Άρθρο της Πασχαλίδου Μαρίας

Αναμόρφωση του Εθνικού Συστήματος Τραύματος – Γενικά συμπεράσματα

ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ

Από την 28^η Δεκεμβρίου 2024 έως την 13^η Ιανουαρίου 2025 τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υγείας με τίτλο: «Αναμόρφωση του Εθνικού Συστήματος Τραύματος».

Οι ρυθμίσεις  του σχεδίου νόμου εστιάζουν, κυρίως, στα ακόλουθα:

• στη σύσταση Εθνικού Συστήματος Τραύματος
• στην οργάνωση και λειτουργία των Κέντρων και των Σταθμών Τραύματος του Εθνικού Συστήματος Τραύματος, που λειτουργούν εντός υγειονομικών δομών του Εθνικού Συστήματος Υγείας και τα οποία κατατάσσονται σε τέσσερα (4) επίπεδα ικανότητας, ανάλογα με τις υποδομές, τον εξοπλισμό και την Ομάδα Τραύματος που διαθέτουν, καθώς και την ικανότητα απόκρισής τους στη διαχείριση της βαρύτητας του τραύματος,
• στη διαμόρφωση ενιαίου δικτύου υγειονομικών σχηματισμών για την αντιμετώπιση του τραύματος
• στην οργάνωση και λειτουργία δεκαοκτώ (18) Κέντρων Τραύματος Επιπέδου I και δύο (2) Κέντρων Παιδικού Τραύματος Επιπέδου I εντός υγειονομικών δομών του Εθνικού Συστήματος Υγείας,
• στη σύσταση Εθνικής Επιτροπής Τραύματος για την αξιολόγηση των Κέντρων και των Σταθμών Τραύματος και την εν γένει παρακολούθηση του Εθνικού Συστήματος Τραύματος,
• στην δυνατότητα εκπαίδευσης του ειδικευμένου και ειδικευόμενου ιατρικού προσωπικού και του νοσηλευτικού προσωπικού που συμμετέχει στις Ομάδες Τραύματος των Κέντρων Τραύματος Επιπέδου Ι και ΙΙ καθώς και στο Σταθμό Τραύματος επιπέδου IΙΙ.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση η αξιολογούμενη ρύθμιση θα αντιμετωπίσει το υψηλό ποσοστό νοσηρότητας, θνητότητας, αναπηρίας και ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων των τραυματιών που φτάνουν στα νοσοκομεία. Η ανάπτυξη Εθνικού Συστήματος Τραύματος, δηλαδή των Κέντρων και Σταθμών Τραύματος με την μορφή οργανωμένων επιχειρησιακά χώρων για τη διαχείριση και την αντιμετώπιση του τραύματος εντός των υγειονομικών δομών του ΕΣΥ, είναι αναγκαία, για να περιοριστεί η διασπορά τραυματιών και να αυξηθεί η ταχύτητα και η αποτελεσματικότητα στην παροχή θεραπείας προς αυτούς.

Οι ελλείψεις στον τρόπο διαχείρισης του τραύματος επιφέρουν τον θάνατο σε πολλούς από τους τραυματίες, πριν να φτάσουν στο νοσοκομείο.

Σύμφωνα με πρόσφατα ευρωπαϊκά στατιστικά δεδομένα οι θάνατοι από οξείες παθήσεις (τραύμα, εγκεφαλικό, καρδιά) υπολογίζονται στη χώρα μας στους 50.000 ετησίως. Επίσης, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2021, η Ελλάδα καταλαμβάνει την έκτη μεγαλύτερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε νεκρούς στους δρόμους από τροχαία ατυχήματα, με πενήντα επτά (57) νεκρούς ανά ένα (1) εκατομμύριο κατοίκους.

Η έλλειψη οργανωμένου Εθνικού Συστήματος Τραύματος και εκπαιδευμένου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στην αντιμετώπιση του τραύματος οδηγεί στη διασπορά της αντιμετώπισης του τραύματος σε πολλά νοσοκομεία, με αποτέλεσμα τη μη σωστή διαχείρισή του και σε αρκετές περιπτώσεις οδηγεί σε καθοριστική καθυστέρηση στα κρίσιμα στάδια αντιμετώπισης του τραύματος, όπως είναι η αναζωογόνηση, το χειρουργείο και οι διαγνωστικές εξετάσεις. Άρα είναι απαραίτητη η ταχεία μεταφορά στον κατάλληλο νοσηλευτικό σχηματισμό και η παροχή άμεσης ιατρικής φροντίδας, προκειμένου να μειωθούν τα υψηλά επίπεδα νοσηρότητας, θνητότητας, αναπηρίας, ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων και δαπανών.

Η αιτιολογική έκθεση συνεχίζοντας αναλύει τα άρθρα του σχεδίου νόμου όπου συναντούμε τον στόχο κάθε άρθρου και σταματούμε στο 4^ο άρθρο του οποίου ο στόχος είναι: «Με την προτεινόμενη ρύθμιση συστήνεται Εθνικό Σύστημα Τραύματος με στόχο την ταχεία και αποτελεσματική ιατρική απόκριση στη διαχείριση και αντιμετώπιση του τραυματία και τη μείωση των υψηλών επιπέδων νοσηρότητας, θνητότητα, αναπηρίας και των ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων που επιφέρει η βλάβη. Επίσης, προβλέπεται η δομή του εν λόγω συστήματος, το οποίο διαρθρώνεται σε Κέντρα και Σταθμούς Τραύματος και διαβαθμίζεται σε τέσσερα (4) επίπεδα ικανότητας».

Έχει αξία και σημασία να προσέξουμε και τον στόχο του 5^ου άρθρου όπου αναφέρονται τα παρακάτω: «Με την προτεινόμενη ρύθμιση προβλέπονται οι προδιαγραφές υποδομών, εξοπλισμού και προσωπικού που πρέπει να πληρούν τα Κέντρα Τραύματος για να ταξινομηθούν ως Κέντρα Τραύματος Επιπέδου Ι ή ΙΙ. Η διαβάθμιση των Κέντρων Τραύματος σε Επιπέδου Ι και ΙΙ στοχεύει: α) στην ενιαία και οργανωμένη αντιμετώπιση του τραύματος σε υγειονομικές δομές που διαθέτουν εξειδικευμένες υποδομές, εξοπλισμό και προσωπικό, β) στην εξάλειψη του κατακερματισμού της αντιμετώπισης του τραύματος σε πολλά νοσοκομεία και γ) στην αποφυγή σημαντικής χρονικής καθυστέρησης στα κρίσιμα στάδια αντιμετώπισης του τραύματος, όπως είναι η αναζωογόνηση, το χειρουργείο και οι διαγνωστικές εξετάσεις, με σκοπό την επιλογή των αναγκαίων και αποτελεσματικών θεραπευτικών παρεμβάσεων υπέρ του τραυματία. Επιπροσθέτως, προβλέπονται οι προδιαγραφές για τη λειτουργία Παιδιατρικού Κέντρου Τραύματος, που προορίζεται αποκλειστικά για την αντιμετώπιση τραυμάτων σε παιδιά ηλικίας έως δεκαέξι (16) ετών».

Διαβάζοντας το εν λόγω σχέδιο νόμου ποικίλες σκέψεις μπορούν να προβληματίσουν τον Έλληνα πολίτη. Ισχύουν μόνο οι αιτιολογίες που παρατίθενται αναλυτικά στην αιτιολογική έκθεση; Είναι μόνο η αδήριτη ανάγκη περιορισμού της νοσηρότητας, της θνητότητας και της ψυχοκοινωνικής επιπτώσεως από το τραύμα, όπως και ο περιορισμός των δαπανών; Μήπως σε υπερκρατικό και παγκόσμιο επίπεδο παρατηρείται μια κινητικότητα γύρω από τη διαμόρφωση κανόνων βιοηθικής, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα Ηνωμένα Έθνη (ΗΕ), εξουσιοδοτώντας τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και την Ουνέσκο, ασχολούνται εντατικά με ζητήματα όπως το μέλλον της πολιτικής για την υγεία των λαών σε ενιαία παγκόσμια γραμμή και ιδίως, αυτό, τους σχεδιασμούς πειραμάτων στον άνθρωπο και στο ανθρώπινο γονιδίωμα!! Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως η μήτρα των θεμελιωδών δικαιωμάτων είναι η ανθρώπινη ιδιότητα, αυτό που ο Θεμελιώδης Νόμος της Βόννης αναφέρει ως ανθρώπινη αξία και που το ελληνικό σύνταγμα κατοχυρώνει στο άρθρο 2 παρ. 1, κατά το οποίο ως πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας ορίζεται ο σεβασμός και η προστασία της ανθρώπινης αξίας.

“Προτού μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τα δικαιώματα του ανθρώπου” έγραφε ο Αριστοτέλης “είναι αναγκαίο να αναγνωρίσουμε πρώτα τη φύση του πλέον επιθυμητέου τρόπου ζωής”.

Σύμφωνα με τις απόψεις αυτές, το επιχείρημα για την αναγνώριση ενός δικαιώματος εξαρτάται από το να δειχτεί ότι σέβεται ή προάγει ένα σημαντικό ανθρώπινο αγαθό.

Στο θεματολόγιο του ιστότοπου της «Πνευμονολογίας» πολύ εύστοχα ο συγγραφέας του άρθρου αναφέρεται στο θέμα της ελευθερίας κίνησης, ζωής και των αμείλικτων ερωτημάτων που προκύπτουν από έναν δικαιωματισμό:

«Ένα από τα θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου είναι η ελευθερίαδιαθέσεως του σώματός του, με την έννοια ότι κάθε άτομο μπορεί να κινείται ανεμπόδιστα, στο μέτρο που του επιτρέπουν οι σωματικές, ψυχικές και διανοητικές του δυνάμεις. Με αυτή την αντίληψη , ο βαριά ασθενής αποτελεί ένα δυσβάστακτο φορτίο για την κοινωνία, επειδή απορροφά υψηλού κόστους υπηρεσίες, περιορίζει την ευχέρεια κινήσεων στους συγγενείς του, οι οποίοι, καθώς είναι υποχρεωμένοι ηθικής συμπαραστάσεως, επαναπροσδιορίζουν τον καθημερινό προγραμματισμό τους. Εν όψει του γεγονότος ότι το συμφέρον της κοινωνίας βλάπτεται όχι μόνο από τις δαπάνες τις οποίες είναι υποχρεωμένη να υποστεί προκειμένου να παρέχει νοσηλεία σε απέλπιδες καταστάσεις, αλλά και από το γεγονός της υποχρεωτικής συμβιώσεως με δυσάρεστες εικόνες, η ευθανασία θα μπορούσε να αποτελέσει μια δικαιολογημένη διέξοδο και ένα μέσον απαλλαγής του κράτους από τα επιπλέον έξοδα και των συγγενών από τις υποχρεώσεις συμπαραστάσεως και περιθάλψεως !!!! Η ζωή του ασθενούς όμως μοιραία θα κατέληγε να ήταν αντικείμενο μειωμένης προστασίας από την πολιτεία ή ακόμη και η πολιτεία θα έχανε το ενδιαφέρον της να προστατεύει τη ζωή ενός ατόμου που της προκαλεί οικονομική ζημιά.

