Γράφει ο “Παρακαταθικός”

Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως εξέφρασε την αντορθόδοξη και αντιπατερική θέση ότι κληρικοί παντός βαθμού δηλητηρίασαν τους πιστούς με την (Ιεροκανονική, Αγιοπατερική και Πατροπαράδοτη) Αποτείχιση και γκρέμισαν τις συνειδήσεις τους

Την 5η Ιουνίου δημοσιεύθηκε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου (Κουκουρίδη) σε εκκλησιαστικό μέσο.

Οι ερωτήσεις έδιναν κυριολεκτικά «πάσα» στον Μητροπολίτη και εκείνος εξέφρασε για άλλη μια φορά αντιπατερικές και αντορθόδοξες θέσεις, μνημεία θεολογικής συγχύσεως και μεταπατερικότητας.

Παραθέτουμε μόνο δύο ερωταπαντήσεις για την οικονομία του χώρου. Ολόκληρη την συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

«Έχετε εκφράσει επανειλημμένα την άποψη ότι η Εκκλησία δεν πρέπει να εμπλέκεται στα κομματικά παιχνίδια, ούτε να εργαλειοποιείται από πολιτικούς σχηματισμούς. Πόσο δύσκολο είναι να κρατηθούν καθαρές αυτές οι γραμμές, ειδικά σε μια επαρχία όπου οι τοπικές ισορροπίες είναι πολύ στενές;

Στην επαρχία πράγματι είναι δύσκολο, επειδή όλοι θέλουν τους εκπροσώπους της Εκκλησίας «με το μέρος τους». Εμείς ξέρουμε πόσο εύκολο είναι να διχάσουμε, αλλά γνωρίζουμε και πόσο εθνικά καταστροφικό είναι. Οπότε, όπου με προσκαλούν, πηγαίνω. Και παντού ο λόγος μου είναι ενωτικός για τα συμφέροντα των χριστιανών και όχι μόνο. Οι Εβρίτες το γνωρίζουν, επειδή με βλέπουν καθημερινά μαζί τους. Οχι πάντα να ταυτίζομαι με τις αγωνίες τους, αλλά οπωσδήποτε να τις συμμερίζομαι ή να προσπαθώ να τις διαμορφώσω καλύτερα. Για το πώς εκλαμβάνεται αυτή μου η ποιμαντική, από «τιμητές» εκτός του Εβρου, δεν πολυσκοτίζομαι, «ο Θεός και η ψυχή τους»!

Η Μητρόπολή σας διατηρεί μια εξαιρετικά ζωντανή σχέση με τη νεολαία (μέσα από το πανεπιστήμιο, τις κατασκηνώσεις, τις υποτροφίες). Ωστόσο, πολλοί νέοι σήμερα δηλώνουν «πιστεύω στον Θεό, αλλά όχι στην Εκκλησία ως θεσμό». Τι φταίει για αυτή την καχυποψία; Εχει μερίδιο ευθύνης η ίδια η Εκκλησία και ο τρόπος που μιλάει στους νέους;

Βεβαίως έχουμε τεράστια ευθύνη που σήμερα οι ορθόδοξοι Ελληνες έχουν ελαττωματικό εκκλησιολογικό φρόνημα. Θυμάστε από την Ιστορία ότι οι Πατέρες μας, πιο πολύ και από το δόγμα, αγωνιούσαν και πάλευαν για την ενότητα του σώματος της Εκκλησίας. Ενότητα που μόνο όταν υπάρχει ορθοτομεί. Η προτεσταντική αντίληψη που έφεραν κάποτε οι εκκλησιαστικές οργανώσεις, αλλά και στη συνέχεια, όταν η ίδια αντίληψη ντύθηκε με αγιορείτικο μανδύα, καλλιεργεί μέχρι και σήμερα το σκληρότερο αντιεκκλησιαστικό πνεύμα στις ψυχές των χριστιανών μας. Λες και υπάρχει Χριστός έξω από την Εκκλησία, λες και είναι Ορθοδοξία ο αντι-κληρικαλισμός. Ετσι, οι πιστοί σήμερα μετεωρίζονται από καχυποψίες, ενώ από τα μάτια τους ξεχειλίζει η αμφισβήτηση.

Το τραγικότερο, προσπαθούν να ζήσουν τον Χριστό ως ανένταχτες πνευματικές μονάδες και ξεκρέμαστες, φοβισμένα πρόβατα χωρίς ποιμένα, διστακτικά διακείμενοι απέναντι στη σωστική μάντρα της Εκκλησίας, «ούτε μέσα, αλλά ούτε και έξω». Λες και μπορεί να υπάρξει μεμονωμένη και προσωπική σωτηρία. Βέβαια, με λυπεί που πίσω από αυτούς τους πιστούς «κρύβονται» παντός βαθμού κληρικοί, που κακοέσπειραν μέσα τους τον «γεροντισμό», τους δηλητηρίασαν με την (σ.σ. Ιεροκανονική και Αγιοπατερική) «αποτείχιση», γκρέμισαν τις συνειδήσεις τους, πρόδωσαν την εμπιστοσύνη τους στην Εκκλησία και τους πέταξαν σε φοβική καταθλιπτική απομόνωση, χωρίς στηρίγματα, χωρίς χαρά και ελπίδα. Θυμάμαι παλαιό Ιεράρχη που έλεγε «θα δώσουν λόγο στον Θεό εκείνοι που χώρισαν την ευσέβεια από την Ιεροσύνη»».

Καθώς φαίνεται η «σκασίλα» (sic) του Πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίου για το σχίσμα με το Πατριαρχείο Μόσχας εξαπλώνεται με ταχύτητα ιογενούς λοίμωξης. Ένας Αρχιερέας που δεν προβληματίζεται για την θεολογική κριτική που του ασκείται, εκφράζει την αντιπατερική και αντορθόδοξη θέση πως η Ιεροκανονική, Αγιοπαράδοτη και Πατροπαράδοτη Αποτείχιση (Διακοπή μνημόνευσης) δηλητηριάζει τους πιστούς. Η εφαρμογή δηλαδή των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας (31^ος Ἀποστολικός Κανών, 15^ος Κανών Πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου (861)) δηλητηριάζει τους πιστούς. Εάν αυτό δεν είναι αίρεση, τι μπορεί να είναι;

Το εξαιρετικό κείμενο της Σύναξης Ορθοδόξων Μοναχών και Κληρικών με τίτλο «Διακήρυξη αφύπνισης και αντίστασης: Από την αίρεση του Κολυμπαρίου στο Ουκρανικό σχίσμα και στην «Ένωση των Εκκλησιών»» υπογραμμίζει ότι σχετικά με την αίρεση έχουμε οδηγούς τον 31ο Αποστολικό Κανόνα και τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου του Μ. Φωτίου:

«Σχετικά μέ τήν αἵρεση λοιπόν καί τούς αἱρετικούς ὅλων τῶν ἐποχῶν, στούς ὁποίους περιλαμβάνονται καί οἱ ἀρχαῖοι Μονοφυσίτες (Κόπτες, Ἀρμένιοι, Αἰθίοπες, Συροϊακωβίτες κ.ἄ.) καί οἱ νεώτεροι Παπικοί καί Προτεστάντες, ἡ Ἐκκλησία τούς ἔχει καταδικάσει συνοδικά καί ἀναθεματίσει, πολύ περισσότερο καί τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καταδικασμένη στίς δοξασίες της ἀπό παλαιές συνόδους καί Πατέρες καί ἀπό συγχρόνους Ἁγίους. Σχετικά λοιπόν μέ τήν αἵρεση ὁδηγούς ἔχουμε τόν 31^ο Ἀποστολικό Κανόνα καί τόν 15^ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ Μ. Φωτίου (861).Ὁ Ἀποστολικός Κανόνας ἀπαγορεύει στούς ἱερεῖς νά χωρίζονται ἀπό τόν ἐπίσκοπο καί νά λειτουργοῦν ἀνεξάρτητα σέ δικά τους θυσιαστήρια, σέ δικούς τους ναούς, ἐκτός καί ἄν ὁ ἐπίσκοπος χωλαίνει στήν εὐσέβεια καί στήν δικαιοσύνη, ἄν εἶναι αἱρετικός καί ἄδικος. Τότε μπορεῖ ὁ ἱερεύς νά διακόψει κάθε σχέση καί κοινωνία μαζί του καί φυσικά τήν μνημόνευσή του στίς ἱερές ἀκολουθίες.Συμπληρωματικά ὁ 15^οςΚανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας διευκρινίζει ὅτι ἡ διακοπή τῆς μνημόνευσης τοῦ ἐπισκόπου, ὅταν δημόσια κηρύσσει κάποια αἵρεση καταδικασμένη ἀπό συνόδους καί Πατέρες, γίνεται καί πρίν ἀπό τήν συνοδική καταδίκη του, πρίν νά ἀποφασίσει δηλαδή κάποια σύνοδος ἄν εἶναι αἱρετικός. Τό σημαντικό ἐπίσης αὐτοῦ τοῦ Κανόνος βρίσκεται καί εἰς τό ὅτι ὁρίζει πώς οἱ κληρικοί ὅλων τῶν βαθμῶν καί ἀξιωμάτων, πρεσβύτεροι, ἐπίσκοποι καί μητροπολῖτες, πού διακόπτουν τήν μνημόνευση τῶν προεστώτων, πού ἀποτειχίζονται δηλαδή, ὄχι μόνον δέν πρέπει νά τιμωροῦνται, ἀλλά πρέπει καί νά τιμῶνται, διότι δέν κατέκριναν ἐπισκόπους, ἀλλά ψευδεπισκόπους καί ψευδοδιδασκάλους, καί διότι δέν θίγουν μέ σχίσμα τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά ἐλευθερώνουν, γλυτώνουν τήν Ἐκκλησία ἀπό τίς διαιρέσεις καί τά σχίσματα».

