του Αγαθόνικου
αρθρογραφεί για katanixi.gr

“εβόησεν Μωυσής προς Κύριον και έδειξεν αυτώ κύριος ξύλον, και ενέβαλεν αυτό εις το ύδωρ, και εγλυκάνθη το ύδωρ” (Έξ. 15.25)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Και να που σε μια στιγμή το ύδωρ το γλυκό της Αττικής, τα Γλυκά Νερά, έγιναν ύδωρ χολής, που πότισε όλη τη χώρα. Άπαντες στεκόμαστε μπροστά στις οθόνες μας και βλέπουμε και ξαναβλέπουμε τις ίδιες σκηνές συνοδευμένες από αναλύσεις, αφορισμούς, εκφράσεις έκπληξης και αποτροπιασμού. Ο δολοφόνος, η άτυχη σύζυγος, ένα μωράκι και το ψέμα.

Αυτό το ψέμα του δολοφόνου συζύγου και πατέρα, αυτή του η προσπάθεια να παίξει θέατρο μπροστά σε συγγενείς, φίλους, αστυνομία, εισαγγελείς, μπροστά σε μια ολόκληρη κοινωνία, είναι που σόκαρε τους πάντες. Συγκάλυψη σε πρώτο πλάνο σε μια ταινία θρίλερ με θεατές τους πάντες.

Πάνω σε αυτό το ψέμα όλοι βρήκαν κάτι να πουν, για την πατριαρχία στη σχέση του ζεύγους, για το ναρκισσισμό του δολοφόνου συζύγου, για την ανοχή στην ενδοοικογενειακή βία, για τη βία κατά των ζώων κοκ . Όλοι καλά τα είπαν, σύμφωνα με την ειδικότητά τους, τις αντιλήψεις και τις αξίες τους. Αλλά αυτό το στοιχείο που σύμφωνα με αυτούς διαφοροποιεί το δολοφόνο από εμάς, δηλαδή το ψυχρό ψέμα του και την προσπάθεια συγκάλυψης, είναι αυτό που τον κάνει όμοιό μας.

Τί έκανε ο δολοφόνος λιγότερο ή περισσότερο από αυτό που κάνουμε όλοι στις προσωπικές μας αμαρτίες, στις παρεκτροπές μας, στα μικρά και τα μεγάλα μας εγκλήματα; Για να δικαιολογήσουμε την αμαρτία μας, το πάθος ή τη δειλία μας, φτιάχνουμε ένα ψέμα. Πρώτα το λέμε στον εαυτό μας, μας δικαιολογούμε, έπειτα και στους άλλους. Κρύβουμε την πράξη μας, τα κίνητρα, τις περιστάσεις. Φτιάχνουμε τεράστιες βιτρίνες, και στα πίσω δωμάτια, τα αθέατα, διαπράττουμε τους δικούς μας προσωπικούς “φόνους”, με θύματα συζύγους, παιδιά γεννημένα και αγέννητα, αδέρφια, συγγενείς, όρκους, καθήκοντα. Οι δικές μας αμαρτίες, όμως, δεν είναι φόνος, ακόμα και αν είναι φόνος. Οι δικές μας αμαρτίες κρύβονται καλύτερα με παρόμοιους θεατρινισμούς. Και επειδή κρύβονται, σπάνια μετανοιώνουμε και ακόμα πιο σπάνια φτάνουμε στο πετραχήλι του παπά.

Αυτή, όμως, η αμαρτία στα Γλυκά Νερά είναι βαριά, είναι θεατρινισμένη στον κόσμο όλο, δεν κρύβεται, και γι’ αυτό είναι πιο εύκολο στο φονιά να έλθει εις εαυτόν. Έτσι δε λέμε και μεις, όταν μας καλεί κανένας ευλαβής χριστιανός να πάμε να εξομολογηθούμε; “Δεν έκανα και φόνο για να εξομολογηθώ”.

Η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν έχει έλεος και καλά κάνει. Η Θεία Δικαιοσύνη, όμως, έχει άπειρο έλεος, ο Χριστός σβήνει την αμαρτία και εξαλείφει την ενοχή. Ναι, και την ενοχή του φονιά. Αν ο ίδιος το θελήσει, αν μετανοήσει και εξομολογηθεί, ο Χριστός το ύδωρ της χολής μπορεί να το κάνει ύδωρ γλυκύ.

Αυτό που έγινε στα Γλυκά Νερά δεν έπρεπε να γίνει. Είναι έγκλημα φοβερό! Αλλά έγινε. Πριν πετάξουμε το λίθο που μας βάζουν στο χέρι τα κανάλια μας, ας δούμε μέσα μας. “Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω”. Και αφού δούμε τις δικές μας θανάσιμες αμαρτίες, που σε λίγο θα μας πνίξουν, ας αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να αποδώσει τη δίκαιη τιμωρία σε αυτό το μικρό ζωύφιο που πιάστηκε στον ιστό της. Γιατί τους άλλους, τους μεγάλους κόρακες, το δίχτυ της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης είναι πολύ λεπτό για να τους πιάσει. Τί και αν με τις πράξεις, τις παραλείψεις και τις ιδέες τους, κυρίως με αυτές, σκοτώνουν τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας. Σε αυτούς δικαιοσύνη θα αποδώσει μόνο ο Θεός.

Δύο οικογένειες θρηνούν, η μία τη νεκρή κόρη και η άλλη το δολοφόνο γιό. Μέχρι στιγμής θρηνούν με αξιοπρέπεια. Μακριά από τις κάμερες που στέκονται έξω από την πόρτα τους. Είναι προς τιμήν τους και προς όφελος των παιδιών τους. Ας κλείσουμε, λοιπόν, τις τηλεοράσεις που μας ποτίζουν το ύδωρ της χολής από τα Γλυκά Νερά και ας δικάσουμε, επιτέλους, το δολοφόνο που κρύβουμε μέσα μας.

  • 1 Ιερ. 23.15

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra