοπαίδια του που είχαν ψυχιατρικά προβλήματα ή δυσλειτουργικές προσωπικές, φιλικές ή οικογενειακές σχέσεις. Παρών και αρωγός στις προσωπικές μας αρρώστιες, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. 

Αφιέρωνε ώρες ατελείωτες στις εξομολογήσεις και την προσευχή, στερώντας ποσοτικό και ποιοτικό χρόνο ακόμη και από την κατά σάρκα οικογένειά του. Τα στασίδια και τα πεζούλια στον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης ήταν μάρτυρες αυτής την κατάστασης. Πόσο φιλακόλουθος ήταν, πόσο του άρεσαν οι ολονύκτιες αγρυπνίες και τι αγώνα έκανε με τα συσσίτια, το φιλόπτωχο ταμείο, τα κατηχητικά ή τις ομάδες ενηλίκων!

Η κάθε ταλαιπωρημένη ψυχή έβρισκε ανάπαυση και ξεκούραση κοντά του και τον αισθανόταν σαν σαρκικό πατέρα, σαν φίλο, σαν καθοδηγητή. Ο καθένας μας είχε τη δική του τραυματική, προσωπική και άγνωστη στους άλλους ζωή, αλλά στο πετραχήλι του όλοι ηρεμούσαν και έβρισκαν παρηγοριά, και όλους μαζί μας ονόμαζε οικογένεια. Και έτσι ήταν. Αυτό μας άφησε ως παρακαταθήκη. Να αισθάνεται ο ένας τον άλλο σαν αδερφό. «Όλοι μαζί στον Παράδεισο» ανέφερε συχνά, έτσι όπως είμαστε εδώ στον κόσμο, έτσι να είμαστε κι εκεί στα ουράνια σκηνώματα. 

Μας πήρε από το χέρι και βήμα-βήμα, σιγά-σιγά, με διάκριση, αγάπη, αυτοθυσία, υπομονή, σεβασμό, χαμόγελο, ηρεμία, κατανόηση και πραότητα μας νουθέτησε, μας εξομολόγησε, μας συμβούλεψε και μας έδειξε τον δρόμο της σωτηρίας. Πάντα σύμφωνα με τις διδαχές και τα νάματα της Ορθοδοξίας μας και των Ιερών Κανόνων. Σε αυτά δεν έκανε εκπτώσεις αλλά τηρούσε απαρέγκλιτα την Αγιοπατερική Παράδοση και διδασκαλία.

Μπορεί βέβαια σωματικά να μην βρίσκεται μαζί μας αλλά μας άφησε έναν πανάξιο άνθρωπο, ο οποίος μας αγκαλιάζει και μας αναπαύει. Η Πρεσβυτέρα του, η Πρεσβυτέρα μας, βρίσκεται πάντα εδώ και μας στηρίζει όπως πάντα έπρατε και εκείνος. Το σίγουρο είναι ότι είναι αεί ζων και αεί παρών (εν ετέρα μορφή) και αυτό μόνο όσοι το βιώνουν καθημερινά μπορούν να το καταλάβουν. Είναι εκεί δίπλα μας, σε κάθε μας ανάγκη, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα προβλήματα της καθημερινότητάς μας.

Εν κατακλείδι, τώρα περισσότερο από ποτέ, οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την παρουσία ενός ορθόδοξου, παραδοσιακού και απλανούς πνευματικού που δε φοβάται να ομολογήσει Χριστό, όσο κι αν αυτή η ομολογία θα μπορούσε να του στερήσει τα υλικά αγαθά. 

Ο παπα-Νικόλας με αυταπάρνηση μας καθοδηγούσε εκεί που θέλει ο Παντοδύναμος Θεός, δηλαδή στη στενή και τεθλιμμένη οδό που οδηγεί στην αιώνια ζωή του Παραδείσου, μαζί με τον Άγιο Τριαδικό Θεό και τους Αγίους Του, με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και την αγία ευχή του μακαριστού Γέροντά του, του μακαριστού οσίου Αγάθωνα Κωνσταμονίτη. 

Είθε να γίνει ο ομολογιακός αγώνας και η αγία βιωτή του παράδειγμα προς μίμηση για όλους.

Γέροντά μας αγαπημένε, όλοι μαζί, δι’ ευχών σου, στον Παράδεισο.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI