Της Ολυμπίας
αποκλειστικά για την katanixi.gr

«Οἱ οὐράνιες αὐτές ὑπάρξεις γνώριζαν καί αἰσθάνονταν ὅτι ἔχουν δημιουργηθεῖ ἀπό τό μηδέν, δηλαδή ἀπό τήν πλήρη ἀνυπαρξία» (Ἅγιος Κασσιανός ὁ Ρωμαῖος)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Γ΄ Μέρος

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, μιλώντας «περί ψυχῆς καί νοός», ἀναφέρει ὅτι ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου «διά μέν τοῦ λογικοῦ μέρους ἀγαπᾷ τόν Θεόν· διά τοῦ θυμικοῦ μέρους ὀργίζεται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ’ αὐτῶν· διά δέ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους ἐπιθυμεῖ τά αἰώνια ἀγαθά».

Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος, ὥστε νά ἐπιθυμεῖ τόν Θεό καί νά κινεῖται ἀγαπητικά πρός Αὐτόν, μέχρις ὅτου ἑνωθεῖ χαρισματικά μαζί Του. 

Αὐτές εἶναι οἱ προδιαγραφές μέ τίς ὁποῖες δημιουργήθηκε ὁ ἄνθρωπος ἀπό τόν Θεό. Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ζεῖ μέ βάση τίς προδιαγραφές του αὐτές, τότε μόνον βρίσκεται στήν φυσική του κατάσταση καί ζεῖ κατά φύσιν, δηλαδή ζεῖ «κατά Θεόν», σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ νοῦς εἶναι τό κέντρο τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Καί γι’ αὐτό οἱ Ἅγιοι Πατέρες τόν νοῦ τόν ἀποκαλοῦν «τό ἡγεμονικόν τῆς ψυχῆς» ἤ ἀκόμη τόν ἀποκαλοῦν ὡς «τόν ὀφθαλμό τῆς ψυχῆς»

Ὁ νοῦς εἶναι ἡ θεωρητική ἐνέργεια τῆς ψυχῆς. Ὁ νοῦς καί ἡ λογική (λόγος) ὀρθόδοξα δέν ταυτίζονται, διότι ἡ λογική ἐνεργεῖται εἰς τόν ἐγκέφαλο, ἐνῶ ὁ νοῦς εἰς τήν καρδία. 

Δηλαδή, ἡ νοερά ἐνέργεια ἐνεργεῖ εἰς τήν καρδία τοῦ ὑγιοῦς πνευματικά ἀνθρώπου, ὡς νοερά ἀδιάλειπτη προσευχή (νοῦς) καί εἰς τόν ἐγκέφαλο ὡς διάνοια (λογική).

Ἡ ἐνέργεια τοῦ νοῦ εἰς τήν καρδία ὀνομάζεται «νοερά λειτουργία» τῆς καρδιᾶς. 

Ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου θά πρέπει νά βρίσκεται ἐντός εἰς τήν καρδίαν του καί ἐκεῖ νά προσεύχεται ἀδιάλειπτα μέ αὐτήν τήν νοερά καρδιακή προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν».

Δέν θά πρέπει νά διασκορπίζεται πρός τά ἔξω διά τῶν αἰσθήσεων, ἀλλά νά ἔρχεται «εἰς ἑαυτόν».

Ἡ ἐνέργεια τοῦ νοῦ, πού διασκορπίζεται διά τῶν αἰσθητηρίων στό περιβάλλον, θά πρέπει νά ἐπανέλθει στήν οὐσία τοῦ νοῦ, πού βρίσκεται ἐντός τῆς καρδίας τοῦ ἀνθρώπου.

Τότε ὅταν ὁλοκληρωθεῖ αὐτή ἡ ἐπιστροφή, ὁ νοῦς διά τοῦ ἑαυτοῦ του, «ἐπί τήν ἔννοιαν τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνει». Τότε ἡ νοερά ἐνέργεια λειτουργεῖ σωστά εἰς τήν καρδία τοῦ ἀνθρώπου.

Κατά τούς Ἁγίους Πατέρες, τότε ὁ νοῦς, δηλαδή ἡ ψυχή λειτουργεῖ κατά φύσιν. Καί μόνο τότε μέ τόν νοῦ του ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τόν Θεό καί ἀποκτᾶ τήν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ. Τότε ἀποκτᾶ ἀληθινά μέ τήν χάρη Του, τήν Θεογνωσία.

Ὁ Ὅσιος Κασσιανός ὁ Ρωμαῖος, ἀναφέρει γιά τήν δημιουργία τῶν πονηρῶν πνευμάτων τά ἑξῆς:

Δημιουργία

Πρίν δημιουργήσει ὁ Θεός τόν ὁρατό κόσμο, ἔπλασε τίς οὐράνιες πνευματικές δυνάμεις, τούς Ἁγίους Ἀγγέλους. (3)

Οἱ οὐράνιες αὐτές ὑπάρξεις γνώριζαν καί αἰσθάνονταν ὅτι ἔχουν δημιουργηθεῖ ἀπό τό μηδέν, δηλαδή ἀπό τήν πλήρη ἀνυπαρξία

Καί ὅτι ἔχουν κληθεῖ νά συμμετάσχουν στή θεία δόξα καί μακαριότητα ὄχι ἀπό κάποια ἀνάγκη τοῦ Δημιουργοῦ ἀλλά ἀπό τήν ἀγάπη Του καί μόνο. 

Αὐτό τίς παρακινοῦσε σέ ἀκατάπαυστη δοξολογία καί σέ διαρκή ἔκφραση εὐχαριστίας καί εὐγνωμοσύνης.

Ἄγγελοι ἦταν καί οἱ δαίμονες πρίν ἀπό τήν πτώση τους. 

Δέν δημιουργήθηκαν ἀπό τόν Θεό τέτοιοι πού εἶναι τώρα, γιατί ποτέ Ἐκεῖνος δέν δημιούργησε κάτι κακό. 

Διαφορετικά θά Τοῦ ἐπιρρίπταμε τή μομφή ὅτι εἶναι ὁ δημιουργός καί ἐφευρέτης τοῦ κακοῦ!”

Ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς προειδοποίησε, νά μήν δώσουμε προσοχή σέ ἀλλότριες, καί ψεύτικες φωνές πού θά μᾶς προτρέπουν νά ἀποκοποῦμε ἀπό τήν Ἐκκλησία, διότι αὐτές θά πλανήσουν πολλούς. Κυρίως ἐκείνους πού θά ἔχουν τό βλέμμα προσηλωμένο μόνο στίς βιοτικές μέριμνες τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου τούτου, καί ἐκείνους πού θά ἀδιαφοροῦν καί θά ἐκπέσουν ἀπό τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης πίστης.

Ἐκεῖνοι ὅμως, πού «τά ἄνω φρονοῦν, μή τά ἐπί τῆς γῆς», ἐνῶ ταυτόχρονα διατηροῦν ταπεινό λογισμό μαζί μέ τήν ἀνόθευτη Ὀρθόδοξη πίστη δέν θά πλανηθοῦν, ἀλλά θά ἀναμένουν μέ ὑπομονή καί τό ἀληθινό σημεῖο τῆς Παρουσίας τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

«Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ, τά ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος· τά ἄνω φρονεῖτε, μή τά ἐπί τῆς γῆς» (Κολ. 3, 1-2).

Ἀμήν, γένοιτο!

Συνεχίζεται…

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Δείτε εδώ και τα υπόλοιπα άρθρα του αφιερώματος “Περί των πονηρών πνευμάτων”