Γράφει η “Ερατώ”

Η φιλανθρωπία της Αγίας, Ορθόδοξης Εκκλησίας ως προς τη μη τέλεση της εξοδίου ακολουθίας στους αυτοκτονούντες, και η αντίδραση της οικογενείας

Η Αγία, Ορθόδοξη Εκκλησία μας θέλει «πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». Είναι μάνα και παιδαγωγός. Αγαπά, αλλά και διδάσκει από ευσπλαχνία και φιλανθρωπία. Θέλοντας να σώσει τις ψυχές μας, πολλές φορές «τιμωρεί» το σώμα μας με έναν άκρως παιδαγωγικό-φιλανθρωπικό τρόπο. Αν η Εκκλησία επιτρέψει σε έναν άνθρωπο, ο οποίος αρνείται –με την πράξη της αυτοχειρίας- την παρουσία του Παντοδύναμου Θεού στη ζωή του, να κηδευτεί με τον Ορθόδοξο τρόπο, περισσότερο επιβαρύνει την ψυχή αυτού παρά την ελεεί.

«Πώς μπορούμε ανθρώπους που εγκατέλειψαν τη χριστιανική πίστη ή την ορθόδοξη αλήθεια ή που αρνήθηκαν το θείο δώρο της ζωής, να τους ψάλλουμε μέσα στους χριστιανικούς ναούς με λόγια όπως «υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του κεκοιμημένου δούλου του Θεού», «ότι Σύ εί η ανάστασις του κεκοιμημένου δούλου Σου Χριστέ», «επεπόθησεν η ψυχή μου του επιθυμήσαι τα κρίματά Σου εν πάντί καιρώ», αφού ο ίδιος υπήρξε πρωτοστάτης της αποστασίας από τον Θεό;

Πώς μπορεί ψεύτικα η Εκκλησία του Χριστού να πανηγυρίσει ψάλλοντας «Μακαρία η οδός ή πορεύει σήμερον…» (πρωτοπρ. Λάμπρου Φωτόπουλου, πηγή: vimaorthodoxias.gr).

Σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, «η Εκκλησία του Χριστού από την αρχή αντιστάθηκε αποφασιστικά ενάντια στην αυτοκτονία ως υπέρβαρο αμάρτημα. Ο δυτικός διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο Αυγουστίνος, είπε: «Όποιος αυτοκτονήσει, τούτος σκότωσε έναν άνθρωπο». Ο αυτόχειρας μ’αυτό, λοιπόν, τοποθετείται ίσα με τον δολοφόνο. Αλλά στη δική μας ανατολική Εκκλησία, η αυτοκτονία κρίνεται ακόμα πιο αυστηρά. Κατά τον 14^ο κανόνα του πατριάρχη Τιμοθέου, ο αυτόχειρας στερείται της νεκρώσιμης ακολουθίας και του εκκλησιαστικού ενταφιασμού» (απόσπασμα από την επιστολή του Αγίου «στη μοναχική και άρρωστη γυναίκα για την αυτοκτονία», από το βιβλίο «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…», σελ. 181-183).

Ο 14^ος κανών του Αγίου Τιμοθέου Αλεξανδρείας έχει Οικουμενικό κύρος, μετά την επικύρωσή του από τον 2^ο κανόνα της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου: «Εάν τις μη έχων εαυτόν χειρίσηται, ή κριμνήση εαυτόν, εί γίνεται προσφορά περί αυτού ή ού;», «ο κληρικός πρέπει να ξεχωρίσει σχετικά μ’αυτόν αν το έχει κάνει αυτό, επειδή ήταν πραγματικά εκτός εαυτού. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό το έχει κάνει, επειδή επηρεάστηκε από ανθρώπους ή σε άλλες περιπτώσεις επειδή ολιγοψύχησε και επομένως δεν πρέπει να γίνεται λειτουργία γι’αυτόν, γιατί είναι φονιάς του εαυτού του. Πρέπει, λοιπόν, ο κληρικός να εξετάσει με ακρίβεια, για να μη αμαρτήσει».

Από τον Ιερό Κανόνα προκύπτει ότι ο αυτόχειρ θεωρείται δεδομένο ότι δεν κηδεύεται» (πρωτοπρ. Λάμπρου Φωτόπουλου).

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία όρισε αυστηρή τιμωρία ακόμα και για την προσπάθεια αυτοκτονίας. Σ’εκείνον ο οποίος προσπαθεί να αυτοκτονήσει, η Εκκλησία επιβάλλει κανόνα 12 χρόνια.

Αυτή η αυστηρότητα κατάγεται από το έλεος. Η Εκκλησία είναι τόσο αυστηρή στο θέμα της αυτοκτονίας από καθαρό έλεος απέναντι στους ανθρώπους. Αφού η Εκκλησία έχει στο πνευματικό της θησαυροφυλάκιο, την προορατική εμπειρία ότι οι αυτόχειρες δεν μπαίνουν στο βασίλειο της αθάνατης ζωής και του αιωνίου ελέους. Και με την αυστηρότητά της η Εκκλησία θέλει να προλάβει τους ανθρώπους από την αιώνια καταστροφή.

Στην Αγία Γραφή, μόνο δύο άνθρωποι αναφέρονται που πήραν τη ζωή τους από τον εαυτό τους. Ο ένας είναι ο Αχιτόφελ, ο προδότης του βασιλιά Δαβίδ και ο δεύτερος είναι ο Ιούδας, ο προδότης του Κυρίου Ιησού Χριστού.

«Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Ματθ. 10, 22), είπε ο Κύριος. Είναι πολυάριθμες και διαφορετικές δυσκολίες που ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους, αλλά ο σκοπός όλων αυτών είναι ο εξής: Με την πίκρα να θεραπεύσει τις ανθρώπινες ψυχές από την αμαρτία και να τις προετοιμάσει έτσι για την αιώνια σωτηρία. Όσο και είναι καμμία φορά δύσκολο, πρέπει να θυμόμαστε δύο πράγματα: το πρώτο ότι ο ίδιος ο ουράνιος Πατέρας μας ορίζει το μέτρο των παθών, και το δεύτερο ότι Αυτός γνωρίζει τη δύναμή μας.

Εάν ποτέ έρθει η σκέψη για αυτοκτονία, διώξε την σαν ψιθύρισμα του σατανά» (από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου).

«Η αυτοκτονία ήταν πάντα το μεγαλύτερο έγκλημα μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, γιατί συνιστούσε βλασφημία στο Άγιο Πνεύμα, για την οποία ο Χριστός είπε ότι δε θα συγχωρεθή ούτε στον παρόντα αιώνα ούτε στον μέλλοντα.

Σήμερα υπάρχει πολλή αγαπολογία και λίγη πραγματική αγάπη. Η αληθινή ευσέβεια έχει γίνει ευσεβισμός και ο ρόλος του ιερέα αντί να αποβλέπει στη θεραπεία των ανθρωπίνων παθών, περιορίζεται στο χάϊδεμα αυτών των παθών.

Η κοινωνική περιφρόνηση προς τον αυτόχειρα εμπεριέχει μία σιωπηλή προσευχή προς τον Θεό να τον ελεήσει. Κάθε ταπείνωση του ανθρώπου ενώπιον του Θεού αυξάνει το θείο έλεος. Ακόμη και οι μεταθανάτιες ταπεινώσεις βοηθούν την ψυχή σε απολογία ενώπιον του Θεού.

Ο μακαριστός αγιορείτης γέροντας π. Άνθιμος Αγιαννανίτης, όταν ρωτήθηκε από συγγενείς ενός νεαρού αυτόχειρα αν πρέπει να μνημονεύεται στη λειτουργία (για κηδεία ούτε συζήτηση βέβαια) απάντησε: «να μη τον μνημονεύουμε στη Λειτουργία. Είναι καλύτερα για την ψυχή του. Όταν δει ο Πολυέλεος ότι δεν τον τιμάμε, θα τον ελεήσει ο Ίδιος, ενώ όταν εμείς τον τιμάμε, δε θα τον ελεήσει Αυτός».

Έτσι απαντούν οι Πατέρες μας στις μεταθανάτιες ψευτοαγάπες» (πρωτοπρ. Λάμπρου Φωτόπουλου).

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Αυτοκτονία… Μια πραγματική πανδημία
– Αγίου Νικολάου, Επισκόπου Αχρίδος «Για την αυτοκτονία»
– Μικρή πραγματεία στο φαινόμενο της αυτοκτονίας