Χρησιμοποίηση της νεοελληνικής αντί της μητρικής γλώσσας του Ευαγγελίου και της Θ. Λατρείας, της αρχαίας εκκλησιαστικής γλώσσας, σε Ευχή της Εκκλησίας, επιθυμεί ο Δημητριάδος Ιγνάτιος (06/02/25, ΔΚΕΕ)

Την επιθυμία χρησιμοποίησης της νεοελληνικής αντί της αρχαίας εκκλησιαστικής γλώσσας (της μητρικής γλώσσας του Ευαγγελίου και της Θ. Λατρείας) σε ευχή της Εκκλησίας, λόγω μη κατανόησης, εξέφρασε ο γνωστός για τις μεταπατερικές του θέσεις και πρακτικές Δημητριάδος Ιγνάτιος, στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΔΚΕΕ, 06/02/25).

Παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου και Ιεραρχών δήλωσε ότι επιζητεί μία «παράδοση» που «δεν μένει πίσω αλλά προχωράει μπροστά» (;), επιχειρώντας να φέρει έμμεσα στο προσκήνιο το μη υπαρκτό για όλους τους Αγίους και την επίσημη Εκκλησία θέμα των μεταφράσεων των λειτουργικών κειμένων.

Ο Δημητριάδος Ιγνάτιος εκφραστής των μεταπατερικών προθέσεων (06/02/25, ΔΚΕΕ)

Την 6η Φεβρουαρίου, κατά τον εορτασμό της μνήμης του Μεγάλου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, στο Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη, κατά την ημέρα αυτή, σύσκεψη των μελών της Ι. Συνόδου με τους καθηγητές και τους λοιπούς διδάσκοντες των Θεολογικές Σχολών [1].

Της συσκέψεως προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος. Θέμα της φετινής συσκέψεως ήταν: «Δεικνύναι, αλλά και λέγειν: Σκέψεις για την αναγκαιότητα μιας στοχαστικής μαρτυρίας της Θεανδρικότητας με αφορμή την εικονοφιλία του Αγίου Φωτίου» και εισηγητής ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Χαράλαμπος Βέντης.

Κατά τη διάρκεια της εισήγησης του κ. Βέντη, ο Δημητριάδος Ιγνάτιος έλαβε το λόγο εκφράζοντας τις μεταπατερικές του θέσεις (βίντεο [2]):

[01:29:11] Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος:

«Και θέλω πραγματικά να αναρωτηθούμε. Τελικά θέλουμε όντως η Παράδοσή μας να είναι και με ανανέωση ταυτόχρονα;

Και θα φέρω ένα πολύ απλό παράδειγμα. Έχουμε παραλάβει μία γλώσσα ιερή, αναμφίβολα. Τελούμε τα Μυστήρια και τις Ακολουθίες μας με μία γλώσσα που πολλές φορές υποχρεωνόμαστε να δίνουμε την μετάφραση για να κατανοούν οι άνθρωποι. Την παραλάβαμε, την διασώζουμε. Μπορείτε να μου εξηγήσετε την εμμονή;

Παραδείγματος χάριν, στην περίοδο του κόβιντ υιοθετήσαμε μία ευχή προσευχητική της Εκκλησίας να αναγιγνώσκεται σε όλες τις Ακολουθίες από έναν εξαίρετο συγγραφέα συνεπίσκοπό μας, πού όμως κι εμείς όταν την διαβάζαμε πολλές λέξεις δεν τις κατανοούσαμε. Αυτό είναι εμμονή στην Παράδοση; Είναι φόβος στην ανανέωση;

Τι θα στερούσε την Εκκλησία να υιοθετήσει μία ευχή, προσευχή, που να την καταλαβαίνει και ο τελευταίος πιστός μέσα στο Ναό όταν διαβάζεται για να αντιμετωπιστεί η πανδημία; Εδώ τί έχει γίνει; Έχουμε εμμονή που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε; Φοβόμαστε; Έχουμε φοβικό σύνδρομο; Τι θα πρέπει να γίνει; Γιατί είναι όλα πολύ όμορφα αυτά.

Στην πράξη, μπορείτε να μου δώσετε έναν οδηγό ώστε αύριο στην τοπική μου Εκκλησία να μπορέσω να νιώσω ότι έχω μία παράδοση που δεν μένει πίσω αλλά προχωράει μπροστά;»

Η μοναδικότητα της αρχαίας λειτουργικής γλώσσας και η αντιμεταφραστική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας

O Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης στο άρθρο «Πρέπει να μεταφρασθούν τα Λειτουργικά Κείμενα;» (από τα πρακτικά του Α’ Λειτουργικού Συνεδρίου, 27 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου 2002) αναδεικνύει τη μοναδικότητα της αρχαίας λειτουργικής γλώσσας, καθώς και την αντιμεταφραστική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας [3].

Ακολούθως παρατίθενται τα σχετικά αποσπάσματα του άρθρου που αποδομούν/συντρίβουν την αντιπατερική θέση του Δημητριάδος Ιγνατίου περί της χρήσης της νεοελληνικής γλώσσας (σε Ευχή της Εκκλησίας).

Στο πλαίσιο της «Λειτουργικής Αναγέννησης» το θέμα της μεταφράσεως ή μεταγλωττίσεως των λειτουργικών κειμένων

«1. Σύντομη παρουσίαση του προβλήματος

Ένα από τα βασικά θέματα που συζητούνται στα πλαίσια της ψευδε­πίγραφης και άγνωστης στην Ορθόδοξη Παράδοση «Λειτουργικής Αναγέννησης», […] είναι και το θέμα της μεταφράσεως ή μεταγλωττίσεως των λειτουργικών κειμένων στην καθομιλουμένη νεοελληνική γλώσσα.

[…] η κατ’ αρχήν παραδοσιακή και αυθόρμητη απόρριψη των μεταφράσεων, και εκ μέρους του εκκλησιαστικού πληρώματος, δεν είναι άλογη και αθεολόγητη, αλλά λογική και θεολογική^· έχει ισχυρότατο θεολογικό υπόβαθρο».

Μη υπαρκτό ποιμαντικό πρόβλημα για όλους τους Αγίους και την επίσημη Εκκλησία

«2. Δεν είναι υπαρκτό ποιμαντικό πρόβλημα. Τεχνητό, κατασκευασμένο, με εισαγόμενη προβληματική

Κανένας άγιος αλλά ούτε και η επίσημη εκκλησία σκέφτηκαν ποτέ ούτε αποφάσισαν να προβούν σε μετάφραση ή μεταγλώττιση των λειτουργικών κειμένων. Τώρα εμφανίσθηκε αυτό το ποιμαντικό πρόβλημα; Υπήρξαν και σε παλαιότερες εποχές παρόμοιες ανανεωτικές προσπάθειες, οι οποίες όμως αποκρούσθηκαν.

Και για να έλθουμε στην εποχή μας με την εμφάνιση τόσων χαρισματικών Γερόντων που ανέπαυσαν χιλιάδες ανθρώπων. Οι Γέροντες Πορφύριος, Ιάκωβος, Παΐσιος ουδέποτε είχαν λειτουργικούς ανανεωτικούς προβληματισμούς. Από τον αγιασμένο χώρο του Μοναχισμού και οι τρεις έκαναν υπακοή στην Εκκλησία, έπρατταν και δίδασκαν αυτό που διδάσκει και πράττει επί αιώνες η Εκκλησία. Η μεταγλώττιση είναι και μία πράξη ανυπακοής και υπερηφανείας. Δεν γνωρίζει η Εκκλησία τί πράττει επί αιώνες, θα της το μάθουν οι επίδοξοι ανανεωτές;»

Η μοναδικότητα της ελληνικής λειτουργικής γλώσσας. Θεολογική και εκκλησιαστική θεμελίωση

«5. Η μοναδικότητα της ελληνικής λειτουργικής γλώσσης. Θεολογική και εκκλησιαστική θεμελίωση

Η αντιμεταφραστική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μέχρι σήμερα ως προς την εκκλησιαστική γλώσσα και η δια των αιώνων εμμονή της Εκκλησίας να λατρεύει τον Θεό στην ίδια πάντοτε γλώσσα έχει αρίστη και καλά κατανοητή θεολογική και εκκλησιολογική θεμελίωση. […]

6. Λογική κατανόηση ή βιωματική μέθεξη;

Η χρήση της αρχαίας λειτουργικής γλώσσης αμετάβλητης και αναλλοίωτης επιβάλλεται να συνεχισθεί για σοβαρούς θεολογικούς και εκκλησιολογικούς λόγους μερικούς από τους οποίους αναπτύξαμε. Είναι γλώσσα την οποία διάλεξε ο ίδιος ο Θεός, αγιασμένη από την χρησιμοποίησή της από πλήθος Αγίων και φορτωμένη από την Χάρη του Θεού, ιεροπρεπής και υψηλή, πλούσια και πολύσημη σε έννοιες και νοήματα, ενώνει τους πιστούς όλων των εποχών σε αδιάσπαστη λειτουργική διαδοχή και συνέχεια, χαρακτηριζόμενη και από την αδιαίρετη ενότητα λόγου και μέλους, κειμένου και μουσικής».

Ένδειξη Νεοβαρλααμισμού η μετάφραση των λειτουργικών κειμένων

«Η κατανόηση όμως της Θείας Λατρείας δεν είναι συνάρτηση της λογικής, της διανοητικής κατανόησης των λεγομένων και πραττομένων, αλλά της βιωματικής εμπειρίας και συμμετοχής. […]

Όλα τα προτεινόμενα από τους θιασώτες της «Λειτουργικής Ανανεώσεως» μέτρα, για διευκόλυνση των πιστών να κατανοούν λογικά την Θεία Λατρεία, όπως η μετάφραση των λειτουργικών κειμένων, το χαμήλωμα των τέμπλων, η έκφωνος και όχι μυστική ανάγνωση των ευχών και πολλά άλλα δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τον μυσταγωγικό χαρακτήρα της Θείας Λατρείας και προσχωρούν στην νοοτροπία του Βαρλαάμ, αποτελούν ενδείξεις Νεοβαρλααμισμού».

Πατερικός δρόμος – Η αρμόζουσα λύση δεν είναι η μετάφραση

«8. Τι δέον γενέσθαι; Ο πατερικός δρόμος

Τα κείμενα της Θ. Λατρείας έχουν ιστορία αιώνων. Κατά την μακρά χρονική περίοδο που καλύπτουν, η Εκκλησία δι’ αγίων ανδρών έδωκε την αρμόζουσα λύση στο πρόβλημα της εκ μέρους των πιστών κατανοήσεώς τους. Και η λύση αυτή δεν είναι η μετάφραση, αλλά η ερμηνεία τους. Λειτουργικοί όροι, θεολογικά νοήματα, συμβολισμοί, πράξεις τελετουργικές, δομή ακολουθιών και πολλά άλλα, ακόμη και αν μεταφρασθούν τα κείμενα, θα εξακολουθήσουν να έχουν ανάγκη ερμηνείας. Η δυσκολία δεν βρίσκεται στις λέξεις αλλά στα νοήματα^. το νόημα των λέξεων πρέπει να ερμηνεύσουμε και να αποκαλύψουμε, και όχι να τις αντικαταστήσουμε με άλλες, οι οποίες επίσης θα έχουν ανάγκη ερμηνείας.

Αυτόν τον δρόμο μας υποδεικνύουν οι θεοφώτιστοι και θεοδίδακτοι Άγιοι Πατέρες, οι μεγάλοι και αληθινοί λειτουργιολόγοι […]».

Η αποστασία των σύγχρονων εκκλησιαστικών ταγών του συγκρητιστικού φρονήματος και των οικουμενιστικών πρακτικών της Νέας Εποχής, ξένων και αλλότριων προς την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση των Αγίων Πατέρων, προκαλεί την οργή του Ουρανού.

«Οἱ πλεῖστοι τῶν σημερινῶν ἀρχιερέων ἀδιαφοροῦν γιά τό θεῖον θέλημα καθολοκληρίαν. Δέν τούς μέλει περί τῶν προβάτων, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων. Ἀλλοίμονον! Οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ, πού κατήντησαν!…» (Όσιος π. Φιλόθεος Ζερβάκος [4]).

«… Πρίν ἐπιπέση τό τσεκούρι τῆς θείας δικαιοσύνης, γιά τίς ἁμαρτίες μας, διασώσατε τήν λογική ποίμνη σας, διασώσατε τήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί εἰρηνεύσατε αὐτήν· ἀποδιώξτε δέ ἀπό Αὐτήν κάθε ἐχθρό, κάθε καινοτόμο καί νεωτεριστή, ὁ ὁποῖος ἐναντιώνεται στίς Ἀποστολικές καί πατρικές παραδόσεις…» (Όσιος π. Φιλόθεος Ζερβάκος [5]).

• [1] https://www.iaath.gr
• [2] https://www.youtube.com
• [3] https://katanixi.gr
• [4] https://katanixi.gr
• [5] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Πρέπει να μεταφρασθούν τα Λειτουργικά Κείμενα;