«Γιά νά μισήσῃς τίς ἁμαρτίες σου, νά χρησιμοποιήσῃς ὅλους τούς λογισμούς πού θά μελετήσῃς γιά τό σκοπό μόνον αὐτό» (Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)

Ἐπιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Μέρος 38ον

«Ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καί ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ. Ἐνδύσασθε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρός τό δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρός τάς μεθοδείας τοῦ διαβόλου» (Πρός Ἐφεσ. 6, 10-11).

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δέν θεωροῦν ἀσήμαντες ἀκόμα καί τίς μικρές πτώσεις μας, ἀλλά καί τίς παραλείψεις τῶν καθημερινῶν μας καθηκόντων. 

Ἐνῶ συνιστοῦν τήν προσοχή μας καί στίς λεπτομέρειες τῆς πνευματικῆς ζωῆς, γιά τήν ἄμεση διόρθωση ἀκόμα καί αὐτῶν τῶν παραμικρῶν σφαλμάτων μέ τήν περιφρόνηση τοῦ δαίμονα πού ὑποβάλλει τήν ἀναβολή τοῦ κανόνος μας γιά τή ἑπομένη ἡμέρα.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς λέγουν ὅτι στήν ἀνάβαση τῆς Κλίμακος τῶν ἀρετῶν μαζί μέ τόν Πνευματικό μας ὁδηγό, ὁ Κύριος μᾶς στέλνει καί τούς Ἁγίους Ἀγγέλους ὡς χειραγωγούς.

Καί ἐνῶ οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι συμμαχοῦν μαζί μας, μᾶς διευκολύνουν τήν ἀνάβασή μας, ἔρχεται ἡ παχύτητα τοῦ σώματός μας, ὁ παλαιός μας ἑαυτός, ὅπως καί στό τέλος ὁ προαιώνιος ἐχθρός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ διάβολος καί μᾶς ἕλκουν διαρκῶς πρός τήν πτώση. 

Αὐτοί οἱ Ἅγιοι Πατέρες πράγματι ἀναδεικνύονται ἀπαράμιλλοι ὁδηγοί γιά τήν ἐκφυγή ἀπό τίς πονηρές παγίδες τοῦ διαβόλου, οἱ ὁποῖοι φθάνοντας μέ τήν μακαρία ἀπάθεια, γνωρίζοντας μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τίς πανουργίες του ξεσκέπασαν ὅλες τίς ἀθλιότητες τῶν δαιμόνων. 

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος, στό ἔργο του ὁ «Ἀόρατος Πόλεμος», γιά αὐτόν τόν «Ἀόρατον» Πόλεμο τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ διαβόλου, γράφει τά ἑξῆς: 

Κεφάλαιο ΝΑ´

Πῶς πρέπει νά μελετᾷ κανείς καί νά προσεύχεται διά μέσου τῶν Ἀγγέλων καί ὅλων τῶν Ἁγίων;

“Δυό τρόπους μπορεῖς νά μεταχειρισθῇς γιά νά δεχθῇς τήν βοήθεια καί προστασία τῶν ἐπουρανίων Ἁγίων. (127)

Ὁ ἕνας εἶναι νά στραφῆς πρός τόν Οὐράνιο Πατέρα καί νά τοῦ δείξης τήν ἀγάπη μέ τήν ὁποία ἀγαπᾶται καί τούς αἴνους μέ τούς ὁποίους ὑμνεῖται ἀπό ὅλους τούς Ἁγίους τοῦ οὐρανοῦ, καί τούς ἀγῶνες καί τά βάσανα πού ὑπέφεραν αὐτοί οἱ Ἅγιοι πάνω στή γῆ γιά τήν δόξα Του.

Καί ἔτσι μέ τήν δύναμι αὐτῶν τῶν πραγμάτων νά ζητήσῃς ἀπό τήν Μεγαλειότητά του ἐκεῖνο πού χρειάζεσαι. 

Ὁ ἄλλος εἶναι νά προστρέξης σέ αὐτά τά ἴδια τά πνεύματα τῶν Ἀγγέλων καί τῶν Ἁγίων, διότι ἐκεῖνα ἐπιθυμοῦν ὄχι μόνο τήν ἐπίγεια σωτηρία μας καί τελειότητα, ἀλλά καί τήν δόξα μας στούς οὐρανούς καί νά ζητήσῃς νά σέ βοηθήσουν ἐναντίον ὅλων τῶν κακιῶν τῶν ἐχθρῶν σου καί νά σέ προστατέψουν ἀκόμη κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου σου. 

Σκέψου καμμία φορά καί τίς πολλές καί ἐξαιρετικές χάριτες πού δέχθηκαν ἀπό τόν Θεό αὐτοί οἱ Ἅγιοι τοῦ οὐρανοῦ, διεγείροντας καί ἀνάβοντας μέσα σου μία δυνατή χαρά καί ἀγάπη γι᾿ αὐτούς, γιατί εἶναι πλουτισμένοι μέ τόσα ὑπερφυσικά χαρίσματα τά ὁποῖα νά τά ὑπολογίζῃς σάν νά εἶναι δικά σου. 

Μάλιστα, ἄν εἶναι δυνατόν νά χαίρεσαι περισσότερο γιατί τά ἔχουν αὐτοί καί ὄχι ἐσύ, διότι αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι αἰνετός καί εὐλογημένος. 

Καί γιά νά κάνῃς αὐτή τήν ἄσκησι μέ εὐκολία καί τάξι, διαίρεσε τά τάγματα τῶν Ἁγίων τῆς ἡμέρας μέ τήν ἑξῆς τάξι: 

Τήν Δευτέρα νά παρακαλῇς τά ἐννέα Τάγματα τῶν Ἀγγέλων.

Τήν Τρίτη τόν Τίμιο Πρόδρομο.

Τήν Τετάρτη τούς Πατριάρχας καί Προφήτας.

Τήν Πέμπτη τούς Ἀποστόλους. 

Τήν Παρασκευή τούς Μάρτυρες. 

Τό Σάββατο τούς Ἱεράρχες μέ τούς ἄλλους Ἁγίους. 

Τήν Κυριακή τίς Παρθένες μέ τίς ἄλλες Ἁγίες.

Ἀλλά καθημερινά μήν σταματήσῃς νά προστρέχῃς στήν Θεοτόκο, τήν Βασίλισσα ὅλων τῶν Ἁγίων, στόν Ἄγγελο τόν φύλακά σου, στόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ καί σέ ὅλους τούς Ἁγίους τούς συνηγόρους καί βοηθούς σου. 

Νά παρακαλῇς καθημερινά τήν Ἀειπάρθενο Μαρία, τόν Υἱό της, τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί τόν οὐράνιο Πατέρα Του, γιά νά σέ ἀξιώσουν τῆς χάριτος αὐτῆς· δηλαδή γιά νά σοῦ δώσουν γιά κύριο καί καθολικό σου συνήγορο καί ὑπερασπιστῆ τόν δίκαιο Ἰωσήφ τόν μνήστορα. 

Καί κατόπιν πρόστρεχε σέ αὐτόν τόν ἴδιο τόν Ἰωσήφ μέ δεήσεις καί θάρρος γιά νά σέ δεχθῇ στήν προστασία του. 

Διότι ἀναρίθμητες ἦταν οἱ εὐεργεσίες πού δέχθηκαν ἀπό αὐτόν ἐκεῖνοι πού τόν εἶχαν σέ εὐλάβεια καί πρόστρεξαν σ᾿ αὐτόν, ὄχι μόνον ὅταν εἶχαν πνευματικές ἀνάγκες, ἀλλά καί ὑλικές, καί ἰδιαίτερα νά τούς καθοδηγῇ πῶς πρέπει νά προσεύχωνται καί νά μελετοῦν σωστά. 

Γιατί ἄν τούς ἄλλους Ἁγίους τούς ἀγαπᾷ ὁ Θεός ἐπειδή τόν τίμησαν καί ὑποτάγησαν σ᾿ αὐτόν, πόσο περισσότερο πρέπει νά πιστεύουμε ὅτι ἀγαπᾷ τόν ταπεινότατο αὐτόν καί ἅγιο; 

Καί πόσο ἰσχύουν οἱ παρακλήσεις του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ εἶχε τόση τιμή ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, ὅταν σωματικά ἦταν στή γῆ, πού θέλησε νά ὑποτάσσεται σ᾿ αὐτόν καί νά τόν ὑπακούει ὡς Πατέρα του, ὅπως ἀναφέρει τό ἱερό Εὐαγγέλιο:  

