Άρθρο της Πασχαλίδου Μαρίας

Τι ισχύει ανά χώρα, Εγκεφαλικός θάνατος και ευθανασία

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΑΝΑ ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Όπως προκύπτει από μελέτη της δικηγόρου Αλεξάνδρας Κοτζαμάνη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Βιοηθικά» της Ελληνικής Επιτροπής Βιοηθικής, στις περισσότερες χώρες της ΕΕ και στην Ελλάδα η ευθανασία δεν έχει τύχει εξειδικευμένης νομοθετικής ρύθμισης παρά μόνο συζητείται κατά καιρούς, δημιουργώντας συνήθως εντάσεις και διχασμούς.

ΑΥΣΤΡΙΑ: Η ενεργητική ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται. Η παθητική ευθανασία επιτρέπεται μόνο σε περίπτωση απαίτησης του ασθενούς που πάσχει από ανίατη νόσο. Αναγνωρίζεται το δικαίωμα του ασθενούς στην άρνηση της θεραπείας, υπό την προϋπόθεση της πλήρους και εμπεριστατωμένης ενημέρωσης από το θεράποντα γιατρό και κατόπιν ενυπόγραφου αιτήματος από τον ίδιο τον ασθενή. Αντιθέτως, δεν επιτρέπεται η απόσυρση των παροχών φροντίδας στον ασθενή.

ΒΕΛΓΙΟ: Έχει από το 2002 νομιμοποιήσει την ευθανασία, η οποία πραγματοποιείται από άλλο άτομο, εκτός από τον ενδιαφερόμενο, κατόπιν απαίτησης του τελευταίου. Η απαίτηση πρέπει να είναι έγγραφη, να εκφράζει την επιθυμία του ατόμου και να συντάσσεται ή να επιβεβαιώνεται εντός πενταετίας, ενώ μπορεί να τροποποιηθεί ή να ανακληθεί ανά πάσα στιγμή. Ο γιατρός που θα αναλάβει την ευθανασία θα πρέπει να επιβεβαιώσει ότι ο ασθενής πάσχει από σοβαρή και μη αναστρέψιμη βλάβη, που έχει προκληθεί από ασθένεια ή ατύχημα. Εξαίρεση αποτελούν τα επείγοντα περιστατικά, που ο ασθενής έχει χάσει τις αισθήσεις του και ο ιατρός δεν έχει χρόνο για να επαληθεύσει μια πρότερη άρνηση. Ως επακόλουθο υπερτερεί το καθήκον παροχής βοήθειας. Επίσης θεσμοθετήθηκε η δυνατότητα ευθανασίας και σε ασθενείς ηλικίας κάτω των 18 ετών, εφόσον ο ανήλικος βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανίατης ασθένειας, υποφέρει από επίμονους, αφόρητους, σωματικούς πόνους, έχει λάβει την έγκριση των γονέων του και έχει συμβουλευτεί ομάδα ειδικών γιατρών.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: Απαγορεύεται οποιαδήποτε μορφή ευθανασίας, θεωρούμενη ως έγκλημα ανθρωποκτονίας.

ΓΑΛΛΙΑ: Η ενεργητική ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται, ενώ η παθητική ευθανασία επιτρέπεται από το 2005. Παρέχεται η δυνατότητα στους ασθενείς να εκφράσουν ελεύθερα τη βούλησή τους σχετικά με την παράλειψη ή τη διακοπή της θεραπευτικής τους αγωγής.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η ενεργητική ευθανασία απαγορεύεται, ενώ η παθητική ευθανασία επιτρέπεται με την αποδοχή του πρόωρου θανάτου μέσω ιατρικής θεραπείας, που αποσκοπεί στην ανακούφιση του πόνου. Από το 2015 επιτρέπεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία σε μεμονωμένους ασθενείς, με αλτρουιστικά κίνητρα.

