Γράφει ο “Παρακαταθικός”

Από τη μια επιδίδεται σε ένα ακόμα κρεσέντο νεονικολαϊτισμού και από την άλλη προσκαλεί τους νέους σε ένα διαφορετικό «ρεβεγιόν»

Κάποιοι εκ των Επισκόπων στην Ελλαδική Εκκλησία εκφράζουν θέσεις αλλότριες, ξένες και αντίθετες με τη διδασκαλία της Ορθόδοξης πίστης.

Ένας εξ αυτών είναι δικαίως ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Νέας Φιλαδέλφειας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος.

Μετά την αμνήστευση της ομοφυλοφιλίας, αυτή τη φορά προσκεκλημένος σε τηλεοπτική εκπομπή του γνωστού ηθοποιού Θοδωρή Αθερίδη, μίλησε για φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν κυρίως τους εφήβους και σκανδάλισε τον πιστό λαό με τις απόψεις του περί προγαμιαίων σχέσεων.

Ο οικοδεσπότης του έπλεξε το εγκώμιο και δεν έκρυψε το διάχυτο θαυμασμό του καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης. Παρά τα κολακευτικά όμως σχόλια του ηθοποιού, όταν η κουβέντα έφτασε στο θέμα των προγαμιαίαων σχέσεων, ο λόγος του Μητροπολίτη έγινε ασυνάρτητος.

Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, σταθερά και με σοβαρότητα, υπερασπίστηκε τη γνώμη του και ενίοτε, αυτή τη γνώμη του, την παρουσίασε σαν να είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας.

Έχουμε επανειλημμένα επισημάνει πως δεν μας ενδιαφέρει η προσωπική γνώμη κανενός Επισκόπου. Όταν ομιλούν, θέλουμε να ακούμε από τα χείλη τους την Ορθόδοξη διδασκαλία. Αυτή τη θέση των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας επαναλάμβανε διαχρονικά ο μακαριστός ομολογητής Γέροντάς μας, πρωτ/ρος π. Νικόλαος Μανώλης.

Δυστυχώς, όμως, η λαίλαπα της Δεσποτοκρατίας σαρώνει, και η αίρεση του Επισκοποκεντρισμού του πρώην Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα υποστηρίζεται από εκκλησιαστικούς ταγούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τα θέματα της συζήτησης επεκτάθηκαν από τη νεανική βία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι τις προγαμιαίες σχέσεις και τη σχέση των νέων με την Εκκλησία.

Ο Μητροπολίτης θα μπορούσε να έχει μια αξιοπρεπή παρουσία, αν ήταν δημοσιογράφος, πολιτικός, ψυχολόγος ή κοινωνιολόγος.

Στην προσπάθεια του ο λόγος του Θεού να μην είναι αποτρεπτικός προς τους νέους, εκτός από το ότι επιλέγει μια περισσότερο ποπ ρητορική κουλτούρα, αποφεύγει παραπομπές στην Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες, και όταν το κάνει ελάχιστα και αποσπασματικά, ώστε να τον βολεύει στην επιχειρηματολογία του, τότε δε μεταφράζει αλλά παραφράζει. Μάλιστα, όταν δίνει ορισμούς, π.χ. τι είναι αμαρτία, τι είναι Εκκλησία, ξεπερνάει, με μια ανεπίτρεπτη φυσικότητα, τους Αγίους Πατέρες και δίνει δικούς του ορισμούς.

Μοιάζει να έχει «παράπονα» από τους πιστούς της Εκκλησίας, τα μέλη που ήδη εκκλησιάζονται, επειδή κρίνουν σύμφωνα με την εξωτερική εμφάνιση και κατακρίνουν (de facto;) ή επειδή δυσκολεύονται (όπως με τον αντίχριστο νόμο για το γάμο των ομοφυλοφίλων) να καταλάβουν τι είναι η αμαρτία.

Μοιάζει να προτιμά να εμπλουτίσει το εκκλησίασμα, προσκαλώντας τους αμαρτωλούς να επιστρέψουν σε μια «βολική» Εκκλησία. Μια Εκκλησία που να προσομοιάζει περισσότερο σε ΜΚΟ, που σε περιόδους κρίσης ο ρόλος της, σύμφωνα πάντα με τον Σεβασμιώτατο, εξισώνεται με το ρόλο της πολιτείας, διαφόρων φορέων αλλά και των ηθοποιών. Μόνο που έτσι υποτιμάται ο ρόλος της.

