Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Δι’ ευχών του γέροντα όλα…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Μα πότε πέρασε ένας χρόνος από την κοίμηση του γέροντά μας; Είναι το ερώτημα που έρχεται αυτόματα στο μυαλό όλων μας. Το μόνο σίγουρο είναι πως πέρασε γρήγορα, για άλλους λιγότερο και για άλλους περισσότερο οδυνηρά. Όμως όχι! σε καμία περίπτωση, απελπιστικά.

Δεν έλειψε η συνεχής παρουσία του στη ζωή του καθενός! Ο γέροντας είναι η πατρίδα της νοεράς προσευχής. Έφερε τόσο κοντά μας τον ουρανό, τον Θεό, τους Αγίους. Έγινε πατρίδα μας ο ουρανός. 

Μπορεί να φαίνεται σε μερικούς αυτονόητο και να μην το εκτιμούν, αλλά είναι ανεκτίμητο! Το εκτιμούν όσοι περιπλανήθηκαν στην πνευματική ζωή, πόθησαν και ζήτησαν χωρίς γέροντα πνευματικά αγαθά. Δυσκολία, αγωνία, αβεβαιότητα βίωσαν… Ο Θεός βέβαια σε τέτοιους ανθρώπους ανταποκρίνεται και τους οδηγεί τελικά, ακριβώς στο πετραχήλι ενός έμπειρου απλανούς πνευματικού οδηγού.

Αυτό κάνει κάθε ορθόδοξος γέροντας στη ζωή των πνευματικών του παιδιών. Κάνει τον πνευματικό χώρο οικείο, φιλικό, προσιτό. Δεν είναι για όλους έτσι. Ο πνευματικός χώρος βρίθει δαιμονικών δυνάμεων. Η ανθρώπινη καρδιά το ίδιο. Δι’ ευχών του γέροντα καθαρίζει ο χώρος της καρδιάς και ο πνευματικός χώρος, και μπορεί η καρδιά να  προσεύχεται και να δρέπει καρπούς. 

Αυτό μας χάρισε ο γέροντας! Με την Αποτείχισή του από τη μια και με την κοίμησή του από την άλλη, ο γέροντας χάρισε πλούσια δώρα στα πνευματικοπαίδια του, πνευματικές ιάσεις και φωτισμούς. Με αυτά πορευόμαστε έναν χρόνο τώρα “ορφανοί”. Και έτσι θα πορευτούμε δι’ ευχών. Απολαμβάνοντας τα δώρα του ουρανού και την άυλη παρουσία του. 

Ας δοθούμε ολόθερμα στην καρδιακή προσευχή, να τρυγήσουμε τους καρπούς της ευχής του γέροντα. Έτσι, ούτε θα πλήξουμε ούτε θα βαρεθούμε ούτε θα αισθανθούμε ποτέ κούραση. Δεν έχουν όλοι αυτή την ευλογία…

Εξάλλου ένα χρόνο μετά νιώθουμε όσο ποτέ νοερά την αδελφότητά μας κι ας μην λειτουργεί ομαλά λόγω των υγειονομικών μέτρων. Ένα χρόνο μετά νιώθουμε νοερά την αδερφότητά μας και τον γέροντα εν τω μέσω ημών με τον ακατάλυτο σύνδεσμο της αγάπης!

Ένα χρόνο μετά…

Κλείνω τα μάτια ουρανός, 
τα ανοίγω ευλογία,
κάνω νοερά να πω ευχή, 
να σου η Παναγία!

Μπροστά μου έχω τον γέροντα, 
δίπλα του τους Αγίους,
να ευχηθώ, κάνω ευχή, 
για όλους τους οικείους. 

Γέροντα, κοίτα ο μικρός, 
θέλει να σου μιλήσει,
ειρήνευσέ τους, 
τρώγονται,
μες στις παρεξηγήσεις.

Ω γέροντα, ηρέμησαν, 
πώς συ τους νουθετείς,
πώς την καρδιά τους πληροφορείς 
και πώς τους κατηχείς!

Και τα μεγάλα (παιδιά) βάσανα,
σπουδές, δουλειές και έγνοιες, 
πώς μες στην Νέα Εποχή
θα ζήσουνε τα έρμα!

Κι ο πόλεμος, τι τραγικό!
Να αγχωθώ; Ποτές μου!
Έχω το μεγάλο αφεντικό,
και ό,τι θέλεις πές μου!

Όλα, δι’ ευχών του γέροντα, 
φωτίζονται και πάνε, 
μάνα, πατέρα, όρθιοι!
έχετε μεσιτάδες.

Γέροντα, όχι για ένα χρόνο-δυο,
μα σ’ όλη τη ζωή μου, 
με την ευχή στα χείλη μου
να’μαι στη θαλπωρή σου. 

Ρούπι δεν κάνω από σε,
πού θε να πάω Θεέ μου;
Εσύ μου έμαθες να ζω,
μου’ μαθες να πεθαίνω. 

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra