Επικαιρότητα

Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

εικόνα άρθρου: Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Άρθρο της Πασχαλίδου Μαρίας

Μήπως αυτή η ανθρωπολογική στάση του χριστιανού και η Χριστοκεντρικότητα της ζωής του τον οδηγήσει στο στόχαστρο του νόμου;


Την 20η Νοεμβρίου του 2023 δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νόμος με αριθμό 5067, που στόχο έχει την εφαρμογή των διατάξεων του Κανονισμού (ΕΕ) 2021/ 784 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 29ης Απριλίου 2021, οι οποίοι κανονισμοί αναφέρονται στην πρόληψη της διάδοσης τρομοκρατικού περιεχομένου στο διαδίκτυο.

Ο Κανονισμός της ΕΕ 2021/784 και ο Ελληνικός νόμος 5067/2023

Ο εν λόγω νόμος ξεδιπλώνεται εμπρός μας με αναλυτικά περιεχόμενα και αναφορά σε άρθρα με συγκεκριμένη αρίθμηση. Καθορίζεται ο σκοπός και το αντικείμενο του, το πεδίο εφαρμογής και οι ορισμοί, οι εθνικές αρχές έκδοσης εντολών αφαίρεσης και ελέγχου διασυνοριακών εντολών αφαίρεσης τρομοκρατικού περιεχομένου, και άλλες αναλυτικότατες ρυθμίσεις, που φυσικά παραπέμπουν συνεχώς στον κανονισμό του 2021/ 784, γεγονός το οποίο είναι αναμενόμενο, επειδή το ελληνικό δίκαιο έχει εναρμονιστεί με το ευρωπαϊκό και οι οδηγίες και κανονισμοί θα πρέπει να έχουν εφαρμογή στο ελληνικό κράτος, ενσωματωμένες πλέον στο ελληνικό δίκαιο.

Ουσιαστικά λοιπόν, ο ν. 5067 είναι επαναπροσδιορισμός και προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα του ευρωπαϊκού κανονισμού 784. Θα πρέπει λοιπόν να δούμε λίγο πιο προσεκτικά το ευρωπαϊκό κείμενο που συζητά την πρόληψη της διάδοσης τρομοκρατικού περιεχομένου στο διαδίκτυο και έχει ως στόχο να διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία της ψηφιακής ενιαίας αγοράς σε μια ανοικτή και δημοκρατική κοινωνία, αντιμετωπίζοντας την κατάχρηση των υπηρεσιών φιλοξενίας για τρομοκρατικούς σκοπούς και συμβάλλοντας στη δημόσια ασφάλεια σε ολόκληρη την Ένωση. Θα ήθελε δηλαδή να αντιμετωπιστούν οι επικίνδυνες αναρτήσεις τρομοκρατικού περιεχομένου, περιγραφής πράξεων ποινικού δικαίου και καταχρηστικής χρήσης από τρίτους, ιστοσελίδων και χώρων του διαδικτύου με σκοπό την εκτέλεση παράνομων δραστηριοτήτων. 

Ο κανονισμός 784 δίνει την δυνατότητα υλοποίησης του αφήνοντας κάποια ελευθερία κίνησης, και ο Ελληνικός νόμος, 5067 ορίζει τους παρόχους υπηρεσιών φιλοξενίας σε νομικά και φυσικά πρόσωπα, ορίζει τις αρμόδιες εθνικές εισαγγελικές αρχές, το έργο τους και τα υποστηρικτικά όργανα, δηλαδή την Διεύθυνση Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας της Ελληνικής Αστυνομίας και την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων. Επίσης προβλέπει την τήρηση του μητρώου παρόχων υπηρεσιών φιλοξενίας καθώς και αρχείου εντολών αφαίρεσης, την θέσπιση αποτελεσματικών, αναλογικών και αποτρεπτικών κυρώσεων, και την παροχή εννόμου προστασίας στους παρόχους στους οποίους επιβάλλονται οι κυρώσεις των άρθρων 12 και 14.

Φυσικά και η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας στο διαδίκτυο αποτελεί και τον πρώτο λόγο ύπαρξης του νόμου. Οι τρομοκράτες κάνουν κατάχρηση του διαδικτύου, για να διαδώσουν τα μηνύματά τους, για να εκφοβίσουν, να ριζοσπαστικοποιήσουν, να στρατολογήσουν και να διευκολύνουν τη διεξαγωγή τρομοκρατικών επιθέσεων. Με την εφαρμογή του κανονισμού της ΕΕ ρυθμίζεται η πρόληψη της διάδοσης τρομοκρατικού περιεχομένου στο διαδίκτυο και διασφαλίζεται η ομαλή λειτουργία της ψηφιακής αγοράς σε μια ανοικτή και δημοκρατική κοινωνία, αντιμετωπίζοντας την κατάχρηση των υπηρεσιών φιλοξενίας για τρομοκρατικούς σκοπούς.

Η τρομοκρατία σύμφωνα με την οδηγία της ΕΕ με αριθμό 541 του 2017

Όμως τι ορίζεται ως τρομοκρατία στο νόμο; Θα ανατρέξουμε στην οδηγία της ΕΕ με αριθμό 541 του 2017, όπου προβλέπεται εξαντλητικός κατάλογος σοβαρών αδικημάτων τα οποία οι χώρες της ΕΕ στην εθνική τους νομοθεσία πρέπει να ταξινομούν ως τρομοκρατικά αδικήματα, όταν διαπράττονται ή υπάρχει απειλή διάπραξής τους για συγκεκριμένο τρομοκρατικό σκοπό. Οι τρομοκρατικοί σκοποί περιγράφονται ως οτιδήποτε από τα παρακάτω, σύμφωνα με την οδηγία:

  • Σοβαρός εκφοβισμός ενός πληθυσμού· 
  • Αθέμιτος εξαναγκασμός κυβέρνησης ή διεθνούς οργανισμού να εκτελέσει ή να παραλείψει οποιαδήποτε πράξη· 
  • Σοβαρή αποσταθεροποίηση ή καταστροφή των θεμελιωδών πολιτικών, συνταγματικών, οικονομικών ή κοινωνικών δομών μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού. 

Ο κατάλογος των τρομοκρατικών αδικημάτων, τα οποία οι χώρες της ΕΕ πρέπει να τιμωρούν ως ποινικά αδικήματα, ακόμη και όταν δεν έχει όντως διαπραχθεί τρομοκρατικό αδίκημα, επεκτείνεται, ώστε να καλύπτει τα εξής:

  • Αδικήματα σχετικά με τρομοκρατική ομάδα (δηλαδή την καθοδήγηση τέτοιας ομάδας ή την ενσυνείδητη συμμετοχή στις δραστηριότητές της), όταν τελούνται εκ προθέσεως, και 
  • Αδικήματα σχετικά με τρομοκρατικές δραστηριότητες. Αυτά συμπεριλαμβάνουν:
    • Τη διάδοση, είτε στο διαδίκτυο ή με συμβατικά μέσα, μηνύματος με πρόθεση την υποκίνηση σε τέλεση τρομοκρατικού αδικήματος, παραδείγματος χάριν με την εξύμνηση τρομοκρατικών πράξεων·
    • Την υποκίνηση και τη στρατολόγηση άλλου προσώπου για την τέλεση τρομοκρατικού αδικήματος·
    • Την παροχή ή την παρακολούθηση εκπαίδευσης για τρομοκρατικούς σκοπούς, παραδείγματος χάριν σχετικά με την κατασκευή ή τη χρήση εκρηκτικών, πυροβόλων όπλων ή επικίνδυνων ουσιών·
    • Τα ταξίδια εντός ή εκτός της ΕΕ ή προς την ΕΕ για τρομοκρατικούς σκοπούς, παραδείγματος χάριν με σκοπό τη συμμετοχή στις δραστηριότητες κάποιας τρομοκρατικής ομάδας ή την εκτέλεση τρομοκρατικής επίθεσης·
    • Την οργάνωση και τη διευκόλυνση τέτοιων ταξιδιών, συμπεριλαμβανομένης της υλικοτεχνική ή υλικής στήριξης, όπως την αγορά εισιτηρίων ή το σχεδιασμό διαδρομών·
    • Την παροχή ή τη συγκέντρωση κεφαλαίων με σκοπό να χρησιμοποιηθούν ή με επίγνωση του γεγονότος ότι θα χρησιμοποιηθούν για την τέλεση τρομοκρατικών αδικημάτων.

Ο Ευρωπαϊκός κανονισμός δηλαδή αποσκοπεί στην ταχεία αφαίρεση τρομοκρατικού περιεχομένου από το διαδίκτυο, θεσπίζοντας κανόνες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και έχει πεδίο εφαρμογής στους παρόχους υπηρεσιών φιλοξενίας. Συγχρόνως όμως δεν ξεκαθαρίζει τον ορισμό της τρομοκρατίας, ενώ αναφέρει πως: « Υλικό που διαδίδεται στο κοινό για εκπαιδευτικούς, δημοσιογραφικούς, καλλιτεχνικούς ή ερευνητικούς σκοπούς ή για την πρόληψη ή την καταπολέμηση της τρομοκρατίας δεν θεωρείται τρομοκρατικό περιεχόμενο», χωρίς να οριοθετεί με σαφήνεια το εκπαιδευτικό υλικό.

Σύντομη θεωρητική ανασκόπηση της έννοιας της τρομοκρατίας 

Ίσως θα ήταν σκόπιμο να παρατεθούν οι απόψεις κάποιων μελετητών οι οποίοι και διατύπωσαν δικό τους ορισμό για το θέμα της τρομοκρατίας, όπως η θεωρία των κυμάτων του Rappoport, που συνοψίζει την εξέλιξη της τρομοκρατίας σε τέσσερα κύματα: α) αναρχικό, β) αντιαποικιοκρατικό, γ) νέα αριστερά και δ) θρησκευτικό. Δε συμπεριλαμβάνει την ακροδεξιά τρομοκρατία σε ανεξάρτητο κύμα και θεωρεί ότι η αποτυχία ενός κύματος οδηγεί είτε στην επαναξιολόγησή του, είτε στην αντικατάστασή του από το επόμενο. Το πρώτο κύμα χρονολογείται στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης και διαρκεί έως το 1925 περίπου. Διατυπώνει έντονες αναρχικές ιδέες που περιλαμβάνονται σε κείμενα κυρίως Ρώσων αναρχικών-φιλοσόφων της εποχής (Μπακούνιν, Κροπότκιν κ.α.) και σταδιακά εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Στο δεύτερο κύμα, το οποίο ξεκινά μετά το 1920 και φτάνει έως το 1960 περίπου, ο όρος «τρομοκρατία» άλλαξε πολιτικό υπόβαθρο και περιέγραφε πλέον βίαιες πράξεις με έντονους αντιαποικιακούς συμβολισμούς. Το τρίτο κύμα, το οποίο διαρκεί από το 1960 έως και το 1995, πηγάζει από την ιδεολογική αντίδραση στον Πόλεμο του Βιετνάμ και μετέπειτα στον Ψυχρό Πόλεμο, ενώ εκφράζεται με δράσεις κυρίως ακροαριστερών τρομοκρατικών οργανώσεων σε ολόκληρο τον κόσμο. Τέλος, το τέταρτο κύμα ξεκινά με την θρησκευτική επανάσταση στο Ιράν το 1979 και αφορά το θρησκευτικό εξτρεμισμό, ο οποίος μας απασχολεί έως και σήμερα.

O Jenkins περιγράφει την τρομοκρατία ως «την υπολογισμένη χρήση της βίας για τη δημιουργία ενός γενικού κλίματος φόβου σε έναν πληθυσμό και ως εκ τούτου, για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου πολιτικού στόχου». Επίσης, συμπληρώνει ότι η τρομοκρατία έχει ασκηθεί από πολιτικές οργανώσεις με δεξιούς και αριστερούς στόχους, από εθνικιστικές και θρησκευτικές ομάδες, από επαναστάτες, ακόμη και από κρατικούς θεσμούς όπως στρατούς, υπηρεσίες πληροφοριών και την αστυνομία (Jenkins, 2020).

Η Μπόση -καθηγήτρια του ΠΑ.ΠΕΙ.- σημειώνει ότι η προσπάθεια οριοθέτησης της τρομοκρατίας συνιστά «ναρκοπέδιο» και τονίζει ότι «η τρομοκρατία ισχυροποιεί τις αρνητικές διαστάσεις του κράτους, καθώς επιτρέπει την ανάπτυξη μηχανισμών και δομών στην παρουσία των οποίων η εκάστοτε τρομοκρατική οργάνωση αντιτίθεται ιδεολογικά».

Κρίνεται σκόπιμο να αναφέρουμε και πώς αντιλαμβάνονται την έννοια της τρομοκρατίας εκείνοι που χαρακτηρίζονται από τα κράτη ως τρομοκράτες. Τις τελευταίες δεκαετίες, όλες σχεδόν οι χαρακτηριζόμενες ως τρομοκρατικές οργανώσεις δεν αποδέχονται αυτόν τον χαρακτηρισμό, αλλά αντίθετα θεωρούν τους εαυτούς τους μαχητές/επαναστάτες, οι οποίοι μάχονται και υπερασπίζονται τον καταπιεσμένο λαό. Αντίθετα, εκείνοι αποδίδουν αυτόν τον χαρακτηρισμό στις κυβερνήσεις, στο κοινωνικοπολιτικό σύστημα και στον καπιταλισμό, σημειώνοντας ότι αυτοί αποτελούν τους πραγματικούς τρομοκράτες.

Μέσα από αυτές τις ιδεολογικές ζυμώσεις φτάσαμε στις νέες εκφράσεις της τρομοκρατίας οι οποίες διαφέρουν από την «αυθεντικά πολιτική τρομοκρατία» των παλαιότερων δεκαετιών και διαχωρίζονται στις ακόλουθες κατηγορίες: α) ισλαμικός εξτρεμισμός, β) τρομοκρατία κατά παραγγελία, γ) τρομοκρατία του ενός θέματος, δ) νέο οργανωμένο έγκλημα και τρομοκρατική δραστηριότητα, ε) ηλεκτρονική τρομοκρατία στ) πυρηνική τρομοκρατία, ζ) χημική τρομοκρατία και η) βιολογική τρομοκρατία (οι τελευταίες τρεις μορφές εντάσσονται στην κατηγορία της τρομοκρατίας με τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής), όπως αναφέρει η κ. Μπόση. Επίσης, στην εποχή μας, ανακύπτουν συνεχώς νέα ζητήματα ασφαλείας, όπως η σύνδεση των τρομοκρατικών απειλών με τη μετανάστευση, η οποία, και ειδικά η αθρόα, αποτελεί σημαντικό πρόβλημα τόσο για τη χώρα μας όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη.  

Και φτάνοντας στο τέταρτο κύμα κατά τον Rapport, το οποίο και ουσιαστικά απασχολεί της Ευρώπη, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον ισλαμικό εξτρεμισμό που είναι μία επαναστατική θεοκρατική ιδεολογία, η οποία αποσκοπεί στην παγκόσμια επιβολή ενός συστήματος που θα βασίζεται στην ακριβή μετάφραση και εφαρμογή του κορανίου και της Σαρία. Σύμφωνα με τον Χαραλαμπόπουλο ο ισλαμικός εξτρεμισμός διαρθρώνεται ως εξής: 

α) Παραδοσιακός ισλαμικός εξτρεμισμός (π.χ. Χαμάς, Αδελφοί Μουσουλμάνοι). Αναφέρεται σε οργανώσεις οι οποίες ξεκίνησαν αρχικά ως εξτρεμιστικές, αλλά στη συνέχεια έγιναν κομμάτι της κοινωνίας, έλαβαν μέρος σε εκλογικές αναμετρήσεις και στην περίπτωση των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου πέτυχαν την εκλογική νίκη.

β) Διεθνώς οργανωμένος ισλαμισμός (π.χ. Αλ Κάιντα). Πρόκειται για μία οργάνωση που αναπτύσσει ένα παγκόσμιο δίκτυο δράσης, στην περίπτωση της Αλ Κάιντα υπό την καθοδήγηση του Οσάμα Μπιν Λάντεν, η οποία πραγματοποίησε χτυπήματα σε Μέση Ανατολή, Ασία, Αφρική, Ευρώπη και Η.Π.Α., με σημείο αναφοράς την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001.

γ) Ισλαμισμός της Αραβικής Άνοιξης (π.χ. ISIS). Αποτελεί τον Ισλαμισμό που είναι απόρροια της Αραβικής Άνοιξης, με κύριο στόχο τη δημιουργία ενός Χαλιφάτου (Κράτος), χωρίς γεωγραφικά όρια, κάτω από τη σκέπη του οποίου θα μπει όλος ο μουσουλμανικός κόσμος. Καλεί σε συστράτευση τους απανταχού Μουσουλμάνους και το σουνιτικό στοιχείο διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο. Κύριος εκφραστής είναι ο ISIS, στο όνομα του οποίου έχουν πραγματοποιηθεί πολλές αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή.

δ) Αυτοριζοσπαστικοποιημένος ισλαμισμός Λόγω αισθήματος αποκλεισμού και εύρεση διεξόδου σε ισλαμικά δίκτυα (π.χ. επιθέσεις ευρωπαίων μουσουλμάνων πολιτών σε ευρωπαϊκά κράτη).

Τοποθέτηση στο σήμερα

Το τελευταίο λοιπόν αυτό κύμα δεν χρησιμοποιεί τη θρησκεία με σκοπό τη δημιουργία κυρίαρχων κρατών που αναφέρονται στο διεθνές πρότυπο. Αντίθετα, η θρησκεία εντατικοποιείται και στοχεύει σε ένα Νέο Κόσμο. Από το 1979 -Ιρανική επανάσταση- πυροδοτήθηκαν επαναστάσεις στον αραβικό κόσμο, που φανέρωσαν την αδυναμία των δημοκρατικών κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων να περιορίσουν την δράση ομάδων, οι οποίες αναδεικνύουν το παράδοξο της συντήρησης της τρομοκρατίας από την δημοκρατία. Δεν σημαίνει βέβαια ότι η τρομοκρατία –πράξη εξολοκλήρου αντιδημοκρατική- εκδηλώνεται μόνο σε δημοκρατίες, αλλά ότι ασκεί μεγαλύτερη επίδραση σε δημοκρατικό περιβάλλον, εφόσον βέβαια επιτύχει τον εκφοβισμό του κοινού. Δημιουργείται γκρίζα ζώνη, λοιπόν, όταν ομάδες με ιδεολογικά ή θρησκευτικά κίνητρα απαιτούν την πλήρη αναδιοργάνωση των κοινωνικών δομών (από αναρχικές ομάδες) ή την επιβολή θεοκρατίας (από το Χαλιφάτο). Φαίνεται πως ο τελικός σκοπός είναι η διάλυση των πολιτειακών δομών και πως η ιδιοσυγκρασία των πράξεων περιέχει ως ένα βαθμό την βία στην πρακτική ορισμένων ιδεολογικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων.  

«Το Ισλάμ μπορεί να είναι η πιο γνωστή θρησκευτική κοινότητα του 4ου κύματος, όμως η χρήση αερίου στο σιδηρόδρομο του Τόκιο από Εβραίους τρομοκράτες, και ο βομβαρδισμός της Οκλαχόμα από Χριστιανούς, δείχνουν πως το Ισλάμ δεν έχει μονοπώλιο στη τρομοκρατία του 4ου κύματος. Μάλιστα, η χρήση αερίων άνοιξε το διάλογο για την εξέταση εκμετάλλευσης βιοχημικών όπλων», όπως αναφέρει ο Σταύρος Παπακυριαζής στο Power Politics. Ο ίδιος αναλυτής αναφέρεται στην αυτοπυροδότηση της θρησκευτικής τρομοκρατίας εξαιτίας της υιοθέτησης μεθόδων βομβιστικών αποστολών, που έχουν ως αποτέλεσμα δολοφονίες ηγετών – του Ινδού Πρωθυπουργού Rajiv Gandhi-, βομβαρδισμούς στο κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου το 1993 και την 11η Σεπτεμβρίου 2001, επίθεση στις αμερικανικές πρεσβείες της Κένυας και της Τανζανίας, χωρίς να αθωώνεται η πολιτική αντιποίνων των ΗΠΑ. 

Από την μία πλευρά τα γεγονότα υποδεικνύουν την προώθηση των αξιών ενός Νέου Κόσμου, συνδεδεμένου άμεσα με την ενοποίηση όλων των μουσουλμάνων κάτω από τις υποδείξεις του Ισλαμικού Νόμου και την επιθυμία τους για παγκόσμια κλιμάκωση των δραστηριοτήτων τους, από την άλλη όμως κάποιες εξολοκλήρου μεμονωμένες πράξεις –ειδικά των ΗΠΑ- ο βομβαρδισμός των στρατοπέδων υποτιθέμενης εκπαίδευσης τρομοκρατών στη Λιβύη το 1986, ο νόμος Ντ’Αμάτο, η δημιουργία μιας λίστας κρατών-τρομοκρατών που ανανεώνεται ετησίως, και η συμμαχία των προθύμων κατά την εισβολή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, μετά τα γεγονότα της 11/9-, θέτουν σοβαρά το ερώτημα:  Οι ΗΠΑ υποκύπτουν και παρασύρονται από τις τρομοκρατικές ενέργειες ή συμβάλλουν στη δημιουργία των τρομοκρατικών οργανώσεων; 

Το σήμερα όμως έχει να επιδείξει μια διαφοροποίηση τόσο ριζική που αποστασιοποιείται ολοφάνερα από την έκφανση της τρομοκρατίας στο παρελθόν, διότι οι εκφραστές και των δύο τελευταίων ρευμάτων –αναρχική τρομοκρατία και φονταμενταλισμός- κατανοούσαν την διπλή φύση του παγκόσμιου status quo-και στόχευαν στη ριζοσπαστική αλλαγή του υπάρχοντος συστήματος, είτε μέσω της ιδεολογίας είτε μέσω της θρησκείας. Ενώ τώρα με την έκφανση του 4ου κύματος η θρησκεία αποτελεί εργαλείο και η βάση των στόχων και των μέσων που χρησιμοποιούνται έχει πολιτική φύση, που σημαίνει πως η τρομοκρατία δεν έχει στην ουσία καμία θρησκεία, όπως την αντιλαμβάνεται η εκσυγχρονισμένη κοινωνία του δυτικού πολιτισμού. 

Κάποιες έμμεσες ερωτήσεις

Η τρομοκρατία ντυμένη λοιπόν το ένδυμα της θρησκευτικής συνείδησης, υποβοηθούμενη και ανατροφοδοτούμενη από πολιτικές αντιποίνων του δυτικού πολιτισμού, κλείνει αργά αλλά σταθερά τον βρόγχο της γύρω από κάθε ελευθερία, εισχωρώντας μεθοδικά στον κόσμο της ηλεκτρονικής πληροφόρησης και δικτύωσης.

Αυτή η συμπερίληψη των θρησκευτικών πεποιθήσεων θα κτυπήσει αργά ή γρήγορα και την δική μας πόρτα, του Χριστιανικού κόσμου! Το χριστιανικό ιδεώδες είναι η αποφυγή της βίας για κάθε λόγο, η προσήλωση στα ειρηνικά μέσα για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πώς μπορεί να ακουστεί κανείς, όταν η διαμαρτυρία του δεν συνοδεύεται από βία; Θα αποδώσει μια ειρηνική διαμαρτυρία; Το μεγαλείο της πίστης μας βρίσκεται εκεί ακριβώς, στην έλλειψη της βίας, στο μαρτύριο το οποίο έχουν υποστεί όλοι οι πιστοί στον Χριστό ανεξαιρέτως μέσα στην ιστορία. Ο αρχαίος κόσμος δεν έγινε χριστιανικός με αυτοκρατορικά διατάγματα —όπως κακόβουλα ή από βαθιά άγνοια των πραγμάτων ισχυρίζονται ορισμένοι—, αλλά με την αυτοθυσία των μαρτύρων και των υπερμάχων της πίστεως.  

Μήπως αυτή η στάση του χριστιανού -η ειρήνη- αντιτίθεται όχι μόνο στο έγκλημα και την τρομοκρατία αλλά σε κάθε μορφή βίας, από σεβασμό και αγάπη στον άνθρωπο; 

Μήπως δεν είναι πρόσχημα για βόλεμα και απομόνωση από τα κοινά, αλλά αποτελεί αφετηρία για ένα διαρκές πνευματικό παρόν σ’ όλα τα καυτά προβλήματα της εποχής και του τόπου του;

Μήπως αυτή η ανθρωπολογική στάση του χριστιανού και η Χριστοκεντρικότητα της ζωής του τον οδηγήσει στο στόχαστρο του νόμου;

Μήπως επειδή βλέπει δίπλα του αδελφούς του Χριστού προσεγγίζει το βάθος της ψυχής για να βρει τα αίτια και τον τρόπο αλλαγής της ζωής; Μήπως γι’ αυτό και αντιτίθεται σε κάθε μορφή βίας, που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε μέσο και όχι σε φωτεινή ύπαρξη;

Μήπως επειδή ο σκοπός του χριστιανισμού δεν είναι άλλωστε να αλλάξει το περίβλημα αλλά το βάθος του κόσμου με την προοδευτική προσαρμογή του στον κόσμο του Χριστού;

ΤΕΛΙΚΑ, μήπως θεωρηθεί πως ο Χριστιανός προάγει μια διαφορετικότητα, μια άλλη μορφή ριζοσπαστικοποίησης που επηρεάζει τον κοινωνικό του περίγυρο, πέρα από τα προβλεπόμενα παιδαγωγικά μέσα και κείμενα, και τελικά διωχθεί για παραγωγή και διακίνηση τρομοκρατικού υλικού ή για σύσταση συμμορίας ή τρομοκρατικής οργάνωσης; 

Μήπως τελικά και αυτή η ύπουλα μεθοδευμένη παροχή ηλεκτρονικής φιλοξενίας θα μπορούσε να παρουσιάσει μια αναστοχαστική τέχνη του βίου, όταν στην καθημερινή ζωή εκχωρούμε αβίαστα τη διαχείριση των επιλογών και τη λήψη αποφάσεων σε αλγορίθμους, για να ανακουφιστούμε από το άχθος της πληθωριστικής ελευθερίας;  

Μήπως το τελικό ερώτημα είναι αν σήμερα ισχύει αυτό που έλεγε ο Σενέκας, Discimus vitae, μαθαίνουμε για την ζωή ή το discimus scholae, το αντίθετο, μαθαίνουμε για το σχολείο; Τι σημαίνει τούτο; ότι η ζωή αφήνεται στην τύχη της και προέχει ο τύπος χωρίς την ουσία, ο νυχτερινός περίπατος ανάμεσα σε όρθια πτώματα. Ο Ηρακλής όμως πρέπει να σηκώσει τον σταυρό του και ο Γόρδιος κόμπος παρών, που πρέπει να τον λύσεις ή να τον κόψεις, να ξεδιαλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Να το πετύχεις και ο Μεγαλέξανδρος να μείνει κόκκαλο στη σαρκοφάγο του!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Σχετικά άρθρα

To ΑΠΘ εάλω;

Άρθρο της Ελένης Καμπούρη. Αυτό που περιμένουμε από τα Πανεπιστήμια είναι να προάγουν την πνευματική πρόοδο κι όχι την ηθική παρακμή και κατάπτωση

Τηλεοπτική Κατήχηση για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα των ορθοδόξων με τους παπικούς

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη. Στην Κατάνυξη έχουμε επανειλημμένα επισημάνει τον κίνδυνο της υιοθέτησης, ως νέου κοινωνικού μοντέλου, της άνευ όρων ένωσης με τους παπικούς

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στην ιστοσελίδα, συναινείτε με την χρήση αυτών.
Μπορείτε να επισκεφθείτε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική προστασίας απορρήτου.