Υπό αυτό τον όρο, η θέση του Μητροπολίτη, όσο αφορά την παρθενία του ζευγαριού πριν από τον γάμο, είναι πως θεσπίστηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια, επειδή οι γάμοι γίνονταν στην ηλικία των 14-15 ετών. (Αυτή η θέση του κ Γαβριήλ δεν μαρτυρείται ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε στους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας).

Φυσικό επόμενο είναι να θεωρεί ως ρεαλισμό το ότι δεν είναι δυνατόν να εγκρατευτεί κανείς, όταν παντρεύεται σε ηλικία 35-40 ετών:

«Όταν εγώ απευθυνόμουνα στα νέα παιδιά, φυσικά και καταλαβαίνω ότι δεν μπορεί ένας νέος άνθρωπος να παραμείνει σε παρθενία μέχρι να πάει στην ηλικία του γάμου. Όταν μάλιστα η ηλικία του γάμου ξεπερνάει πολλές φορές και τα 35 και τα 40 χρόνια. Ποιος θα μείνει παρθένος μέχρι τότε; Να είμαστε ρεαλιστές».

Ενώ δήλωσε, σε μια αποστροφή του λόγου του, πως σωστά δε δέχεται η Εκκλησία τις προγαμιαίες σχέσεις, επειδή είναι αμαρτία, και έκανε λόγο για διαχείριση / διαχειριστές αυτής της περιόδου στη ζωή των εφήβων και των νέων:

«Το θέμα είναι ότι αυτή η φάση της ζωής σου, όπου ζεις μέσα στην αμαρτία, να αντιληφθείς ότι αυτή η φάση της ζωής σου δεν είναι μία φάση η οποία σε οδηγεί στην απόγνωση, στην απώλεια, και ότι είμαι εδώ για να μπορέσω να σε βοηθήσω να διαχειριστείς την φάση αυτή στην ζωή σου».

Δίκαιος σκανδαλισμός των πιστών

Είναι άλλο να αναζητούμε την κουτσουλιά στην ομελέτα, σε μια δημόσια τοποθέτηση Επισκόπου, και άλλο να προσπαθεί να κάνει ομελέτα με… κουτσουλιές.

Είναι θλιβερό να βλέπουμε τους σύγχρονους Επισκόπους αλλά και θεολόγους και προβεβλημένους κληρικούς, μετά την τραγική περίπτωση του π. Ανδρέα Κονάνου, να φλερτάρουν τόσο επικίνδυνα με την κουλτούρα της αγαπουλίστικης ελαφρότητας και την αίρεση του νεονικολαϊτισμού.

Ο γνωστός ομολογητής γιατρός κ. Λυκούργος Νάνης, σε σχόλιο του, θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων για τα αίτια του φαινομένου:

«Εάν είχαμε σοβαρή και στιβαρή εκκλησιαστική ηγεσία και όχι τη σημερινή ανάξια και συμβιβασμένη με τον ά-κοσμο κόσμο και το πνευματοκτόνο και ψυχοκτόνο φρόνημά του στην περίπτωση του τολμητία αυτού επισκόπου θα είχε κινηθεί η κανονική διαδικασία και επί επιμονής του στις αδιανόητες για επίσκοπο της Ορθοδόξου Εκκλησίας αυτές δηλώσεις θα είχε επιβληθεί η ποινή της καθαιρέσεως».

Άλλος αναγνώστης αναρωτιέται και με το δίκιο του:

«Μια ερώτηση στον Σεβασμιώτατο. Επειδή οι σεξουαλικές σχέσεις προ του γάμου αποτελούν κώλυμα ιερωσύνης, πώς καταφέρατε εσείς και οι εκατοντάδες επίσκοποι και αρχιμανδρίτες την εγκράτεια αλλά στους νέους λέτε άλλα;;

Είμαι περίεργος να ακούσω την απάντηση, η οποία βέβαια δεν θα έρθει ποτέ».

Το ζήτημα διαρκώς επανέρχεται

Οι θέσεις περί έρωτος και περί προγαμιαίων σχέσεων αποτελούν παλαιά πληγή εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη σύγχρονη μάλιστα εποχή του ηδονισμού, του πανσεξουαλισμού και του μετανθρωπισμού, το θέμα αυτό γίνεται εύφορο έδαφος για πολλούς επίδοξους κήρυκες της αίρεσης:

«Ο Χριστός ποτέ δεν ήλεγξε και δεν κατέκρινε κανέναν για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και σχέσεις. Αντίθετα εκείνο που στηλίτευσε σε όλη την επίγειο δράση Του ήταν η υποκρισία. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για το τι κάνει ο κάθε ένας στο κρεβάτι του. Η υποκρισία είναι εκείνη που αποτελεί μέγιστο τραύμα ψυχής. Η βίωση της ηδονής δεν έχει ούτε «πρέπει» ούτε «μη». Ο έρωτας σαν συναίσθημα και σαν συνοχή της σχέσης δένει, ενδυναμώνει και ολοκληρώνει τη σχέση. Αρκεί να σέβεται ο ένας τον άλλον. Το σώμα του άλλου. Την ψυχή του άλλου. Και ο έρωτας και η ηδονή και συμπλοκή των σωμάτων αποτελούν ευλογία για την Εκκλησία, όταν όμως υπάρχει ο σεβασμός του προσώπου και της ελευθερίας του άλλου. Οι ερωτευμένοι ερωτεύονται όμορφα. Οι ανέραστοι αναλώνονται άσκοπα» [1].

«(σ.σ. Απάντηση σε ερώτηση για το ζήτημα των προγαμιαίων σχέσεων) «Η σύγχρονη αντίληψη περί πορνείας, που περιλαμβάνει κάθε ερωτική επαφή εκτός γάμου, είναι ανακριβής. Την εποχή του Ευαγγελίου αφορούσε την επίσκεψη ενός άντρα σε κάποιο οίκο ανοχής. Μόνο οι παπάδες χρησιμοποιούν στις ημέρες μας τον όρο «προγαμιαίες σχέσεις». Δεν σημαίνει τίποτα, παρά μόνο για κάποια νευρωτικά άτομα τα οποία έχουν δυσκολία με τον έρωτα και λένε «δεν μπορώ να έχω ερωτικές επαφές γιατί το απαγορεύει ο παπάς»» [2].

Είναι λογικό να γεννιούνται κάποια ερωτήματα για τη σκοπιμότητα όλης αυτής της προσπάθειας αναβίωσης της αίρεσης του νεονικολαϊτισμού από τους οικουμενιστές:

«Μήπως στοιχιζόμαστε κι ἐμεῖς στά νέα μηνύματα τῶν καιρῶν: «Ἀκολούθησε τήν καρδιά σου, τήν ἐπιθυμία σου, ἀκολούθησε αὐτό πού αἰσθάνεσαι!», «Νά εἶσαι ὁ ἑαυτός σου!», «Νά φτάσεις στήν ‘‘αὐτοπραγμάτωση’’!», «Νά περνάω, νά περνᾶμε καλά!», «Ὑγεία πάνω ἀπ’ ὅλα!» (καί ὅλους…), «Ὁ Θεός εἶναι ‘‘Ἐλευθερία’’ καί ‘‘Ἀγάπη’’» (Δέν εἶναι ὃμως -ἀλίμονο, καί εὐτυχῶς!- καί ‘‘Δικαιοσύνη’’;).

Μέ αὐτήν ἀκριβῶς τήν σύγχρονη νοοτροπία, ὃπου ἐπικρατεῖ ἡ ἐλευθεριότητα στά ἤθη καί γινόμαστε δοῦλοι ὄχι μόνο στά σαρκικά πάθη, μά καί στά ἂλλα θανάσιμα ἁμαρτήματα, μποροῦν νά κοινωνοῦν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ὃλοι οἱ ἂνθρωποι -ἀνεξαιρέτως- χωρίς νηστεία καί προσευχή, χωρίς ἐξομολόγηση, χωρίς καμμία προετοιμασία καί χωρίς καμμία συστολή; (Ἄρα καί νά ἀρχίζουν νά μετέχουν σιγά-σιγά στά Μυστήρια τῶν Ὀρθοδόξων καί ἀλλόδοξοι καί αἱρετικοί;)

Μήπως ἔτσι δικαιολογοῦνται καί οἱ ὑποχωρήσεις σέ ζητήματα ἠθικῆς καί χειροτονοῦνται κληρικοί ἀνάξιοι μέσα στήν Ἐκκλησία; Καί μήπως κατ’ αὐτόν τόν τρόπο δικαιολογεῖται καί ἡ διγαμία τῶν κληρικῶν, ὃπως ἀποφασίστηκε στήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου;» [3].

Αντί επιλόγου

Στον Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας Γαβριήλ και σε όλους τους ευαγγελιστές του νεονικολαϊτισμού απαντά με ευθύτητα ο μακαριστός αρχ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος:

«(..) Και σήμερον έρχονται «χριστιανοί» (;!) νέοι και νεανίδες να υποστηρίξουν «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ», ότι δεν είνε επίμεμπτοι οι άνευ γάμου, δηλαδή, αι προ του γάμου σχέσεις των, εφ’ όσον γίνονται «εξ αγάπης» και όχι επί χρήμασιν!… Όχι πλέον ο Χριστός, όχι οι Προφήται, όχι η Καινή Διαθήκη, όχι οι Κανόνες της Εκκλησίας, όχι οι άγιοι Πατέρες, αλλ’ η Σαμαρείτις Φωτεινή διαμαρτύρεται και φωνάζει προς αυτούς: «Αδελφοί μου, πάσα εκτός νομίμου γάμου σαρκική συνάφεια είνε πορνεία και μοιχεία. Αφήσατε τας σοφιστείας περί δεσμών εξ αγάπης και περί σχέσεων επί χρήμασι. Αι διακρίσεις αύται είνε εμπνεύσεις της κοιλίας σας. Μη σας πλανά ο Διάβολος. Μη απατάτε εαυτούς. Συνέλθετε και ανανήψατε!…»

Αδελφοί, προσοχή! Όλοι είμεθα αμαρτωλοί και ανάξιοι- όλοι είμεθα εναγείς και τρισάθλιοι. Όλοι αμαυρούμεν καθημερινώς «της ψυχής το ωραίον ταις των παθών ηδοναίς» και «σπιλούμεν τον της σαρκός ημών χιτώνα» και «υποπίπτομεν τη των παθών αχθηδόνι και τη ενύλω φθορά». «Τις καθαρός από ρύπου…»; Ας προσφέρωμεν όμως την αμαρτωλότητά μας εν ταπεινώσει προς τον Θεόν υπό μορφήν μετανοίας. Είνε εγκληματικόν, είνε σατανικόν, να την προσφέρωμεν εν αυταρέσκεια προς τους αδελφούς μας υπό μορφήν «υψηλής θεολογίας»! Ας καθιστώμεν τας προσωπικάς μας αδυναμίας αντικείμενον εξομολογήσεως- όχι, προς Θεού!, αντικείμενον διδασκαλίας! Μεταβάλλοντες τας πτώσεις μας εις «ι δ ε ο λ ο γ ί α ν », και πολλώ μάλλον εις… «θεολογίαν»(!), καθησυχάζομεν (;) μεν, ή μάλλον ναρκώνομεν την συνείδησίν μας, αυξάνομεν όμως μυριοπλασίως την έναντι τού Θεού ενοχήν μας.

Αδελφοί, «στώμεν καλώς· στώμεν μετά φόβου»! Όσοι ηλεήθημεν παρά Θεού να «έχωμεν την διακονίαν ταύτην», να είμεθα «θεολόγοι», Κληρικοί ή λαϊκοί, ας απορρίψωμεν μακράν ημών «τα κρυπτά της αισχύνης, μη περιπατούντες εν πανουργία, μηδέ δολούντες τον λόγον του Θεού, αλλά τη φανερώσει τής αληθείας συνιστώντες εαυτούς προς πάσαν συνείδησιν ανθρώπων ενώπιον του Θεού» (Β’ Κορ. δ’ 1-2). Μόνον ούτω δεν θα «κηρύσσωμεν εαυτούς, αλλά Χριστόν Ιησούν» (Β’ Κορ,ς’ 5)» [4].

Για την αλλαγή του χρόνου, ο Μητροπολίτης, με τους χιλιάδες ακόλουθους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προσκάλεσε τους νέους σε ένα διαφορετικό ρεβεγιόν, να προτιμήσουν να έρθουν στον Ιερό Ναό. Μια αξιοθαύμαστη και θεάρεστη όσο και παραδοσιακή πρωτοβουλία, (εφόσον «έβαζε Ευλογημένη» μετά τις 12 πμ) θα μπορούσε να πει κανείς.

Θα πρέπει να συνοδεύεται όμως και από Ορθόδοξη διδασκαλία και όχι από οικουμενιστικές ετεροδιδασκαλίες και νεοεποχίτικες πλάνες.

Χριστός Ετέχθη!

Καλή Μετάνοια!

Ευλογημένο το 2025!

• [1] kalabakacity.gr
• [2] tovima.gr
• [3] orthodoxostypos.gr
• [4] sostis.gr
• [5] syneidisi.com

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Το «λυπηρόν και πικρόν» μιας τηλεοπτικής συνέντευξης του Μητρ. Νέας Ιωνίας Γαβριήλ
– ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
– Απάντηση στον Ν. Ιωνίας Γαβριήλ που διαστρέβλωσε την πίστη σε σχέση με την ομοφυλοφιλία