31^ος Ἀποστολικός Κανών: «Εἴ τις Πρεσβύτερος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου, χωρίς συναγάγει, καί θυσιαστήριον ἕτερον πήξει, μηδέν κατεγνωκώς τοῦ Ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καί δικαιοσύνῃ, καθαιρείσθω, ὡς φίλαρχος. Τύραννος γάρ ἐστιν· ὡσαύτως δέ καί οἱ λοιποί Κληρικοί, καί ὅσοι ἄν αὐτῷ προσθῶνται, οἱ δέ λαϊκοί ἀφοριζέσθωσαν. Ταῦτα δέ μετά μίαν, καί δευτέραν, καί τρίτην παράκλησιν τοῦ Ἐπισκόπου, γινέσθω».

15^ος Κανών Πρωτοδευτέρας: «Τά ὁρισθέντα περί Πρεσβυτέρων καί Ἐπισκόπων καί Μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον ἐπί Πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε εἴ τις Πρεσβύτερος ἤ Ἐπίσκοπος, ἤ Μητροπολίτης τολμήσοι ἀποστῆναι τῆς πρός τόν οἰκεῖον Πατριάρχην κοινωνίας, καί μή ἀναφέροι τό ὄνομα αὐτοῦ, κατά τό ὡρισμένον καί τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ Μυσταγωγίᾳ, ἀλλά πρό ἐμφανείας συνοδικῆς καί τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως, σχίσμα ποιήσοι· τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καί ταῦτα μέν ἐσφράγισταί τε καί ὥρισται περί τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων, καί σχίσμα ποιούντων, καί τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γάρ δι᾽ αἴρεσίν τινα παρά τῶν ἁγίων Συνόδων, ἤ Πατέρων, κατεγνωσμένην, τῆς πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτούς διαστέλλοντες, ἐκείνου δηλονότι τήν αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττοντος, καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾽ Ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι».

Πλήθος Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων έχουν ακολουθήσει τον ομολογιακό και θεάρεστο δρόμο της Ιεροκανονικής Αποτείχισης (Διακοπής μνημοσύνου).

Πρόσφατα, κατά τη δεκαετία του 1970, το Άγιο Όρος, στηριζόμενο στους Ιερούς Κανόνες, τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και την Ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αντιστάθηκε σθεναρά στις αντορθόδοξες και αντιπατερικές ενέργειες του οικουμενιστή Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα και προχώρησε σε πολυετή διακοπή της μνημόνευσής του κατά τα έτη 1969 έως 1972.

Ακολούθως, πολλές Ιερές Μονές του Αγίου Όρους διέκοψαν την μνημόνευση και του επόμενου Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου, καθώς είχε δηλώσει ότι θα ακολουθήσει τα χνάρια του προκατόχου του, Αθηναγόρα.

Κάθε άλλο σχόλιο θεωρούμε πως είναι εκ του περισσού…

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ: Από την αίρεση του Κολυμπαρίου στο Ουκρανικό σχίσμα και στην “Ένωση των Εκκλησιών”
– π. Θεόδωρος Ζήσης: Δεν είναι σχίσμα η Αποτείχιση (όλο το βιβλίο)
– Μετάφραση 15ου Κανόνα Α’-Β’ Συνόδου
– Άγιο Όρος: Ιεροκανονική Αποτείχιση από τους αιρετίζοντες Πατριάρχες Κων/πόλεως (1969-2020)
– Γέροντας Γαβριήλ: Αιρετικός αυτός που ισχυρίζεται ότι «όποιος κόβει το Μνημόσυνο είναι σχισματικός και εκτός της Εκκλησίας»
– Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου πολεμεί το σχίσμα και είναι άξιος επαίνου