Επικαιρότητα

«Μητροπολίτης» Κιέβου Επιφάνιος Ντουμένκο: Ρωσική δουλική παράδοση ο ασπασμός του χεριού του ιερέα

εικόνα άρθρου: «Μητροπολίτης» Κιέβου Επιφάνιος Ντουμένκο: Ρωσική δουλική παράδοση ο ασπασμός του χεριού του ιερέα

Ο χωρίς Ιερωσύνη και χωρίς αποστολική διαδοχή ψευδο-μητροπολίτης Ντουμένκο συνεχίζει να σκίζει τον άρραφο χιτώνα του Χριστού


Η σχισματική μαριονέτα της Κωνσταντινούπολης, ο αχειροτόνητος και άνευ Ιερωσύνης και αποστολικής διαδοχής, ψευδομητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος Ντουμένκο, συνεχίζει να σκίζει τον άρραφο χιτώνα του Χριστού με το σχίσμα που έχει εισάγει στο σώμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Την ίδια στιγμή, δηλητηριάζει την Ορθόδοξη διδασκαλία και μαρτυρία με τις ανίερες θέσεις που εκφράζει.

Ο Ουκρανός «προκαθήμενος» που επιβραβεύει τις βίαιες εισβολές και αρπαγές των Ιερών Ναών της μαρτυρικής και διωκόμενης Ουκρανικής Εκκλησίας, δήλωσε σε συνέντευξή του στο TSN ότι η σχισματική «Εκκλησία» της Ουκρανίας αρνήθηκε το ασπασμό του χεριού του κληρικού [1].

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου αν αγανάκτησε όταν δεν ασπάστηκαν/φίλησαν το χέρι του, ο Ντουμένκο δήλωσε ότι είναι μια ρωσική δουλική παράδοση και ότι η σχισματική «Εκκλησία» της Ουκρανίας δεν θα το δεχτεί.

«Είναι περισσότερο, βλέπετε, μια παράδοση και μια ρωσική παράδοση, στην οποία ο πιστός, ως υφιστάμενος, πρέπει να υποκλιθεί στον κύριο και να φιλήσει το χέρι του. Αυτό είναι ένα είδος ορισμένης κυριαρχίας πάνω στους πιστούς (σ.σ. επίδειξη) ότι οι πιστοί είναι υποτακτικοί σκλάβοι. Και εμείς απομακρυνόμαστε από αυτή την παράδοση, γιατί, κατά τον Χριστό, είμαστε φίλοι», είπε ο Ντουμένκο.

Η Ορθόδοξη διδασκαλία σχετικά με τον ασπασμό του χεριού των ιερέων – Διδαχές Αγίων

Ο σεβάσμιος ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης παραθέτοντας την Ορθόδοξη μαρτυρία και διδασκαλία, υπογραμμίζει ότι ο ασπασμός του χεριού των ιερέων, το χειροφίλημα των ιερέων, δεν έχει σχέση με τον ιερέα ως φυσικό πρόσωπο.

Ο ασπασμός απευθύνεται προς τον ιερέα ως φορέα του μεγάλου λειτουργήματος της Ιερωσύνης.

Το χέρι του ιερέα είναι το χέρι του Αρχιερέως Χριστού. Το δανείζεται ο Χριστός, ώστε μέσω αυτού να μεταδίδει την Χάρη Του και πολλές φορές να θαυματουργεί.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός σημείωνε για το χειροφίλημα των ιερέων: «Ἐγώ ἔχω χρέος ὅταν ἀπαντήσω ἱερέα νά σκύψω νά τοῦ φιλήσω τά χέρια καί νά τόν παρακαλέσω νά παρακαλῇ τόν Θεόν διά τάς ἁμαρτίς μου».

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς δίδασκε ότι φιλώντας το χέρι του ιερέα, φιλούμε το αξίωμα, το οποίο από τους Αποστόλους του Χριστού πέρασε σε πολλές χιλιάδες λειτουργούς του ιερού του Θεού.

Ταυτόχρονα, ο Άγιος νουθετούσε τους πιστούς: «Φιλῆστε λοιπόν χωρίς δισταγμό τό χέρι πού εὐλογεῖ, καί τό ἀξίωμα πού εἶναι εὐλογημένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα».