«Καί κατέβη μετ᾿ αὐτῶν καί ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ, καί ἦν ὑποτασσόμενος αὐτοῖς. Καί ἡ μήτηρ αὐτοῦ διετήρει πάντα τά ῥήματα ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (Λουκ. 2, 51), καί νά τόν ὑπηρετῇ σέ ὅ,τι ἦταν ἀνάγκη, ὅπως καθαρά ἀποδεικνύει στά Ἀσκητικά του ὁ Μέγας Βασίλειος; (128)

Κεφάλαιο ΝΒ´

Ἡ μελέτη τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου προξενεῖ διάφορες διαθέσεις καί θεοφιλῆ πάθη στήν καρδιά μας

Ἐκεῖνα πού εἶπα προηγουμένως γιά τὰ πάθη τοῦ Κυρίου, εἶναι γιά νά προσευχώμαστε καί νά τά μελετοῦμε καί γιά νά ζητήσουμε κατόπιν ἐκείνη τήν χάρι πού θέλουμε.

Τώρα ἐδῶ προσθέτω πώς μποροῦμε ἀπό τήν μελέτη αὐτῶν τῶν ἰδίων παθῶν νά προξενήσουμε στήν καρδιά μας διάφορες διαθέσεις καί ἅγια πάθη. 

Θέλοντας λοιπόν νά μελετήσῃς τήν Σταύρωσι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μπορεῖς νά σκεφθῇς τά νοήματα πού ἀκολουθοῦν:

Α΄. Ὅτι τήν ὥρα πού βρισκόταν ὁ Κύριός μας πάνω στό ὄρος τοῦ Γολγοθᾶ, μέ μανία τόν ξεγύμνωσε ἐκεῖνος ὁ λυσσασμένος λαός καί κατάσχισε τίς σάρκες Του, πού προηγουμένως ἦταν κολλημένες στά ροῦχα Του ἀπό τούς δ α ρ μ ο ύ ς.

Β´. Ὅτι πρίν ἀπό τόν Σταυρό ἀφαίρεσαν ἀπό τήν κεφαλή Του τό ἀκάνθινο στεφάνι, τό ὁποῖο, μετά τήν Σταύρωσι τοποθετώντας το πάνω του, ἔγινε αἰτία νέων πληγῶν.

Γ´. Ὅτι μέ τά κτυπήματα τῶν σφυριῶν καί τῶν καρφιῶν προσηλώθηκε πολύ σκληρά πάνω στό γυμνό καί κατάξηρο ξύλο τοῦ Σταυροῦ.

Δ´. Ὅτι ἐπειδή δέν ἔφθαναν τά Θεῖα Του μέλη γιά νά τόν σταυρώσουν, τά ἅπλωσαν μέ τόση βία ἐκεῖνοι οἱ αἱμοβόροι στρατιῶτες, ὥστε βγῆκαν ἀπό τήν θέσι τούς ὅλα τά κόκκαλα, καί μποροῦσαν ἕνα ἕνα νά μετρηθοῦν, ὅπως ἀναφέρει καί ὁ ψαλμῳδός ἐκεῖνο τό χωρίο: “Ἀπαρίθμησαν ὅλα τά ὁστᾶ μου”, «ἐξηρίθμησαν πάντα τά ὀστᾶ μου, αὐτοί δέ κατενόησαν καί ἐπεῖδόν με» (Ψαλμός 21, 18).

Ε´. Ὅτι τήν ὥρα πού τόν κρεμοῦσαν στό ξερό ξύλο, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά στηριχθῇ ἀπό πουθενά ἀλλοῦ παρά μόνον ἀπό τά καρφιά, ἀναγκαστικά μέ τό βάρος τοῦ σώματος ἄνοιγαν περισσότερο οἱ πανάγιες πληγές καί ἀπό αὐτό αἰσθανόταν ὁ γλυκύτατος Ἰησοῦς μας πόνους δριμύτατους στήν καρδιά Του.

Ἔτσι ἀπό αὐτές ἀπό ἄλλες παρόμοιες μελέτες, ἄν θέλῃς, μπορῇς νά προξενήσῃς στόν ἑαυτό σου διάθεσι καί πάθος ἀγάπης γιά τόν Θεό σου, φρόντισε, τότε, ἀπό τήν γνῶσι τῶν παρόμοιων παθῶν νά περάσῃς στήν μεγαλύτερη γνῶσι τῆς ἄπειρης ἀγαθότητος τοῦ Κυρίου σου καί τῆς ἀγάπης Του πρός ἐσένα.

Καί ὅταν αὐξηθῇ αὐτή ἡ γνῶσις μέσα σου, θά αὐξηθῇ καί ἡ ἀγάπη πρός τόν Κύριόν σου.

Γιά νά δεχθῇς λοιπόν στήν καρδιά σου πόνο, λύπη καί συντριβή, διότι μέ τίς ἁμαρτίες σου λύπησες τόσες φορές τόν Θεό σου καί μέ τόση μεγάλη ἀχαριστία, σκέψου αὐτήν τήν ἄπειρη ἀγαθότητα καί ἀγάπη πού σοῦ ἔδειξε ὁ Κύριος τῶν πάντων, ὁ ὁποῖος ἔπαθε καί ὑπέφερε τόσο πολύ γιά τίς παρανομίες σου.

Γιά νά παρακινηθῇς στήν ἐλπίδα, σκέψου ὅτι ἕνας Κύριος μεγάλος καί ὑψηλός ἔφθασε στό σημεῖο νά ταλαιπωρηθῇ τόσο πολύ, γιά νά ἐξαλείψη τήν ἁμαρτία σου, γιά νά σέ ἐλευθερώσῃ ἀπό τά δεσμά τοῦ δαίμονα καί ἀπό τά μερικά σου σφάλματα καί γιά νά ἐξιλεώσῃ τόν αἰώνιο Πατέρα σου καί γιά νά σοῦ δώσῃ θάρρος ὥστε σέ κάθε σου ἀνάγκη σ᾿ Αὐτόν νά προστρέχῃς.

Γιά νά παρακινηθῇς στή χαρά, ἀπό τά βάσανά Του πέρασε στά ἀποτελέσματα τῶν βασάνων Του. 

Μέ ἄλλα λόγια σκέψου ὅτι μέ ἐκεῖνα τά βάσανα καθαρίζει τίς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου. 

Ἐξευμενίζει τήν ὀργή τοῦ Πατέρα Του. 

Σ υ γ χ ύ ζ ε ι τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους. 

Θανατώνει τόν θάνατο. 

Μέ τίς ψυχές τῶν ἁγίων ἀναπληρώνει τόν τόπο τῶν ἐκπεσόντων Ἀγγέλων καί προξενεῖ χαρά στόν Ἄναρχο Πατέρα Του καί στό Ὁμοούσιο Πνεῦμα Του, κερδίζοντας τήν Παρθένο Μαρία καί ὅλη τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία στούς οὐρανούς καί τήν στρατευόμενη Ἐκκλησία στή γῆ.

Γιά νά μισήσῃς τίς ἁμαρτίες σου, νά χρησιμοποιήσῃς ὅλους τούς λογισμούς πού θά μελετήσῃς γιά τό σκοπό μόνον αὐτό.

Δηλαδή, σκέψου ὅτι ὁ Κύριός μας δέν ἔπαθε γιά ἄλλο σκοπό, παρά μόνο γιά νά σέ κάνῃ νά μισήσῃς τίς ἁμαρτίες καί τίς κακές σου ἐπιθυμίες· καί μάλιστα τήν ἐπιθυμία ἐκείνη πού σέ κυριεύει περισσότερο καί εἶναι ἀντίθετη στήν μεγαλειότητα τοῦ Θεοῦ.

Γιά νά ἔλθῃς σέ ἔκπληξι καί θαυμασμό, σκέψου ποιό πρᾶγμα μπορεῖ νά εἶναι μεγαλύτερο ἀπό αὐτό.

Δηλαδή νά βλέπῃς τόν Ποιητή τοῦ παντός, πού χορηγεῖ τήν ζωή σέ ὅλα, νά καταδικάζεται σέ θάνατο ἀπό τά κτίσματά Του.

Νά βλέπῃς καταπατημένη καί ξευτελισμένη τήν ὑπέρτατη μεγαλειότητα· καταδικασμένη τήν δικαιοσύνη· φτυμένη τήν ὡραιότητα· νά μισῆται ἡ ἀγάπη τοῦ Οὐράνιου Πατέρα.

Νά βλέπῃς ἐκεῖνο τό ἄκτιστο καί ἀπρόσιτο φῶς, νά καταντήσῃ στήν ἐξουσία τοῦ σκότους· ἡ αὐτοδόξα καί εὐδαιμονία νά θεωρῆται ἀτιμία καί καταφρόνησις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί νά φθάσῃ στήν μεγαλύτερη ταλαιπωρία.

Γιά νά λυπᾶσαι μαζί μέ τόν λυπημένο Κύριό σου, ἀφήνοντας τά ἐξωτερικά Του βάσανα, σκέψου ἄλλα ἀσυγκρίτως μεγαλύτερα πού τόν βασάνιζαν ἐσωτερικῶς. 

Γιατί, ἄν λυπᾶσαι γιά τά ἐξωτερικά, πολύ περισσότερο, θά εἶναι θαῦμα βέβαια, πῶς δέν σχίζεται ἡ καρδιά σου ἀπό τήν λύπη γιά τά ἐσωτερικά Του πάθη! 

Δηλαδή, ὅταν σκεφθῇς ὅτι ἡ ψυχή τοῦ Χριστοῦ, βλέποντας καθαρά τόν Θεό πάνω στή γῆ μέ ἐκείνη τήν λεγόμενη μακάρια ὅρασι, ὅπως τώρα τόν βλέπει στόν οὐρανό (129), καί τότε τόν γνώριζε ὡς ἀξιώτατο καί ἀνώτερο κάθε τιμῆς καί ὑπηρεσίας, γι᾿ αὐτό καί ἐπιθυμοῦσε ὅλα τά κτίσματα μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις νά τοῦ ἀποδίδουν τήν τιμή αὐτή. 

Ἔτσι βλέποντας τόν Θεό ἀντίθετα τώρα νά ἔχῃ προσβληθῇ τόσο ἄσχημα καί νά εἶναι βρισμένος ἀπό τά ἀμέτρητα σφάλματα καί τίς βδελυρές παρανομίες τοῦ κόσμου, ἀμέσως πληγωνόταν ἀπό ἀναρίθμητους πόνους καί βάσανα· αὐτά τά βάσανα τόσο περισσότερο τόν βασάνιζαν, ὅσο μεγαλύτερη ἦταν ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐπιθυμία του γιά νά τιμᾶται καί νά ὑπηρετῆται ἀπό ὅλους ἡ τόσο Ὕψιστη μεγαλειότητα. 

Καί λοιπόν, ὅπως δέν μπορεῖ κανείς νά καταλάβη τό μέγεθος αὐτῆς τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐπιθυμίας, ἔτσι κανείς δέν μπορεῖ νά καταλάβη πόσο σκληρή καί πόσο βαρειά ἦταν γι᾿ αὐτό αὐτή ἡ ἐσωτερική λύπη τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ.

Μαζί μέ αὐτά σκέψου ὅτι ἀγαπώντας ὁ Κύριος ὑπερβολικά ὅλα του τά κτίσματα, ἀναλογικά μέ τήν ἀγάπη του αὐτήν, λυπήθηκε ὑπερβολικά γιά ὅλες τίς ἁμαρτίες τους, γιά τίς ὁποῖες ἐπρόκειτο νά χωρισθοῦν ἀπό αὐτόν. 

Διότι γιά κάθε τους θανάσιμο ἁμάρτημα πού ἔκαναν καί πρόκειται νά κάνουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὅσοι γεννήθηκαν καί ὅσοι πρόκειται νά γεννηθοῦν, καί νά τό πῶ πιό ἁπλά, ὅσες φορές πρόκειται κάποιος νά ἁμαρτάνῃ, τόσες φορές καί χωρίζεται ἀπό τόν Κύριο, μέ τόν ὁποῖο μποροῦσε νά εἶναι ἑνωμένος μέ τήν ἀγάπη. 