ΔΑΝΙΑ: Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται, ενώ η παθητική ευθανασία επιτρέπεται, όταν ο ασθενής δηλώσει ότι δεν θέλει να ταλαιπωρείται και ότι επιθυμεί να εφαρμοστεί σε αυτόν παθητική ευθανασία, οπότε ο γιατρός οφείλει συμμόρφωση. Η ενεργητική ευθανασία τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση, δημιουργώντας διχασμό απόψεων στην κοινωνία.

ΕΣΘΟΝΙΑ: Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται. Εντούτοις αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην άρνηση της θεραπείας από ασθενείς τελικού σταδίου.

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ: Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία αποτελούν εγκλήματα ανθρωποκτονίας, ενώ η παθητική ευθανασία επιτρέπεται σε ορισμένες περιπτώσεις. Αναγνωρίζεται το δικαίωμα άρνησης στη θεραπεία από ασθενείς με ανίατη νόσο, επομένως ο ιατρός οφείλει να σεβαστεί την απόφαση του ασθενούς στη μη λήψη ή διακοπή της θεραπείας. Σε περιπτώσεις ανίατης ασθένειας και εφόσον δεν υπάρχει πρόθεση να προκληθεί θάνατος, αλλά ανακούφιση των συμπτωμάτων, μπορεί να χορηγηθεί νόμιμα θεραπεία που να συντομεύει τη ζωή.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Απαγορεύεται η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία, ωστόσο αναγνωρίζεται το δικαίωμα του ασθενούς στην άρνηση της θεραπείας. Επομένως, απαγορεύεται στον ιατρό να συμβάλει ενεργά στο θάνατο κάποιου, ενώ δεν είναι παράνομο να σταματήσει τη θεραπευτική αγωγή σε ασθενή με ανίατη νόσο, κατόπιν επιθυμίας του τελευταίου.

ΙΣΠΑΝΙΑ: Δεν διαθέτει ειδική νομοθεσία σχετικά με την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Ο ισπανικός ποινικός κώδικας ποινικοποιεί την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, καθώς και οι δύο περιπτώσεις θεωρούνται ως εγκλήματα κατά της ζωής, με ελαφρυντικά. Η παθητική ευθανασία δεν απαγορεύεται και υπάρχει από το 2002 νόμος που τη ρυθμίζει. Ο ασθενής, σε περίπτωση ανίατης ασθένειας, διαθέτει την επιλογή να καταγράψει τις καταστάσεις στις οποίες δεν επιθυμεί να παραταθεί τεχνητά η ζωή του.

ΙΤΑΛΙΑ: Η ενεργητική ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται από τον ιταλικό ποινικό και αστικό κώδικα, ενώ η παθητική ευθανασία αποτελεί πολύπλοκη κατάσταση. Σύμφωνα με τον ιταλικό ποινικό κώδικα, «ο επαγγελματίας υγείας έχει την υποχρέωση να προβεί σε οποιαδήποτε πράξη προκειμένου να σώσει τη ζωή του ασθενούς. Σε αντίθετη περίπτωση, η συμπεριφορά του καθίσταται ίση με ενεργό δολοφονία», επομένως η παθητική ευθανασία τυπικά απαγορεύεται. Στην περίπτωση, που ο ασθενής αρνείται να λάβει τη θεραπεία, ο γιατρός δεν μπορεί να τον αναγκάσει χρησιμοποιώντας βία και εξαναγκασμό. Αν ο ιατρός δεν μπόρεσε να κρατήσει στη ζωή ασθενή λόγω άρνησης ιατρικής θεραπείας, δεν θεωρείται ένοχος από το νόμο. Η παθητική ευθανασία των ανίκανων ασθενών απαγορεύεται πάντοτε. Στο κοινοβούλιο της χώρας έχει τεθεί νομοθετική πρόταση με σκοπό τη νομιμοποίηση της ευθανασίας.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία επιτρέπονται σε άτομα άνω των δεκαοκτώ ετών από το 2002, ενώ το 2014 επετράπη και σε παιδιά άνω των 12 ετών. Δεν γίνεται χρήση των όρων «ενεργητική» και «παθητική» ευθανασία, διότι θεωρήθηκαν πολύ συγκεχυμένες. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, ευθανασία νοείται η χορήγηση θανατηφόρας δόσης από το ιατρικό προσωπικό στον ασθενή, κατόπιν ρητού αιτήματος του τελευταίου. Για την εφαρμογή της ευθανασίας θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά κάποιες βασικές προϋποθέσεις: ύπαρξη ανίατης νόσου για την οποία να μην υφίσταται θεραπεία, η νόσος να προκαλεί αφόρητους πόνους, η βούληση του ασθενούς να είναι συνεχής και επίμονη και ο ασθενής να έχει συνείδηση των λεγομένων του. Περίπου 15 χρόνια μετά την νομιμοποίηση της ευθανασίας και της ιατρικά υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, πάνω από 25% των θανάτων συμβαίνουν με αυτό τον τρόπο, σύμφωνα με στατιστικές του 2017.

ΚΡΟΑΤΙΑ: Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται. Ωστόσο, αναγνωρίζεται το δικαίωμα του ασθενούς στην άρνηση της θεραπείας, κατόπιν υπογραφής από τον ίδιο τον ασθενή, επομένως η δήλωση επιθυμίας για διακοπή ή μη λήψη της θεραπείας γίνονται αποδεκτά σε ασθενείς με ανίατη νόσο.

ΚΥΠΡΟΣ: Η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται, όπως και η παθητική ευθανασία. Αναμένεται συζήτηση στο κοινοβούλιο για την ευθανασία.

ΛΕΤΟΝΙΑ: Δεν υφίσταται νομοθετικό πλαίσιο για ευθανασία ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Το ποινικό δίκαιο τις αντιμετωπίζει ως εγκλήματα κατά της ζωής, ωστόσο αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην άρνηση της θεραπείας σε ασθενείς με ανίατη νόσο.

ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ: Απαγορεύεται οποιαδήποτε μορφή ευθανασίας. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα τονίζονται διαρκώς στις συζητήσεις σχετικών νομοσχεδίων, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση.

ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ: Τόσο η ευθανασία όσο και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία επιτρέπονται από το 2009 σε άτομα με ανίατη ασθένεια. Οι ασθενείς μπορούν να επιλέξουν τον τρόπο και το χρόνο που θα τελειώσει η ζωή τους και οι γιατροί που αναλαμβάνουν να ικανοποιήσουν το αίτημά τους για ευθανασία ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία προστατεύονται από τη δίωξη. Υπάρχουν αυστηροί νομικοί όροι για τη διασφάλιση της διαφάνειας και του ελέγχου των ιατρικών διαδικασιών για τον οικειοθελή τερματισμό της ζωής. Πριν από τη διενέργεια της ευθανασίας ή της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, επιβάλλεται ο ιατρός να διεξάγει αρκετές συνεντεύξεις με τον ασθενή, έτσι ώστε να επιβεβαιωθεί ότι η απόφαση για ευθανασία καθίσταται αμετάκλητη. Οι αιτήσεις για ευθανασία ή υποβοηθούμενη αυτοκτονία μπορούν να κατατεθούν από οποιονδήποτε έχει μια ανίατη ασθένεια και η αιτία της ανίατης κατάστασης είναι αδιάφορη. Ο ασθενής θα πρέπει να έχει συναινέσει εγγράφως τόσο για την ευθανασία όσο και για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, και για να θεωρηθεί νόμιμο το αίτημα του, πρέπει να έχει πλήρη συνείδηση κατά τη στιγμή της αίτησης, την κατάλληλη ηλικία και τη νομική ικανότητα να λαμβάνει τις δικές του αποφάσεις, να έχει λάβει την απόφαση χωρίς εξωτερική πίεση και να πάσχει από ανίατη ιατρική κατάσταση, χωρίς προοπτική βελτίωσης.

ΜΑΛΤΑ: Η ενεργητική ευθανασία, καθώς και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται από το νόμο. Αντιθέτως επιτρέπεται η παθητική ευθανασία, που έγκειται στο δικαίωμα του ασθενούς στην άρνηση της θεραπείας.

ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Η ενεργητική ευθανασία, καθώς και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται από το νόμο. Αντιθέτως επιτρέπεται η παθητική ευθανασία, με αυστηρά μέτρα. Ο ασθενής μπορεί να αρνηθεί μια θεραπεία εξ ολοκλήρου ή ακόμη και να καθορίσει τις θεραπευτικές παρεμβάσεις που επιθυμεί, αλλά χρειάζεται να υπάρχουν γνωματεύσεις ψυχιατρικών εμπειρογνωμόνων

ΠΟΛΩΝΙΑ: Όλες οι μορφές ευθανασίας και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι παράνομες. Η χώρα αντιτίθεται σε οποιαδήποτε πρόταση περί του θέματος.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: Η ενεργητική ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία απαγορεύονται από το νόμο, ενώ επιτρέπεται η παθητική ευθανασία (μη χρήση ή διακοπή των θεραπευτικών ή υποστηρικτικών μέσων που θα παρατείναν τη ζωή του ασθενούς). Στο κοινοβούλιο αναμένεται συζήτηση για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ: Απαγορεύεται οποιαδήποτε μορφή ευθανασίας και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

ΣΛΟΒΑΚΙΑ: Απαγορεύεται η ενεργητική ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία από τη νομοθεσία και από τους κώδικες δεοντολογίας των επαγγελμάτων υγείας. Η παθητική ευθανασία επιτρέπεται, όταν το ιατρικό προσωπικό θεωρεί μάταιη μια θεραπεία και αφού πραγματοποιηθεί ιατρικό συμβούλιο για τη διακοπή της. Αναγνωρίζεται το δικαίωμα του ασθενούς με ανίατη νόσο στην άρνηση της θεραπείας.

ΣΛΟΒΕΝΙΑ: Απαγορεύεται οποιαδήποτε μορφή ευθανασίας και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

ΣΟΥΗΔΙΑ: Η βοήθεια ενός ατόμου για τη χορήγηση θανατηφόρων ουσιών παραμένει παράνομη, ωστόσο η υποβοηθούμενη αυτοκτονία, χωρίς προσωπικά συμφέροντα, είναι γενικά απαλλαγμένη από ποινή. Η παθητική ευθανασία επιτρέπεται, έτσι οποιοσδήποτε ασθενής επιθυμεί να διακόψει τη θεραπεία του, έχει δικαίωμα να το πράξει.

ΤΣΕΧΙΑ: Απαγορεύεται οποιαδήποτε μορφή ευθανασίας και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Ωστόσο οι βουλευτές ετοιμάζονται να υποβάλουν νομοσχέδιο, εμπνευσμένο από το Βέλγιο, που θα νομιμοποιεί την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Στο παρελθόν ορισμένοι πολιτικοί είχαν προσπαθήσει αρκετές φορές να περάσουν παρόμοιο νομοσχέδιο χωρίς επιτυχία.

ΦΙΛΑΝΔΙΑ: Η ευθανασία είναι παράνομη, ωστόσο η παθητική ευθανασία αποτελεί συνήθη πρακτική από τους γιατρούς, σε συνδυασμό με το δικαίωμα της άρνησης της θεραπείας από τον ίδιο τον ασθενή. Η υποβοηθούμενη αυτοκτονία δεν περιλαμβάνεται στις απαγορευτικές διατάξεις του ποινικού κώδικα, κατά συνέπεια επιτρέπεται η εφαρμογή της.

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

Με την ευθανασία συνδέονται άμεσα ο εγκεφαλικός θάνατος και οι μεταμοσχεύσεις. Διότι εάν κατά την λήψη οργάνων σώματος από ασθενή “κλινικά νεκρό” δεν έχει επέλθει ακόμα ολοκληρωτικά ο θάνατος, όπως υποστηρίζει ένα μεγάλο μέρος της ιατρικής κοινότητας, τότε πρόκειται περί ευθανασίας, χάριν βεβαίως της αγάπης προς τον συνάνθρωπο.

Ορισμός του εγκεφαλικού θανάτου

Ο εγκεφαλικός θάνατος ορίζεται διαφορετικά από χώρα σε χώρα. Το 1968, η επιτροπή του Harvard όρισε ως κριτήριο “εγκεφαλικού θανάτου” την κατάργηση της δραστηριότητος ολοκλήρου του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, ενώ το 1981 επιτροπή πού συστήθηκε από τον πρόεδρο των Η.Π.Α. διατύπωσε τον εξής ορισμό:

Ένας άνθρωπος είναι νεκρός εάν εμφανίζει:

1. μη αναστρέψιμη παύση των λειτουργιών της κυκλοφορίας του αίματος και της αναπνοής.

2. μη αναστρέψιμη παύση όλων των λειτουργιών ολοκλήρου του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένου και του εγκεφαλικού στελέχους“. Το 1971, δύο νευροχειρουργοί του Πανεπιστημίου της Minnesota, πρότειναν ως νέο κριτήριο ” Εγκεφαλικού θανάτου” τη μη αναστρέψιμη παύση λειτουργιών του εγκεφαλικού στελέχους. Αυτά τα κριτήρια σήμερα δέχεται και η Ελλάδα. Υπάρχουν πολλές ενστάσεις πού λένε ότι “η νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους” είναι παθολογοανατομικός όρος και δύναται να τεκμηριωθεί μόνο μετά την μεταθανάτια αφαίρεση του εγκεφάλου του ασθενούς. Άρα βάση αυτού, τα κριτήρια διαγνώσεως του “εγκεφαλικού θανάτου” είναι ανακριβή και κατ’ άλλους αυθαίρετα.

Το θέμα του εγκεφαλικού θανάτου και της συνδέσεώς του με τις μεταμοσχεύσεις οργάνων έχει αναπτύξει εκτενώς σε βιβλίο του με τίτλο «Μεταμοσχεύσεις ζωτικών οργάνων και «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ»», ο καθηγητής της Ιατρικής σχολής του ΑΠΘ Κωνσταντίνος Καρακατσάνης. Όπως αναφέρει ο ίδιος στο εν λόγω πόνημά του, «ο συγγραφεύς έχει από πολλών ετών υποστηρίξει την άποψη ότι ἡ έννοια τού «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» («ΕΘ»), ως ταυτόσημης έννοιας με τον βιολογικό θάνατο, επινοήθηκε για καθαρώς χρησιμοθηρικούς λόγους (εξασφάλιση κλινών στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και εξάλειψη των αντιρρήσεων για μεταμοσχεύσεις ζωτικών οργάνων από τους «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΣ ΝΕΚΡΟΥΣ» («ΕΝ») ασθενείς». Το τόσο ζωτικό θέμα απασχόλησε σε μεγάλο βαθμό τον κ. καθηγητή με αποτέλεσμα να δημοσιεύσει σχετικό άρθρο στο διεθνές ιατρικό Περιοδικό Journal of Intensive Care Medicine, το οποίο και υπέπεσε στην αντίληψη του διεθνούς εκδοτικού οίκου Lambert Academic Publishing. Κατόπιν τούτου προέκυψε μια διεθνής έρευνα στην οποία ο Αμερικανός Καθηγητής της Νευρολογίας Bernat, υποστήριξε ότι η διάγνωση του «ΕΘ» πραγματοποιείται με κλινικά μόνον κριτήρια, τα οποία είναι ατελή. Περαιτέρω, ο ίδιος Καθηγητής αναθεώρησε την προηγούμενη άποψή του, κατά την οποία η μη αναστρεψιμότητα των εγκεφαλικών λειτουργιών θα μπορούσε να αποδειχθεί μόνον με κλινικά κριτήρια· παραδέχθηκε, δηλαδή, ότι πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιηθεί και εργαστηριακή εξέταση, ἡ οποία να αναδεικνύει την (οριστική) διακοπή όλης τής ενδοκρανιακής κυκλοφορίας, προκειμένου να διαγνωσθεί ὁ «ΕΘ».

Επομένως, σύμφωνα με όσα αναφέρει στο βιβλίο του ο κ. Καρακατσάνης, ο Καθηγητής Βernat, συνάγει και ο ίδιος, ότι η διάγνωση του «ΕΘ» με τη χρήση μόνον κλινικών κριτηρίων είναι δυνατόν να οδηγήσει σε εσφαλμένη διάγνωση «ΕΘ», άρα η ακρίβεια για την εκτίμηση του εγκεφαλικού θανάτου είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί. Πολύ σημαντικά και αξιοπρόσεκτα είναι τα όσα γράφονται στη «Λευκή Βίβλο» («White Paper»), την οποία υπέβαλε το Συμβούλιο Βιοηθικής τού Προέδρου των Η.Π.Α. το έτος 2008 προς τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ. Το Συμβούλιο αυτό χαρακτήρισε την ταύτιση του «θανάτου τού εγκεφαλικού στελέχους» με τον θάνατο τού «ΕΝ» ασθενούς ως  «ἐννοιολογικῶς ύποπτη και κλινικώς επικίνδυνη». Περαιτέρω, το ίδιο Συμβούλιο στην ίδια «Λευκή Βίβλο» εγκατέλειψε τον όρο «εγκεφαλικός θάνατος» ως άστοχο και αδόκιμο και τον αντικατέστησε με τον όρο «ὁλική ανεπάρκεια τού εγκεφάλου».

Επίσης, το παγκοσμίως γνωστό Περιοδικό Nature με τίτλο «Delimiting Death» αναφέρει: α) Οι φράσεις τού νόμου «αναστρέψιμος», «όλες οἱ λειτουργίες», «ολόκληρου τού εγκεφάλου» δεν εγγυώνται την πλήρη συμφωνία με την πραγματικότητα, καθόσον σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρείται ύπαρξη ενδοκρινικής λειτουργίας σε «ΕΝ» ασθενείς, όπως επίσης έχει ευρεθεί ότι σε μεταθανάτιους ελέγχους αυτών των ασθενών σχετικώς μεγάλες περιοχές τού εγκεφάλου είναι δυνατόν να είναι μεταβολικώς ενεργείς κατά τον χρόνο που έχει αναγγελθεί ο θάνατος και β) Έχει έλθει ο χρόνος για μία σοβαρή συζήτηση για την επανασχεδίαση των νόμων, οι οποίοι ωθούν τους ιατρούς σε μία μορφή ἀπάτης!!! Την στιγμή μάλιστα όπως αναφέρει ο κ. καθηγητής σύμφωνα με κλινικές έρευνες και ευρήματα νευρολογικών και παθολογο-ανατομικών εξετάσεων του εγκεφάλου δεν διερωτήθηκαν, πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ως «νεκρό» το εγκεφαλικό στέλεχος, όταν τα παθολογο-ανατομικά ευρήματα σέ αυτό, στις περισσότερες περιπτώσεις (60%), ήταν σχεδόν φυσιολογικά!!!!!