Ακολούθως παρατίθεται το σχετικό απόσπασμα από το άρθρο του πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση με τίτλο «Προσβολή των δογμάτων της Εκκλησίας και της Ιερότητας των Ναών»:

«Ὡς πρός τόν ἀσπασμό τοῦ χεριοῦ τῶν ἱερέων, τό χειροφίλημα τῶν ἱερέων, πού εἶναι ἀρχαιότατη εὐλαβική καί ἁγιασμένη συνήθεια, πρέπει νά λεχθοῦν τά ἑξῆς. Τό χειροφίλημα δέν ἔχει σχέση μέ τόν ἱερέα ὡς φυσικό πρόσωπο, ὡς ἁπλή βιολογική ὕπαρξη, ὅπως εἴμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὡς ἁπλά βιολογικά πρόσωπα. Ἀπευθύνεται πρός τόν ἱερέα ὡς φορέα τοῦ μεγάλου λειτουργήματος τῆς Ἱερωσύνης· δέν τιμοῦμε τόν Γιώργη, τόν Γιάννη, τόν Γρηγόρη, ἀλλά τήν Ἱερωσύνη τοῦ Γιώργη, τοῦ Γιάννη, τοῦ Γρηγόρη· τιμοῦμε τόν παπα-Γιώργη, τόν παπα-Γιάννη, τόν παπα-Γρηγόρη. Κάνουν πολύ ἄσχημα καί προσβάλλουν τήν Ἱερωσύνη τους ὅσοι ἱερεῖς ἀπό ψεύτικη κοσμική εὐγένεια ἤ δῆθεν ταπείνωση καί ἀναξιότητα τραβοῦν τό χέρι τους καί δέν ἀφήνουν τούς πιστούς νά τό ἀσπασθοῦν. Τό χέρι τοῦ ἱερέως εἶναι τό χέρι τοῦ ἀρχιερέως Χριστοῦ· τό δανείζεται ὁ Χριστός, ὥστε μέσῳ αὐτοῦ νά μεταδίδει τήν Χάρη του καί πολλές φορές νά θαυματουργῆ. Αὐτός δέν εἶπε γιά τούς Ἀποστόλους, ἑπομένως καί γιά τούς ἐπισκόπους καί τούς ἱερεῖς ὅτι «ἐπί ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι καί καλῶς ἕξουσι» [2]. Στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ὅτι οἱ Ἀπόστολοι θαυματουργοῦσαν μέ τήν ἐπίθεση τῶν χεριῶν τους ἐπάνω σέ ἀσθενεῖς: «Διά δέ τῶν χειρῶν τῶν Ἀποστόλων ἐγένετο σημεῖα καί τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά» [3]. Καί μέ τήν ἐπίθεση τῶν χεριῶν τους ἐχειροτόνησαν οἱ Ἀπόστολοι τούς ἑπτά διακόνους [4], ὅπως συνέβαινε καί συμβαίνει μέχρι σήμερα στό μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης καί σέ ἄλλα μυστήρια, κατά τήν τέλεση τῶν ὁποίων ἐπιθέτει ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς τά χέρια του στήν κεφαλή τοῦ ἁγιαζομένου.

Εἶναι ἐντυπωσιακό καί χαρακτηριστικό περί τοῦ ὅτι τό χέρι τοῦ ἱερέως εἶναι χέρι τοῦ Χριστοῦ τό ὅτι, ὅταν οἱ ἱερεῖς πρό τῆς Προσκομιδῆς τελοῦμε τήν λεγόμενη ἀκολουθία τοῦ «Καιροῦ», ὅταν παίρνουμε καιρό, ὅπως λέμε, παρακαλοῦμε τόν Χριστό νά μᾶς στείλει τό δικό του χέρι γιά νά τελέσουμε τήν Θεία Λειτουργία, χρησιμοποιώντας βέβαια τό δικό μας χέρι: «Κύριε ἐξαπόστειλόν μοι τήν χεῖρά σου ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου…». Καί στό τέλος μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων καί λίγο πρίν ἀπό τήν Μετάληψη λέγοντας ὁ ἱερεύς τήν σύντομη εὐχή «Πρόσχες Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» παρακαλεῖ μέ τό κραταιό του χέρι ὁ Χριστός νά τοῦ μεταδώσει τό σῶμα καί τό αἷμα Του καί μέσῳ αὐτοῦ καί στόν λαό: «Καί καταξίωσον τῇ κραταιᾷ σου χειρί μεταδοῦναι ἡμῖν τοῦ ἀχράντου σώματός σου καί τοῦ τιμίου αἵματος, καί δι᾽ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ».

Εἶναι λοιπόν προσβολή πρός τήν Ἱερωσύνη τό νά ἀρνοῦνται οἱ ἐπίσκοποι καί οἱ ἱερεῖς τό χειροφίλημα τῶν πιστῶν γιά λόγους κοσμικῆς εὐγένειας, ἤ ψεύτικης ταπείνωσης, τώρα μάλιστα πολύ χειρότερα καί βλάσφημα, ἀπό φόβο μήπως τό ἁγιασμένο χέρι τους, τό χέρι τοῦ Χριστοῦ, μεταδώσει τήν ἀσθένεια τοῦ Κορωνοϊοῦ. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἀναφερόμενος στό ὅτι πρέπει νά τιμοῦμε τούς ἱερεῖς, τήν ἱερωσύνη τους, διδάσκει ὅτι ἄν συναντήσουμε νά εἶναι μαζί ἕνας ἄγγελος καί ἔνας ἱερεύς πρῶτα νά τιμήσουμε τόν ἱερέα καί μετά τόν ἄγγελο, διότι ὁ ἱερεύς εἶναι ἀνώτερος ἀπό τούς ἀγγέλους. Καί συμπληρώνει γιά τό χειροφίλημα: «Ἐγώ ἔχω χρέος ὅταν ἀπαντήσω ἱερέα νά σκύψω νά τοῦ φιλήσω τά χέρια καί νά τόν παρακαλέσω νά παρακαλῇ τόν Θεόν διά τάς ἁμαρτίς μου. Διότι ὅλος ὁ κόσμος νά παρακαλέσῃ τόν Θεόν δέν δύνανται νά τελειώσουν τά Ἄχραντα Μυστήρια, καί ἔνας ἱερεύς, ἔστω καί ἁμαρτωλός, δύναται μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά τά τελειώσει» [5]. Αὐτές τίς ἡμέρες κυκλοφορήθηκε στό Διαδίκτυο μία σχετική ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, πού ἀναφέρεται στό ὅτι σέ κάποιο χωριό, ὅταν πέθανε ὁ γέρος ἱερέας καί ἐστάλη νέος, οἱ κάτοικοι δέν τοῦ φιλοῦσαν τό χέρι, διότι πολλοί ἦσαν μεγαλύτεροί του στήν ἡλικία. Ὑπενθυμίζει στόν παραλήπτη τῆς ἐπιστολῆς καί κάτοικο τοῦ χωριοῦ ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὅτι, ὅταν ὁ ἡγεμόνας τῆς Σερβίας Μίλος συνήντησε νεαρό ἱερέα, ὁ ὁποῖος τράβηξε τό χέρι του, γιά νά μή τό φιλήσει, ὁ ἡγεμόνας τοῦ εἶπε: «Δῶσε νά φιλήσω τό χέρι! Δέν φιλῶ τό δικό σου τό χέρι, ἀλλά τό ἀξίωμά σου, πού εἶναι γεροντότερο καί ἀπό σένα καί ἀπό μένα». Καί σχολιάζοντας τήν ἀπάντηση τοῦ ἡγεμόνα ὁ Ἅγιος Νικόλαος λέγει: «Μ᾽ αὐτό νομίζω ὅτι ὅλα ἔχουν λεχθεῖ καί ἐπεξηγηθεῖ. Ὁ γέρων ἡγεμόνας μίλησε στήν Ἐκκλησία καί εἶπε λόγια ἐμπνευσμένος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Σκεφθεῖτε μόνος σας: ἐάν ὁ ἱερέας σας εἶναι εἴκοσι πέντε χρονῶν, τό ἀξίωμά του εἶναι χίλια ἐννιακόσια. Καί ὅταν ἐσεῖς φιλᾶτε τό χέρι του, φιλᾶτε τό ἀξίωμα, τό ὁποῖο ἀπό τούς ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ πέρασε σέ πολλές χιλιάδες λειτουργούς τοῦ ἱεροῦ τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ ἀσπάζεσθε τό ἀξίωμα τοῦ ἱερέα, ἀσπάζεστε καί ὅλα τά μεγάλα ἱερά καί τούς ἄξιους πνευματικούς, οἱ ὁποῖοι ἔφεραν αὐτό τό ἀξίωμα, ἀπό τούς ἀποστόλους ἕως σήμερα. Φιλᾶτε τόν ἅγιο Ἰγνάτιο, τόν ἅγιο Νικόλαο, τόν Μέγα Βασίλειο, τόν ἅγιο Σάββα, τόν Ἀρσένιο καί τόν Ἰωαννίκιο, καί πολλούς ἄλλους, οἱ ὁποῖοι στή γῆ ἦταν κοσμήματά της, καί τώρα στόν οὐρανό εἶναι κοσμήματα τοῦ οὐρανοῦ, καί οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὀνομαστεῖ γήινοι ἄγγελοι καί οὐράνιοι ἄνθρωποι. Κι ἔτσι, ὁ ἀσπασμός τοῦ ἱερέα δέν γίνεται μέ ἕνα ἁπλό φίλημα, ἀλλά κατά τά λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου, «ἐν φιλήματι ἁγίῳ». (Α´ Κορ. 16, 20). Φιλῆστε λοιπόν χωρίς δισταγμό τό χέρι πού εὐλογεῖ, καί τό ἀξίωμα πού εἶναι εὐλογημένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Κι ἀκόμα τό νά φιλᾶμε νεότερο ἀπό τόν ἑαυτό μας, ὅπως καί τό νά ἀκοῦμε νεότερο ἀπό τόν ἑαυτό μας, εἶναι καλό, ἐπειδή μᾶς προφυλάσσει ἀπό τήν ὑπερηφάνεια καί μᾶς διδάσκει τήν ταπεινοφροσύνη»[6]».

Η Ορθόδοξη μαρτυρία και οι λόγοι των Αγίων ξεσκεπάζουν μία ακόμα δηλητηριώδη «διδασκαλία» που ξεχύνεται από το παρα-εκκλησιαστικό εργαστήριο των σχισματικών της Ουκρανίας.

Με τις ανίερες «θέσεις» του, ο χωρίς Ιερωσύνη και χωρίς αποστολική διαδοχή, σχισματικός «Μητροπολίτης» Ντουμένκο, προσθέτει ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των βλασφημιών που έχει εκστομίσει.

  • [1] https://spzh.news
  • [2] Μάρκ. 16, 18.
  • [3] Πράξ. 5, 12.
  • [4] Αὐτόθι 6, 6.
  • [5] Βλ. Ἐπισκόπου Αυγουστινου Καντιωτου, μητροπολίτου Φλωρίνης, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός (1714-1799) (Συναξάριον-Διδαχαί-Προφητεῖαι-Ἀκολουθία), Ἀθῆναι 2005, σελ. 160-161.
  • [6] Γιά τόν ἀσπασμό (χειροφίλημα) τοῦ Ἱερέως (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Πηγή ἠλ. κειμένου: orp.gr.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
Βίαιες επιδρομές των σχισματικών Ουκρανών στον Ι. Ναό της Παναγίας του Καζάν στην πόλη Λαντίζιν
Ο ψευδο-μητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος βραβεύει τους ιερόσυλους καταληψίες Ιερού Ναού της Ουκρανικής Εκκλησίας
Επιστολή των Ουκρανών ψευδεπισκόπων προς τον πατρ. Βαρθολομαίο: Είμαστε ευγνώμονες

Σχετικά άρθρα

Μητροπολίτης Μπάτσκας: Καρκινώματα της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία οι σχισματικές δομές και η Ουνία

«... το χειρότερο είναι η σιωπή ή στην καλύτερη περίπτωση ο άναρθρος τραυλισμός του χριστιανικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και σημαντικού τμήματος του ορθοδόξου κόσμου»

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στην ιστοσελίδα, συναινείτε με την χρήση αυτών.
Μπορείτε να επισκεφθείτε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική προστασίας απορρήτου.