Ὁ χωρισμός αὐτός τόσο σκληρότερος στάθηκε γιά τόν Ἰησοῦ, ἀπό τόν χωρισμό τῶν σωματικῶν μελῶν, ὅταν χωρισθοῦν καί βγοῦν ἀπό τόν φυσικό τους τόπο, ὅσο ἡ ψυχή, ὄντας πνεῦμα καθαρό, εἶναι εὐγενέστερη καί τελειότερη ἀπό τό σῶμα καί στή συνέχεια εἶναι πιό χωρητική τοῦ πόνου.

Ἀνάμεσα στά πάθη αὐτά τοῦ Κυρίου πού δοκίμασε γιά τά κτίσματα, αὐστηρότερο εἶναι ἐκεῖνο πού δοκίμασε γιά ὅλες τίς ἁμαρτίες τῶν κολασμένων, πού, μή μπορώντας νά ἑνωθοῦν μαζί Του, πρόκειται νά ὑποφέρουν ἀνεκδιήγητα αἰώνια βάσανα”.

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἐδῶ μᾶς συμβουλεύει πατρικά, κυρίως μέ τήν ταπείνωση καί πάντοτε μέσα ἀπό τήν πράξη μέ σοφά λόγια, ὡς ἑξῆς: «Καί ἄρχισε τό ἔργο, καί πολέμησε γιά νά νικήσῃς· καί βέβαια ἀπό αὐτά θά ἀποκτήσῃς τήν ὁλοκληρωτική ἐλπίδα στόν Θεό. 

Μέ τά τέσσερα αὐτά ὅπλα ὁπλίσου, ἀδελφέ μου, σάν ὁπλισμό πολύ ἀσφαλῆ καί ἀναγκαῖο, γιά νά γίνῃς νικητής σέ αὐτόν τόν ἀόρατο πόλεμο καί γιά νά λάβης τό στεφάνι

Καί αὐτά εἶναι: Τό α΄ νά μήν ἐμπιστεύεσαι ποτέ τόν ἑαυτόν σου, τό β΄ νά ἔχῃς πάντα ὅλο σου τό θάρρος καί τήν ἐλπίδα στό Θεό, τό γ΄ νά ἀγωνίζεσαι πάντα· καί τό δ΄ νά προσεύχεσαι».

Ἀδελφοί μου, ἐμεῖς ἄς ζητήσουμε νά ἐνδυναμωθοῦμε ἀπό τόν Ἴδιο τόν Κύριο, ἄς ἐνδυθοῦμε τήν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀντισταθοῦμε γιά νά δυνηθοῦμε κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη τῆς πονηρίας, νά ἀναδειχθοῦμε νικητές. 

Ἄς ἐργαστοῦμε μέσα ἀπό τήν ἰσχυρή δύναμη τοῦ Θεοῦ, γιά τήν κατάκτηση τῶν ἐπουρανίων ἀφθάρτων ἀγαθῶν, τῆς δικαιοσύνης, κι’ ἀκόμη αὐτῆς τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μέ τόν Ψαλμό τοῦ Δαυΐδ: «γώ δέ ἐν δικαιοσύνῃ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ Σου χ ο ρ τ α σ θ ή σ ο μ α ι ἐν τῷ ὀφθῆναι μοι τήν δόξαν Σου» (Ψαλμός 16, 15). 

Ἀμήν, γένοιτο!

Συνεχίζεται…

  • 127. «Ἀόρατος Πόλεμος» Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἀπόδοση στή νέα Ἑλληνική: Ἱερομόναχος Βενέδικτος. Ἔκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ἱερομονάχου, Νέα Σκήτη, Ἅγιον Ὄρος. http://users.uoa.gr https://www.imaik.gr
  • 128. Τά λόγια τοῦ Μεγάλου Βασιλείου εἶναι τά ἑξῆς: «Κατά τήν πρώτη του ἡλικία ὑποτασσόμενος στούς γονεῖς του, κάθε κόπο σωματικό ἐκτελοῦσε μέ πραότητα καί ὑπακοή. Γιατί ὄντας ἄνθρωποι δίκαιοι καί εὐσεβεῖς, φτωχοί ὅμως καί χωρίς νά ἔχουν τά ἀπαραίτητα (καί τό ἀποδεικνύει ἡ φάτνη ὡς τόπος τοῦ θείου τοκετοῦ), φυσικά ἐργάζονταν συνέχεια οἰκονομώντας γιά τόν ἑαυτό τους τά ἀπαραίτητα. Καί ὁ Ἰησοῦς ὑποτασσόμενος σ᾿ αὐτούς, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, ἔδειχνε ὅτι στούς κόπους ἔδειχνε τήν ἀπαραίτητη ὑπακοή.
  • 129. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι ὅταν βρίσκονταν στή γῆ ἀξιώθηκαν νά βλέπουν ἀμυδρά τόν Θεό καί σάν σέ καθρέφτη καί αἰνιγματικά, ὅπως λέγει καί ὁ Παῦλος, «βλέπομεν γάρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δέ πρόσωπον πρός πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δέ ἐπιγνώσομαι καθώς καί ἐπεγνώσθην» (Α´ Κορ. 13, 12), ἀνερχόμενοι ὅμως στούς οὐρανούς καί γινόμενοι μακάριοι, βλέπουν τόν Θεό πρόσωπο πρός πρόσωπο, δηλαδή ἀμέσως καί καθαρά, ὅπως τό λέγει καί αὐτό ὁ Παῦλος. Ἡ ψυχή ὅμως τοῦ Χριστοῦ, ὄντας ἑνωμένη καθ᾿ ὑπόστασι μέ τόν Θεό Λόγο καί ἔχοντας τήν Θεότητα ἀπό αὐτήν τήν ἄκρα σύλληψί Του, ὅπως διδάσκουν οἱ ἱεροί θεολόγοι, εἶχε στή συνέχεια καί αὐτή τήν ἀπόλυτη θέα ἀπό αὐτήν τήν πρώτη ἕνωσι. Καί ἐνῷ ἀκόμη ὁ Χριστός ἦταν πάνω στή, γῆ ἔβλεπε μέ τόν νοῦ Του καθαρά καί ἄμεσα τόν Θεό, στήν μακάρια θέα τοῦ ὁποίου πάντοτε ἐντρυφοῦσε καί αἰσθανόταν ἀγαλλίαση, ἀκόμη κι’ ὅταν βρισκόταν σ᾿ αὐτά τά πολυώδυνα πάθη τοῦ Σταυροῦ, τά ὁποῖα αἰσθανόταν μόνον κατά τήν ἀνθρώπινη αἴσθησί Του. Αὐτή ἡ μακαρία θέα τοῦ Χριστοῦ συμπεραίνεται καί ἀπό πολλά ἄλλα, ἰδιαιτέρως ὅμως ἀπό τό ρητό· “Κανένας δέν ἀνέβηκε στόν οὐρανό, παρά μόνον ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου πού βρίσκεται στόν οὐρανό”, «καί οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν εἰ μή ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ» (Ἰωάν. 3, 13), τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι ὁ Χριστός ἦταν στόν οὐρανό μέ αὐτή τήν μακάρια ὅρασι, πού δίνεται στόν οὐρανό. Γιατί οἱ θεολόγοι λέγουν ὅτι ἡ ψυχή τοῦ Χριστοῦ εἶχε τρεῖς γνώσεις· αὐτήν τήν μακάρια, ὅπως εἴπαμε, τήν Θεόπνευστη, πού εἶχαν καί οἱ Προφῆτες, μέ τήν ὁποία ὁ Χριστός γνώριζε καί τίς κρυφές σκέψεις τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἀναφέρεται· “Καί δέ χρειαζόταν νά τόν πληροφορήσῃ κανείς γιά ἕναν ἄνθρωπο, διότι αὐτός ἤξερε καλά τί εἶχε ὁ καθένας μέσα του”, «καί ὅτι οὐ χρείαν εἶχεν ἵνα τις μαρτυρήσῃ περί τοῦ ἀνθρώπου· αὐτός γάρ ἐγίνωσκε τί ἦν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ» (Ἰωάν. 2, 25)· καί τήν ἐπίκτητη, δηλαδή, τήν φυσική φιλοσοφία τῶν ὄντων, ἡ ὁποία ἦταν βέβαια στήν ψυχή τοῦ Χριστοῦ ἐγκεχυμένη, ὅπως ἦταν καί στόν Σολομώντα, ὡς πρός τήν φύσι της ὅμως καί τήν ὑπόστασί της εἶναι καί λέγεται ἐπίκτητη, γιατί ἀποκτᾶται μέ πόνο καί μάθησι.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra