Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

«Εκύκλωσάν με κύνες πολλοί»

Στις 27 Δεκεμβρίου 2025, εορτή του Αγίου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου, ο Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων (εφησυχάζων Μητροπολίτης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας) δημοσίευσε ένα εξαιρετικό κείμενο με τίτλο «Είναι ο Πάπας Αγιότατος;», στο οποίο στηλιτεύει τα όσα προδοτικά και ανορθόδοξα συντελέστηκαν σε Νίκαια και Φανάρι, κατά τα τέλη του Νοεμβρίου.

Γράφει ο άξιος αυτός Μητροπολίτης [1] (ο τονισμός δικός μας):

«Η αγιότητα του ανθρώπου δεν είναι μία απλή κατάσταση της ανθρωπίνης φύσεως, ούτε χορηγείται με την προσφώνηση, αλλά είναι καρπός της παρουσίας του Τριαδικού Θεού μέσα σ’ όλη την ύπαρξη του αναγεννημένου εν Χριστώ ανθρώπου.

Ο άνθρωπος αγιάζεται, όταν μένει ενωμένος με την Πηγή της αγιότητος, που είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ο ίδιος ο Κύριος μας διαβεβαίωσε ότι για να φέρουμε “καρπόν πολύν”, οφείλομε να μένουμε ενωμένοι μαζί Του. Διότι, “άνευ Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν”, καθώς ο Ίδιος αλλού μας επιβεβαιώνει.

Η παραμονή του ανθρώπου, “εν πνεύματι Αληθείας”, στο κανονικό Σώμα του Χριστού, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τον αγιασμό του.

Η Αίρεση ή το Σχίσμα αποκλείουν τον αγιασμό, διότι είναι αιτία του χωρισμού του ανθρώπου από τον Θεό. Είναι καρποί του μισοκάλου εχθρού του ανθρώπου, του Διαβόλου.

Ο Άγιος Θεός της Αληθείας δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξει με το ψέμα – αίρεση.

Όταν ο άνθρωπος, όσο “καλός” και αν είναι, εάν είναι μολυσμένος από τις δύο πιο πάνω καταστάσεις (αίρεση και σχίσμα), τότε είναι φύσει αδύνατο να αγιαστεί, παρά μόνον με ειλικρινή εξομολόγηση, μετάνοια και άρνηση των αιρετικών ή σχισματικών του αντιλήψεων και θέσεών του.

Επομένως, κακώς και εσφαλμένως ο Πάπας Λέων ΙΔ’ προσφωνήθηκε ως “Αγιότατος” κατά τον εορτασμό των 1,700 ετών από την σύγκληση της Α ‘ Οικουμενικής Συνόδου, ως και κατά την θρονική εορτή της Κωνσταντινουπόλεως, εορτή του Πρωτοκλήτου Ανδρέου (30 Νοεμβρίου). Διότι, πώς είναι δυνατόν ο Πάπας να είναι “αγιότατος”, όταν όλος αναδύει την δυσωδία των πολλαπλών αιρέσεων της δήθεν “Χριστιανικής” Δύσεως;;;

Η ενότητα της Πίστεως δεν επιτυγχάνεται με προσφωνήσεις και εγκωμιαστικά λόγια, αλλά με την αποδοχή των ορθών Δογμάτων της Πίστεως.

Η ενότητα δεν επιτυγχάνεται με το να θυμιάζει κανείς ένα μη Ορθόδοξο, (σ’ αυτή την περίπτωση τον Πάπα), διότι το θυμίαμα προσφέρεται προς τους πιστούς Ορθοδόξους, οι οποίοι τυγχάνουν να είναι ζώντες ναοί και εικόνες του Ζώντος Θεού. Αλλά, ούτε επιτρέπεται να υψώνει τα προσφερόμενα Τίμια Δώρα (τον άρτο και τον οίνο) κατά την θεία Λειτουργία και στη μεγάλην είσοδο προς τον Πάπα! Διότι, εδώ δηλώνεται «δουλοπρέπεια» και «υποταγή» και όχι ομολογία Πίστεως, ούτε αγώνας υπέρ της ορθής ενότητος.

Η ειρωνεία είναι ότι ο μεν Πάπας προσφωνήθηκε ως “Αγιότατος”, ενώ ο Οικουμενικός ως “Παναγιότατος”!!! Τι ειρωνεία!!! Διερωτάται κανείς, ποιος επιδιώκει “πρωτεία”;

Ευχόμαστε να έχουν ειλικρινή μετάνοια και να επιστρέψουν όλοι στην Πηγή της αληθινής Πίστεως, που είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία.

Ευχόμαστε καλή φώτιση σ’ όλους τους Πατριάρχες, Αρχιερείς, Ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς, ώστε να ορθοτομούν τον λόγον της Αληθείας.

Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουμε όλοι, κληρικοί και λαϊκοί, υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε την ορθή Αποστολική και Πατερική Διδασκαλία».

Το να ακούγεται ορθόδοξος λόγος από ορθόδοξο Επίσκοπο, κατάντησε-δυστυχώς!- ζητούμενο στις μέρες μας…

Η πλειονότητα των Αρχιερέων, είτε έχει πέσει στην πλάνη και υποστηρίζει την παναίρεση του Οικουμενισμού, είτε έχει αυτοφημωθεί και μένουν άπραγοι ποιμένες, αφήνοντας τους λύκους (αιρετικούς) να κατασπαράξουν τα πρόβατά τους.

Ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης στον λόγο του «Περί ψευδοπροφητών και αθέων αιρετικών, και περί σημείων της συντελείας των αιώνων»στηλιτεύει τους λυκοποιμένες της εποχής του. Ο έλεγχος αυτός αρμόζει απερίγραπτα και στους σημερινούς Ιεράρχες. Γράφει λοιπόν αυτός ο Μέγας Πατέρας της Εκκλησίας [2]:

«Ως λέγει ο Δαυΐδ «Εκύκλωσάν με κύνες πολλοί». Δεν απωλέσθησαν πάντες και διεσκορπίσθησαν δια την βλασφημίαν τους, και εξεδιώχθησαν ώσπερ λύκοι, διότι ηύραν τους εναντίους και γενναίους πολεμιστάς και Ποιμένας, τους Προεστούς των Εκκλησιών του καιρού εκείνου, τους μακάριους άνδρας; Αλλά πολύν διαφοράν βλέπω των τότε Ποιμένων, και των του καιρού τούτου. Εκείνοι ήσαν πολεμισταί, ούτοι δε φυγάδες, εκείνοι αγωνισταί, και ούτοι φαγάδες, εκείνοι εκαλλώπιζαν βιβλία και δόγματα, και ούτοι καλλωπίζουν φορέματα και γέλοια , ούτοι ωσάν μισθωτοί αφίνουν τα πρόβατα και φεύγουσιν, εκείνοι δε την ψυχήν έθηκαν υπέρ των προβάτων και μιμήθηκαν τον Ποιμένα τον καλόν, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Ω των μακαρίων εκείνων ανδρών, των οποίων τα ονόματα εγράφησαν εν βίβλω ζωής, τους οποίους έφριξαν οι δαίμονες και ετρόμαξαν οι αιρετικοί· δια των οποίων εφράγη παν στόμα λαλούντων άδικα.

Μου έρχεται λοιπόν να ειπώ και εγώ όμοιος με τον Δαυΐδ, ο οποίος έλεγε οδυνώμενος «πού εισι τα ελέη σου τα αρχαία Κύριε»; Να ειπώ και εγώ δακρύζοντας, πού είναι ο μακάριος χορός εκείνος των Επισκόπων και διδασκάλων, οι οποίοι έλαμπον εις τον κόσμον ωσάν φωστήρες, επέχοντας λόγον ζωής;

[…] Εκείνοι έβαλαν την ψυχή τους, καθώς είπαμεν δια τα πρόβατα, ούτοι δε αφίνουσι τα πρόβατα και φεύγουσιν· εκείνοι ήσαν δυνατοί και με το έργον και με το λόγον, ούτοι εις τα χρήματα, και κτήματα και άλογα και μουλάρια, και χωράφια και αγέλαις, και μαγείρους και τράπεζας λαμπράς, πολλήν προθυμίαν βάνουν και πολλές φροντίδες περί τούτου καθ’ εκάστην ημέραν και νύκτα· περί δε της λογικής Ποίμνης ουδέν μία φροντίδα, δια την οποίαν έχουν να δώσουν λόγον εις την μεγάλη και φοβερά ημέρα της κρίσεως.

[…] Είτα εάν φανή τις από τους αθέους αιρετικούς να λαλή διεστραμμένα, ουδένας ευρίσκεται να αντισταθή, ουδένας αντιπολεμιστής, όλοι πτωχοί, όλοι σιωπηλοί, όλοι φυγάδες. Ω της ανοίας, της κακής ρίζης πάντων των κακών της φυλαργυρίας, ότι δια να ήμεθα πλούσιοι θαρρούμεν να σωθούμεν· αλλά ευκολώτερον είναι να περάση καραβόσχοινον από την τρύπα της βελόνης, παρά ο πλούσιος να έμβη εις την Βασιλείαν των ουρανών· τρυφώντες και μεθύοντες και μετεωριζόμενοι θέλετε να νικήσετε τας αιρέσεις;»

Ο ελεγκτικότατος αυτός λόγος του Αγίου Αναστασίου του Σιναϊτου αγγίζει την πλειονότητα των Επισκόπων του καιρού μας. Ωστόσο δεν πρέπει να απελπιζόμαστε… υπάρχουν κάποιοι Ιεράρχες, έστω ελάχιστοι, που απέχουν από την χορεία των λυκοποιμένων. Ιεράρχες οι οποίο αντιλαμβάνονται το βάρος του επισκοπικού τους αξιώματος και κατευθύνουν την λογική τους ποίμνη εν Αληθεία.

Ένας τέτοιος άξιος ποιμένας είναι και ο κ. Παντελεήμων, ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτα να δίνει την ορθή οδό με τον Αγιοπατερικό του λόγο. Ένα πράγμα μόνο λείπει για να ολοκληρωθεί η αξιέπαινη αυτή αντίδραση και αυτό είναι η Αγιοπαράδοτη, Ιεροκανονική Αποτείχιση (καθότι στην Κάλυμνο, όπου κατοικεί ο κ. Παντελεήμων, ο Πατριάρχης Κων/πόλεως Βαρθολομαίος μνημονεύεται στις Ι. Ακολουθίες) . Ευχόμαστε ο Πλουτανοδότης Κύριος να τον φωτίζει και να τον ενισχύει με την Χάρη του.

Άξιος!

• [1] https://www.facebook.com
• [2] Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «Μαργαρίται», εκδ. Μαρ. Ρηγόπουλου , Θεσσαλονίκη 2018, σελ.240)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Ο Αντινόης Παντελεήμων συντρίβει τις Οικουμενιστικές πλάνες του Πατριάρχη Βαρθολομαίου
– Ταιριάζει πρωτείο και Ορθοδοξία;
– Χτίζονται γέφυρες για αγεφύρωτα χάσματα;