Έτσι ανοίγει ο φαύλος κύκλος των τραγικών ερωτημάτων. Ο θάνατος, που προκάλεσε κάποιος σε κάποιο στην προσπάθειά του να τον ληστέψει, τιμωρείται αυστηρά, για ποιο λόγο πρέπει να τιμωρηθεί με μικρότερη ποινή η προσβολή της ζωής κάποιου επειδή αυτή η ζωή είναι επιφορτισμένη με πόνους και βάσανα και ο τερματισμός της θα συνεπάγεται, εκτός των άλλων, την εξοικονόμηση χρημάτων που αλλιώς θα ξοδεύονταν για τη νοσηλεία του; Στην περίπτωση της ανθρωποκτονίας για λόγους ληστείας, η προσβολή της ζωής είναι μεγαλύτερης σημασίας απ’ ό,τι η προσβολή της ζωής για λόγους περιστολής εξόδων; Και στη μια και στην άλλη περίπτωση κάποιος ή κάποιοι επωφελούνται οικονομικά και ο παράνομος πλουτισμός στοιχειοθετείται ως κίνητρο στην πρώτη περίπτωση. Γιατί όχι και στην δεύτερη; Όμως μια από τις θεμελιώδεις κατακτήσεις του πολιτισμού μας υπήρξε ακριβώς η διεύρυνση της προστασίας της ζωής σε όλα τα άτομα, ως αυτοσκοπός, ανεξάρτητα με τη φυλή, την εθνικότητά τους, τις πολιτικές ή θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, δηλαδή ανεξάρτητα με το εάν τα άτομα αντιπροσωπεύουν ή όχι ένα συγκεκριμένο κοινωνικό συμφέρον. Το να έχω ένα δικαίωμα υποστηρίζει ο Mill το 1863 “σημαίνει να έχω κάτι του οποίου την κατοχή οφείλει να υποστηρίζει η κοινωνία”».

ΓΕΝΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Τα ύψιστα αγαθά της ελευθερίας του προσώπου και της ιερότητας της ζωής είναι απαραβίαστα και σε κανένα δεν επιτρέπεται να τα κακομεταχειρίζεται και να τα εκμεταλλεύεται. Κάθε ανθρώπινο πρόσωπο είναι εικόνα του Θεού και πρέπει να προστατεύεται απόλυτα, δηλαδή ανεξάρτητα από την ποιότητά του και από την βούλησή του. Αν θεωρηθεί το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως ως έκφραση ελευθερίας του προσώπου, θα δημιουργήσει ρωγμή στο σύστημα απόλυτης προστασίας της προσωπικότητας. Η ζωή μας είναι το υπέρτατο Δώρο του Δημιουργού μέσα στην οποία συναντάται η Χάρη του Θεού με την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και επιτελείται το μυστήριο του αγιασμού και της σωτηρίας.

Με τον θάνατο διασπάται η ενότητα ψυχής και σώματος και το μεν σώμα επανέρχεται στη γη (εις τα εξ’ ων συνετέθη) η δε ψυχή πηγαίνει στον κόσμο των πνευμάτων εν αναμονή της επανενώσεώς της με το αναστημένο σώμα κατά την ώρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Οι τελευταίες στιγμές προ της αναλύσεως είναι οι πιο ιερές στιγμές της ζωής, διότι τότε κρίνεται η ζωή και πολλά μπορούν να αναθεωρηθούν έστω και με ένα δάκρυ μετάνοιας. Η παρηγορητική θεραπεία, η εκδήλωση αγάπης και ενδιαφέροντος προς τους πάσχοντες, η ενίσχυση των ασθενών με τη δύναμη της πίστεως, η εξάσκηση στην υπομονή και καρτερία, μπορούν να μεταπείσουν και να αποτρέψουν τους απελπισμένους και απογοητευμένους. Ο πόνος εξαγιάζει εκείνον που τον δέχεται ως παιδαγωγικό μέσον προς σωτηρία.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει στην ευθανασία υπό την γνήσια έννοια της και πάντοτε εύχεται υπέρ ειρηνικού και ευλογημένου τέλους από τον Θεό και όχι από τον άνθρωπο. Απορρίπτει και καταδικάζει την τεχνητή ευθανασία ως “ύβριν” κατά του Θεού και απειλή κατά της ελευθερίας του προσώπου και της μοναδικότητας της ζωής. Εμπνέει τους πιστούς να καρτερούν και να υπομένουν σε κάθε δοκιμασία προσωπική ή συνανθρώπων τους και παρακαλεί τον ιατρό των ψυχών και των σωμάτων να απαλύνει τον πόνο και την δοκιμασία κάθε ανθρώπου. Υποδεικνύει τον τρόπο υπερβάσεως του θανάτου με την εν Χριστώ ζωή και χειραγωγεί τους πιστούς προς ένα χριστιανικό τέλος με το όνομα του Αναστάντος Χριστού στην τελευταία πνοή τους.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Μία συζήτηση για την ευθανασία (Μέρος Α΄, Β΄, Γ’)