Είναι αποδεκτός ο εκούσιος θάνατος;

Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Καρακατσάνη, «Ἐάν ὁ «ΕΘ» δεν ταυτίζεται με τον βιολογικό θάνατο τού ανθρώπου, τότε, προφανώς, ἡ προ εκπεφρασμένη «δωρεά» των οργάνων τού «ΕΝ» συνιστά ιδιότυπης μορφής εκούσιο τερματισμό τής ζωής (ιδιότυπη «αυτοκτονία»). Στην τελευταία περίπτωση είναι ασφαλώς απαραίτητος ὁ θεολογικός, φιλοσοφικός και κοινωνικός έλεγχος τού προβλήματος. Σοβαρότατο, όμως, πρόβλημα στην περίπτωση αυτή τίθεται και για τον ιατρό ὁ οποίος, αφαιρώντας ζωτικά όργανα, προβαίνει στη διακοπή τής ζωής τού ασθενούς. Είναι σαφές ότι, τοιουτοτρόπως δρών ὁ ιατρός, παραβαίνει την εντολή τού Δεκαλόγου «οὐ φονεύσεις» (Παλαιά Διαθήκη, Έξοδος Κ΄, 15). Ἡ εντολή αυτή έχει απόλυτη εφαρμογή, άνευ ουδεμιάς εξαίρεσης, ακόμη και για την περίπτωση όπου με τον θάνατο κάποιου «δίνεται ζωή» σέ κάποιον άλλον».

Μια άλλη μορφή ευθανασίας, η οποία αποκρύπτεται και δεν δημοσιοποιείται ο αίσχιστος σκοπός της, είναι η ευγονική ευθανασία. Αφορά σε παιδιά πού γεννήθηκαν ή πρόκειται να γεννηθούν ανάπηρα με σοβαρά προβλήματα και νοσήματα, δηλ. ανεγκέφαλα με μογγολοειδή ιδιωτία, δισχιδή ράχη και άλλες σημαντικές δυσπλασίες. Με τα σημερινά μέσα της τεχνολογίας από τη διάρκεια της κυήσεως μπορούν να διαγνωσθούν ατέλειες και προβλήματα σωματικής αναπηρίας του εμβρύου, το οποίο εάν επιζήσει και γεννηθεί, θα πρέπει να υποστεί βαριές διορθωτικές χειρουργικές επεμβάσεις και αφάνταστες ταλαιπωρίες, χωρίς την βεβαιότητα ότι μετά από αυτά όλα θα ζήσει. Οι γονείς πού φέρνουν στον κόσμο ένα βαριά άρρωστο παιδί είναι σε μεγάλο δίλημμα. Οι ιατροί συμβουλεύουν την διακοπή της κυήσεως. Εάν δεν συμφωνήσουν, ήδη αναλαμβάνουν ένα βαρύ φορτίο, για όσα χρόνια διατηρηθεί στη ζωή το άρρωστο παιδί τους. Εάν συμφωνήσουν, συνυπογράφουν την δολοφονία του παιδιού τους.

Η “ευγονική” ευθανασία αφορά τα παιδιά, μπορεί όμως να επεκταθεί και σε άλλες ευπαθείς ομάδες, οπότε ονομάζεται “κοινωνική”. Μετά την κοινωνική ευθανασία υπάρχει ο νόμος της ναζιστικής θηριωδίας, ο οποίος για λόγους “φιλανθρωπίας” οδήγησε στο θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους, με το αιτιολογικό ότι αν ζούσαν, θα υπέφεραν και θα έβλαπταν την κοινωνία.

Η εποχή της νεωτερικότητας εισάγει τον “πολιτισμό” των υγιών και όμορφων ανθρώπων, ενώ η αναπηρία θεωρείται αποδιοπομπαία κατάσταση. Η ευγονική ευθανασία σχετίζεται με την περί διακοπής της κυήσεως ή αμβλώσεως νομοθεσία.

Στην προοδευτική Ολλανδία, επιχείρησαν μερικοί να εισάγουν νομοσχέδιο πού αφορά τη νομιμοποίηση της ευθανασίας παιδιών πού πάσχουν από ανίατες ασθένειες, 12 έως 16 ετών, χωρίς τη γονική συναίνεση. Άλλοι σκέφθηκαν τα παιδιά με σοβαρή νοητική υστέρηση, άλλοι τα σπαστικά, άλλοι τα κωφάλαλα και ούτω καθεξής.

(Συνεχίζεται)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Μία συζήτηση για την ευθανασία (Μέρος Α΄)